บทที่ 113 รนหาความอัปยศ

เมื่อคำพูดของหวังฉางเชาสิ้นสุดลง สีหน้าของทุกคนต่างก็แปรเปลี่ยนไป!

ชายวัยกลางคนไว้หนวดเคราคนหนึ่งถึงกับเดือดดาลขึ้นมาทันที!

เขาตะคอกใส่หลินม่อด้วยความโกรธเกรี้ยว

"สามหาว! เด็กเมื่อวานซืนอย่างแกกล้าดีกยังไงมาดูหมิ่นท่านปรมาจารย์เจิ้ง!"

"ไอ้เด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! ท่านปรมาจารย์เจิ้งคือปรมาจารย์แห่งวงการภาพวาดพู่กันจีน! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!"