บทที่ 287 งานเลี้ยงมื้อกลางวัน

ผู้คนที่อยู่ที่นี่ต่างก็พากันงุนงงไปตามๆ กัน! สถานการณ์อะไรกัน? ใครก็ได้บอกฉันที? นี่มันเกิดอะไรขึ้น??? เจ้านาย???

วินาทีนี้ ฉินเฟยเอ๋อร์กลับมีสีหน้าเรียบเฉย ถึงแม้ภายในใจจะปั่นป่วนพลิกคว่ำพลิกหงายไปหมดแล้ว แต่แววตาก็ยังคงสงบนิ่ง ไม่มีทางเลือกอื่น เรื่องที่พบเจอมามันเยอะเกินไปแล้ว หากลองนับเวลาตั้งแต่ที่เธออยู่กับหลินม่อ แทบจะทุกสามวันห้าวัน หลินม่อก็มักจะนำความประหลาดใจเล็กๆ น้อยๆ มาให้เธอเสมอ ดังนั้น สถานการณ์ในตอนนี้ จึงถือได้ว่าเป็นเรื่องที่ค่อนข้างปกติแล้ว

ส่วนซุนจ้าวเสียและเคอต๋าถึงกับอึ้งตาค้างไปแล้ว ชั่วพริบตานั้นพวกเขาก็มองไปยังหลินม่อด้วยความตกตะลึง ซุนจ้าวเสียเอ่ยขึ้น "ปะ... ปรมาจารย์หลิน คุณยังเป็นเจ้านายของหอนิทรรศการแห่งนี้อีกหรือ?"

"อืม เป็นของฉันเอง" หลินม่อพยักหน้ารับอย่างใจเย็นพลางกล่าว ในวินาทีนี้ ทั้งสองคนต่างเหม่อมองเพดานด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน และในตอนนั้นเอง น้ำเสียงของหลินม่อก็ดังกังวานขึ้นอีกครั้ง

"เดิมทีคิดไว้ว่า ในเมื่อภาพวาดของฉันถูกส่งมาจัดแสดงในหอนิทรรศการแห่งนี้แล้ว ถ้างั้นก็ซื้อหอนิทรรศการนี้ซะเลยก็แล้วกัน ถึงยังไงมันก็ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากมายนักใช่ไหมล่ะ หลักๆ ก็เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดความขัดแย้งกับพนักงานที่นี่ตอนเดินดูงานนิทรรศการน่ะ"