บทที่ 777 วันนี้เก็บเห็ดมาได้ตั้งเยอะเลย!

เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่าบริเวณข้างคันนา ชาวบ้านที่เข้ามามุงดูเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

หมู่บ้านตั้งอยู่ติดภูเขาและอาศัยภูเขาหากิน ทุกคนจึงรู้ดีว่าป่าเขาอันตรายเพียงใด ไก่ป่ากับกระต่ายป่าเป็นเหยื่อธรรมดา หากนานๆ ครั้งมีใครล่าไก่ป่าหรือลูกหมูป่าตัวเล็กได้ ก็นับว่าเป็นผลเก็บเกี่ยวที่หาได้ยากแล้ว แต่แมวป่าลิงซ์นั้นต่างออกไป นี่คือสัตว์ร้ายอย่างแท้จริง มันทั้งรวดเร็ว นิสัยดุร้าย และมีความเป็นศัตรูสูงมาก หากชายฉกรรจ์ทั่วไปเข้าป่าตามลำพังแล้วพบมันเข้า แค่รักษาชีวิตรอดกลับมาก็นับว่าโชคดีอย่างยิ่งแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการสังหารมันกลับและนำร่างที่สมบูรณ์ลงมาจากภูเขาเลย

ชั่วขณะหนึ่ง สายตาที่ทุกคนใช้มองโจวอันล้วนเปลี่ยนไป เต็มไปด้วยความเลื่อมใสและความยำเกรง ทุกคนต่างรู้ว่าพี่น้องสามคนตระกูลโจวสูญเสียบิดามารดาตั้งแต่ยังเล็กและไร้ที่พึ่ง เดิมทีเป็นครอบครัวเด็กกำพร้าที่อ่อนแอที่สุดในหมู่บ้าน แต่หลังจากโจวอันเป็นเสาหลักค้ำจุนครอบครัว เขาก็นำของป่าล้ำค่ากับเนื้อสัตว์ป่ากลับมาจากภูเขาครั้งแล้วครั้งเล่า บัดนี้ถึงกับสามารถสังหารแมวป่าลิงซ์ที่ดุร้ายและนำกลับมาได้ พวกเขาจึงไม่ใช่ครอบครัวที่ใครจะรังแกได้ตามใจอีกต่อไปแล้ว

เมื่อเผชิญกับเสียงอุทานของทุกคน สีหน้าของโจวอันยังคงสงบนิ่ง ไม่มีความโอ้อวดหรือหยิ่งผยองแม้แต่น้อย เขาเพียงพยักหน้าตอบอย่างเรียบเฉย “เมื่อเช้าเข้าป่าแล้วบังเอิญพบมันเข้า โชคดีจึงจัดการมันได้อย่างหวุดหวิด”

เขาไม่อยากเล่ากระบวนการต่อสู้มากเกินไป เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ทุกคนซักถามไม่หยุด จนอาจเปิดเผยวาสนาที่เขาพบในป่าเขามากเกินควรและนำเรื่องยุ่งยากมาสู่ตัว โลกนี้เต็มไปด้วยความยากลำบาก จิตใจผู้คนก็ซับซ้อน ไม่เปิดเผยทรัพย์สินและไม่โอ้อวดความสามารถ ย่อมเป็นหลักสำคัญในการปกป้องตนเองเสมอมา