บทที่ 122 สนามแข่งรถแห่งนี้ พวกเราไม่ให้เช่าแล้วจริงๆ

เดินลงมายังชั้นหนึ่ง เพิ่งจะนั่งลงข้างโต๊ะ หลินม่อก็เพิ่งนึกขึ้นได้ ว่าหลังจากล้างหน้าแปรงฟันเมื่อเช้าเสร็จ เหมือนเขาจะไม่ได้หยิบโทรศัพท์มือถือลงมาด้วย

ในจังหวะที่หลินม่อกำลังจะเดินขึ้นไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนชั้นสองนั่นเอง จู่ๆ กระเป๋ากางเกงของเขาก็หนักอึ้งขึ้นมา เมื่อลองล้วงกระเป๋าดู สีหน้าของหลินม่อก็ดูแปลกประหลาดขึ้นมาทันที เพราะว่า... เมื่อกี้ โทรศัพท์มือถือของหลินม่อ จู่ๆ ก็มาโผล่อยู่ในกระเป๋ากางเกงเฉยเลย!

"นี่มัน..." ในเวลานี้ ลึกๆ ในใจของหลินม่อเริ่มมีข้อสันนิษฐานบางอย่างผุดขึ้นมา "หรือว่าโทรศัพท์มือถือเครื่องนี้ จะสามารถมาปรากฏอยู่ข้างกายฉันได้เองโดยอัตโนมัติตลอดเวลา?"

เมื่อมีข้อสันนิษฐานเช่นนี้ สีหน้าของหลินม่อก็ยิ่งดูพิลึกพิลั่นมากขึ้นไปอีก! "ไม่มีวันสูญหาย? ถ้าอย่างนั้น... มันจะไม่มีวันพังด้วยหรือเปล่า?"

ด้วยข้อสันนิษฐานในใจ หลินม่อจึงหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องครัว ในเวลานี้ บรรดาสาวใช้ในครัวกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมอาหารเช้า