บทที่ 693 ข้ารอลิ้มรสฝีมือเจ้าอยู่นะ

"ข้ามลาดเขาผืนข้างหน้านั้นไป ก็เป็นไร่มันฝรั่งที่พวกเราปลูกไว้"

ลุงเหยียนหยุดฝีเท้า แล้วชี้ไปที่ที่ลาดเขาโล่งกว้างผืนหนึ่งข้างหน้า

"ปีก่อนน้ำฝนเพียงพอ มันฝรั่งฝังอยู่ในดิน กะว่าคงโตอิ่มเต็มกันหมด

ปีนี้ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีอาหารกิน"

ดวงตาเจียงหนิงสว่างวาบ แล้วดึงแขนเสื้อโจวอันที