บทที่ 64 เหมาไถขวดดินเผาสีม่วง

```

ในวินาทีนี้...

ทุกคนต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน!

ให้หลินม่อไปนั่งข้างกายผู้อาวุโสเนี่ยนะ?

นี่มัน...

อาศัยสิทธิ์อะไรกัน!!

ต้องรู้ก่อนนะ!

งานเลี้ยงในวันนี้ผู้อาวุโสเป็นคนจัดขึ้นมา!

แถมท่านยังเป็นตัวเอกของงาน เป็นผู้ที่มีสถานะสูงสุดในที่แห่งนี้!

ทว่า!

ผู้อาวุโสระดับนี้ กลับยอมให้ไอ้เด็กยากจนคนหนึ่งไปนั่งอยู่เคียงข้าง?

อาศัยสิทธิ์อะไรกัน?

ตอนนี้!

ทุกคนในที่แห่งนี้ ล้วนรู้สึกไม่พอใจหลินม่ออยู่ลึกๆ!

แต่ว่า...

ในเมื่อมันเป็นความต้องการของผู้อาวุโส

ต่อให้พวกเขาจะไม่พอใจแค่ไหน ก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนฝืนทนเอาไว้!

แม้กระทั่งคนที่มักจะทำตัวไร้สมองอย่างหลี่ตงเหว่ย

ในเวลานี้ก็ทำได้แค่นั่งอยู่ตรงนั้น และจ้องมองหลินม่อด้วยสายตาที่ไม่ยอมรับ

ขณะเดียวกัน หลินม่อก็นั่งลงประจำที่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

หลังจากหลินม่อนั่งลงได้ประมาณห้าถึงหกนาที

ประตูห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักให้เปิดออก

ชายชราผู้มีเรือนผมสีขาวแต่ใบหน้ากลับแดงเปล่งปลั่งดั่งเด็กหนุ่มเดินเข้ามา

ชายชราผู้นี้ไม่ใช่ใครที่ไหน

แต่เป็นคุณปู่ของมู่หนานจือ ผู้นำตระกูลมู่คนปัจจุบัน

ผู้อาวุโสตระกูลมู่ มู่เจี้ยนกั๋ว!

เมื่อมู่เจี้ยนกั๋วปรากฏตัว ทุกคนในที่แห่งนี้ต่างก็พากันลุกขึ้นยืนประสานเสียงทักทาย

"คุณปู่"

"ผู้อาวุโสมู่"

เมื่อได้ยินเสียงทักทาย มู่เจี้ยนกั๋วเพียงแค่ยิ้มรับ ก่อนจะโบกมือส่งสัญญาณแล้วเอ่ย

"ฮ่าฮ่า! นั่งลง ทุกคนนั่งลงเถอะ ไม่ต้องมากพิธีไปหรอก"

เมื่อสิ้นคำกล่าวของท่าน ทุกคนถึงได้พากันทิ้งตัวลงนั่งอีกครั้ง

เวลานี้ มู่เจี้ยนกั๋วก็เดินหัวเราะร่วนเข้ามาหาหลินม่อ หลังจากนั่งลงแล้ว ท่านก็พิจารณาหลินม่อพลางเอ่ยถาม

"คิดว่า สหายตัวน้อยท่านนี้คงจะเป็นหลินม่อที่หนานจือเคยเล่าให้ฟังสินะ?"

"ผู้อาวุโสมู่ เป็นผมเอง" หลินม่อเอ่ยตอบพร้อมกับรอยยิ้มประดับบนใบหน้า

เมื่อเห็นดังนั้น มู่เจี้ยนกั๋วก็พยักหน้ารับ ลึกเข้าไปในแววตาฉายแววชื่นชมและพึงพอใจ "ไม่เลว ไม่เลวเลย"

หลังจากกล่าวจบ ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนเล็กน้อยที่นั่งอยู่ไม่ไกล บนลำคอสวมสร้อยคอทองคำเส้นเขื่องขนาดประมาณเท่านิ้วหัวแม่มือ ก็เอ่ยขึ้นมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

"ผู้อาวุโสมู่ งานวันเกิดของท่านคราวก่อน ผู้น้อยไม่ได้ไปร่วมอวยพรด้วยตัวเอง ขอเชิญท่านรับของขวัญวันเกิดเล็กๆ น้อยๆ ชิ้นนี้จากผมด้วยเถอะ"

พูดจบ ชายวัยกลางคนผู้นั้นก็ประคองกล่องใบหนึ่งออกมาจากด้านหลัง หลังจากเปิดกล่องออกอย่างระมัดระวัง ลูกท้ออายุยืนที่สลักขึ้นจากหยกขาวมันแกะ ก็ถูกประคองออกมาจากในกล่องอย่างช้าๆ จากนั้นจึงส่งมอบให้กับมู่เจี้ยนกั๋ว

มู่เจี้ยนกั๋วมองดูลูกท้อหยกชิ้นนั้น ท่านลูบคลำเล่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะแล้วเอ่ย "อาเยวี่ย เธอมีน้ำใจแล้ว"

"ฮ่าฮ่า! เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว!"

จากนั้น คนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยมอบของขวัญกันออกมา เมื่อของขวัญแต่ละชิ้นถูกส่งมอบให้ บนตู้ด้านหลังของมู่เจี้ยนกั๋วก็มีของขวัญวันเกิดเพิ่มขึ้นมาสิบกว่าชิ้น

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง หลี่ตงเหว่ยที่นั่งอยู่... ก็ลุกขึ้นยืน เขาล้วงเอากล่องไม้ใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านข้าง จากนั้นก็จัดการเปิดกล่องไม้นั้นออก ภายในกล่องไม้ใบนั้น มีไวน์แดงขวดหรูหราวางประดับอยู่

"ได้ยินมาตลอดว่าผู้อาวุโสมู่ชื่นชอบสุราชั้นเลิศ ผมเลยไหว้วานคนให้ช่วยหาไวน์กงตีปีเก้าศูนย์จากยุโรปมาให้ หวังว่าผู้อาวุโสมู่จะไม่รังเกียจ"

เมื่อไวน์กงตีปีเก้าศูนย์ปรากฏขึ้น ผู้คนจำนวนไม่น้อยในที่นั้นต่างก็เผยสีหน้าตกตะลึงออกมา

"กงตีปีเก้าศูนย์?"

"ตระกูลหลี่คราวนี้ยอมทุ่มทุนสร้างจริงๆ แฮะ!"

"นั่นสิ! กงตีปีเก้าศูนย์ นี่มันไวน์ชั้นยอดที่หาได้ยากยิ่ง แถมเคยถูกประมูลไปในราคาสูงถึงสามล้านสี่แสนหยวนเชียวนะ!"

ทางด้านมู่เจี้ยนกั๋วเวลานี้ก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน ท่านรับไวน์กงตีขวดนั้นมาประคองไว้ในมือ แล้วพิจารณาดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน พร้อมกับเอ่ยชมไม่ขาดปาก

"ไม่เลวๆ! ไวน์ขวดนี้เป็นกงตีปีเก้าศูนย์จริงๆ ด้วย! มีน้ำใจมาก ตงเหว่ย คราวนี้พวกเธอมีน้ำใจจริงๆ! ไวน์ขวดนี้ ชายแก่คนนี้ขอรับไว้ก็แล้วกัน!"

เมื่อเห็นท่าทีของมู่เจี้ยนกั๋ว บรรดาเศรษฐีและนักธุรกิจที่อยู่รอบๆ เมื่อมองไปที่หลี่ตงเหว่ย... ต่างก็เริ่มพากันประจบสอพลอ!

"คิดไม่ถึงเลยว่าตงเหว่ยจะสามารถหาไวน์ชั้นเลิศแบบนี้มาได้!"

"พอตงเหว่ยหยิบไวน์ขวดนี้ออกมา ของขวัญของพวกเราก็กลายเป็นของเด็กเล่นไปเลย!"

"..."

มุมปากของหลี่ตงเหว่ยยกโค้งขึ้นอย่างแผ่วเบา! ลึกๆ ในใจรู้สึกตื่นเต้นและดีใจเป็นอย่างมาก!

ดูท่า! เงินสามล้านหยวนนี้ จะไม่เสียเปล่า!

ขณะเดียวกัน หลี่ตงเหว่ยก็ตวัดสายตาไปมองหลินม่อ มุมปากเผยรอยยิ้มเย็นชา พลางพึมพำในใจ!

"หึ! ก็แค่ถูกมู่หนานจือตาถึงเข้าหน่อยทำเป็นได้ใจ! ก็เป็นแค่แมงดาเกาะผู้หญิงกินเท่านั้นแหละ! คอยดูเถอะว่าฉันจะทำให้แกขายหน้ายังไง!"

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่ตงเหว่ยก็เอ่ยขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะ

"ฮ่าฮ่า! คุณลุงคุณอาทุกท่านเกรงใจกันเกินไปแล้ว! แต่นี่ก็ถือเป็นเรื่องที่พวกเราซึ่งเป็นลูกหลานสมควรทำอยู่แล้ว! อีกอย่าง มันก็เป็นแค่ไวน์ขวดหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้สลักสำคัญอะไรนักหรอก! แต่จะว่าไป ทุกคนที่มารวมตัวกันในวันนี้ ก็ตั้งใจจะมาเยี่ยมเยียนผู้อาวุโสกันทั้งนั้น! ไม่มากก็น้อยต่างก็ต้องมีของขวัญติดไม้ติดมือมา คงไม่มีใครหรอกมั้ง... ที่จะกล้ามามือเปล่าน่ะ?"

สิ้นประโยคนั้น! สายตาทุกคู่ต่างก็พุ่งเป้าไปที่หลินม่อซึ่งนั่งอยู่บนตำแหน่งที่นั่งระดับสูงทันที!

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ มู่หนานจือก็ขมวดคิ้วเรียวเข้าหากัน หัวใจหล่นวูบ! เวลานี้เธอก็มองออกแล้วว่า... หลินม่อกับหลี่ตงเหว่ยต้องไม่ลงรอยกันแน่!

เห็นได้ชัดว่าหลี่ตงเหว่ยจงใจหาเรื่องหลินม่อ!

และก่อนหน้านี้ ถึงแม้เธอจะเห็นแล้วว่า... หลินม่อถือถุงกระดาษสีดำเดินเข้ามาด้วยจริงๆ แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจว่าของขวัญที่หลินม่อถือมานั้นคืออะไร และในเมื่อเธอเพิ่งจะบอกเรื่องนี้กับหลินม่อเมื่อวาน ของขวัญที่เขาเตรียมมาก็คงจะไม่ใช่ของที่มีมูลค่าสูงส่งอะไรนัก!

และถ้าหากของขวัญชิ้นนั้นดูธรรมดาเกินไป ก็ย่อมต้องถูกหลี่ตงเหว่ยฉวยโอกาสนี้เยาะเย้ยถากถางอย่างแน่นอน!

ในวินาทีนี้ จิตใจของมู่หนานจือหนักอึ้ง!

"ชักจะยุ่งยากซะแล้วสิ!"

ส่วนหลินม่อกลับยิ้มออกมาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น จากนั้นจึงเอ่ยขึ้น

"พอดีผมมาค่อนข้างกะทันหัน ก็เลยมีแค่ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ติดมือมา หวังว่าผู้อาวุโสมู่จะไม่ถือสา"

มู่เจี้ยนกั๋วหัวเราะร่วนพลางเอ่ย "ไม่ถือสา ไม่ถือสาหรอก แค่เสี่ยวหลินมาได้... ก็ถือเป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับชายแก่คนนี้แล้ว"

และในเวลานี้ หลินม่อก็หยิบเอาเหมาไถขวดดินเผาสีม่วงสองขวดที่อยู่ในถุงกระดาษสีดำออกมา

"ไม่ได้เตรียมของดีอะไรมาเลย มีแค่เหล้าขาวสองขวดนี้เท่านั้น"

ทันทีที่เหมาไถขวดดินเผาสีม่วงถูกหยิบออกมา ทุกคนในที่แห่งนั้นต่างก็ชะงักอึ้งไป!

เหล้าเหมาไถสองขวดนี้ ดูแล้วเหมือนจะถูกเก็บมาหลายปีอยู่ แต่เหมาไถแบบขวดดินเผาสีม่วงแบบนี้ คนส่วนใหญ่ในที่นี้เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก!

ส่วนมู่เจี้ยนกั๋วเมื่อมองเห็นเหล้าสองขวดนี้ ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกตื่นตะลึงเป็นอย่างมาก!

จากนั้น ท่านก็รับมันมาไว้ในมือ แล้วพิจารณาดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน!

ทางด้านหลี่ตงเหว่ยเมื่อมองดูเหล้าสองขวดนี้ มุมปากกลับเผยรอยยิ้มเยาะเย้ยและดูแคลนออกมา!

"หึหึ! แค่หยิบเอาเหล้าเก่าๆ ไร้ราคามาส่งๆ สองขวด? แกคิดจะดูถูกใครกันแน่? แถมยังเป็นเหมาไถขวดดินเผาสีม่วงอีก? ไม่เห็นเคยจะรู้จัก! แกคงไม่ได้ไปซื้อเหล้าขวดละห้าหยวนตามข้างทางมาหรอกนะ?"

ในน้ำเสียงของหลี่ตงเหว่ย อัดแน่นไปด้วยการเย้ยหยัน!

สิ้นเสียงนั้น!

ใบหน้าของมู่เจี้ยนกั๋วก็เผยให้เห็นถึงความโกรธเกรี้ยว!

"แกหุบปากไปเดี๋ยวนี้!"

```