บทที่ 1122 สมควรจบสิ้นได้แล้ว

วูบ วูบ วูบ!!!

คลื่นระลอกแห่งความว่างเปล่าแผ่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง

บนร่างของหลินม่อในเวลานี้ กลับมีคลื่นอากาศอันร้อนระอุระลอกแล้วระลอกเล่าพวยพุ่งขึ้นมา

ภายในส่วนลึกของดวงตาหลินม่อในเวลานี้ ยิ่งมีประกายแสงสีทองสายหนึ่งพาดผ่าน!

กลิ่นอายของเขาทั้งคน สามารถกล่าวได้ว่าหนาวเหน็บและเฉียบขาดอย่างหาเปรียบมิได้!