บทที่ 254 น่าอับอายขายหน้า

เมื่อได้ยินคำพูดนี้

คิ้วของหลินม่อก็ขมวดเข้าหากันทันที จากนั้นเขาก็หันไปมองหญิงสาวที่สวมชุดเดรสยาวสั่งตัดพิเศษแบรนด์แอลวีซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก พลางเอ่ยถามว่า "คุณหมายความว่ายังไง?"

"หึหึ จะหมายความว่ายังไงได้ล่ะ ก็แค่จะบอกว่า เป็นคนน่ะอย่าให้มันขี้เก๊กนักเลย ในเมื่อตัวเองไม่มีปัญญาซื้อ ก็พูดออกมาตรงๆ สิ จำเป็นต้องมาทำตัวอวดรวยอยู่ที่นี่ด้วยงั้นหรือ? น้องสาวคนนั้นเขาก็อุตส่าห์รู้ความขนาดนี้ สร้างทางลงให้คุณอย่างชัดเจนแล้ว แต่ผลที่ได้คือคุณกลับไม่รับน้ำใจนี่สิ หึหึ มันต้องขนาดนั้นเลยหรือ?"

หญิงสาวคนนั้นแค่นเสียงหัวเราะเยาะ ส่ายหน้าไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ในขณะเดียวกันก็หันไปมองฉินเฟยเอ๋อร์ที่อยู่ตรงนั้น แล้วเอ่ยว่า

"อีกอย่างนะคุณผู้หญิง ฉันขอเตือนคุณสักประโยค การอยู่กับผู้ชายที่หลงตัวเองจนกู่ไม่กลับแบบนี้ หนทางในอนาคตเกรงว่าจะไม่ราบรื่นนักหรอก"