บทที่ 427 รู้อย่างนี้แต่แรก ไฉนเลยต้องทำเช่นนั้น

ใบหน้าดำทะมึน!

ผู้จัดการใหญ่ของร้านอาหารผู้นี้ เมื่อมองดูพานเยว่หรานที่อยู่ตรงหน้า ภายในใจก็เหลือเพียงความเคียดแค้นอย่างหาที่สุดไม่ได้!

ก็นะ!

พานเยว่หรานคนนี้เป็นคนที่เขาดึงขึ้นมากับมือ

เดิมที เขาถูกตาต้องใจในความสามารถ และไหวพริบในการรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินของอีกฝ่าย!