บทที่ 115 หวังชิงหยางผู้มาขอภาพวาด

ขณะเดียวกัน สีหน้าของคนอื่นๆ ต่างก็แปรเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

บุคคลระดับปรมาจารย์วัยเพียงยี่สิบต้นๆ!

เพียงชั่วพริบตา ผู้คนที่เคยเอ่ยปากถากถางหลินม่อก่อนหน้านี้ สีหน้าแต่ละคนต่างก็ซีดเผือดราวกับสีตับหมู!

การไปล่วงเกินบุคคลระดับนี้เข้าแล้ว!

อนาคตของพวกเขาในวงการศิลปะก็คงถือว่าจบเห่ไปแล้ว!