ตอนที่ 70
บทที่ 70 ผมเป็นคนไม่ชอบใช้ความรุนแรง
minibunny · 5,933 ตัวอักษร
ด้านล่างห้องจัดเลี้ยง
ทั้งสองคนเดินเข้ามาถึงภายในตัวงาน
มู่หนานจือแอบแลบลิ้นอย่างน่ารักแล้วเอ่ย "หลินม่อ ขอบคุณคุณมากนะที่อุตส่าห์มาเดินพรมแดงเป็นเพื่อนฉัน"
"ไม่เป็นไรครับ"
หลินม่อยิ้มรับ โดยไม่ได้พูดอะไรต่อ
ทว่าในจังหวะนั้นเอง!
ทางด้านหลังของทั้งสองคน ก็มีน้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้น!
"หนานจือ ไม่นึกเลยว่าคุณจะมาที่นี่ด้วย"
มู่หนานจือชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าแปรเปลี่ยนไปในทันที เธอหันกลับไปมอง!
เมื่อเห็นว่าเป็นเฉินว่าน สีหน้าของเธอก็เย็นชาขึ้นมาทันใด แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ!
"เฉินว่าน! นึกไม่ถึงเลยว่าตัวแทนที่ทางตระกูลเฉินส่งมา จะเป็นคุณ!"
สำหรับเรื่องนี้
เฉินว่านไม่ได้ตอบโต้สิ่งใด
เขาเพียงจ้องมองหลินม่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและอิจฉาริษยา!
"เหอะ! มิน่าล่ะถึงได้คอยแต่จะหลบหน้าฉันตลอด ที่แท้ก็เพราะตัวเองมีผู้ชายที่คบหาดูใจอยู่แล้วนี่เอง!"
พูดจบ
สายตาที่เฉินว่านใช้มองหลินม่อก็อัดแน่นไปด้วยความริษยาอย่างปิดไม่มิด!
เขาตามจีบมู่หนานจือมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว!
แต่ทว่า มู่หนานจือกลับไม่เคยสนใจไยดีเขาเลยแม้แต่น้อย!
ทว่าตอนนี้?
เธอกลับควงแขนผู้ชายคนอื่นเข้ามาในงาน!!
เรื่องนี้จะให้เขาโกรธจนสติแตกได้อย่างไร?
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินว่าน
มู่หนานจือก็หน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย
แต่ในวินาทีต่อมา ก็เกิดความรู้สึกขัดเขินจนหันไปตวาดกลับ
"เฉินว่าน! อย่ามาพูดจาส่งเดชที่นี่นะ!"
"พูดจาส่งเดชงั้นเหรอ?"
เฉินว่านแค่นเสียงหัวเราะเยาะ
"ฉันพูดผิดตรงไหน? พฤติกรรมที่เธอควงผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้เข้างานมา ทุกคนในที่นี้ล้วนเห็นกับตา! ถ้าหากเรื่องพรรค์นี้แพร่ออกไป เกรงว่าชื่อเสียงของกลุ่มบริษัทมู่ของเธอ... คงได้รับผลกระทบไม่น้อยเลยใช่ไหมล่ะ?"
สิ้นคำพูดประโยคนั้น!
บรรยากาศก็เย็นเยือกจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง!
ผู้คนรอบข้างจำนวนไม่น้อย ต่างก็หันมาสนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"นั่นสิ ผู้ชายที่ประธานมู่ควงมาด้วยคือใครกัน?"
"ไม่รู้จักเลยแฮะ หรือจะเป็นคุณชายจากตระกูลไหนในเซี่ยงไฮ้?"
"ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน"
"..."
มู่หนานจือกัดริมฝีปากล่างแน่นพลางเอ่ย "เฉินว่าน! นี่เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างเรา! หวังว่าคุณจะอย่าทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้!"
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เฉินว่านก็ยิ้มออกมา
พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นแล้วกล่าว
"หึ! ในเมื่อเป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างเรา ถ้าอย่างนั้น พวกเราไปหาที่ส่วนตัวคุยกันสักหน่อยดีไหม?"
ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเลศนัย
เฉินว่านยื่นมือออกไปหวังจะคว้าตัวมู่หนานจือ!
ทว่าในจังหวะนั้นเอง!
มือข้างหนึ่งก็ยื่นออกมาจากด้านหลังของมู่หนานจือ!
และคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเฉินว่านไว้อย่างแน่นหนา!
ในวินาทีต่อมา
หลินม่อก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าว ขวางอยู่เบื้องหน้าของมู่หนานจือ
จากนั้นก็สะบัดมือของเฉินว่านทิ้งไป
พร้อมกับเอ่ยเสียงเย็น
"ท่าทางที่คุณทำแบบนี้ มันดูเกินไปหน่อยหรือเปล่า!"
สิ้นประโยคสั้นๆ นั้น
ทุกคนรอบข้างต่างก็ตกตะลึง!
ส่วนมู่หนานจือ ในใจกลับเกิดความรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก
ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมา!
ความรู้สึกที่ได้รับการปกป้องเช่นนี้ ทำเอาหัวใจของมู่หนานจือเต้นระรัว!
ทางด้านเฉินว่าน ในเวลานี้ก็ตกใจจนตัวสั่น!
เขารู้สึกตกใจกลัวที่จู่ๆ หลินม่อก็โผล่ออกมาขวางเอาไว้!
ก็นะ!
ภายใต้ผลของน้ำยาเสริมพลังกาย ทำให้หลินม่อที่เดิมทีสูง 185 เซนติเมตร
ช่วงหลังๆ นี้ดูเหมือนจะสูงขึ้นมาอีกสองสามเซนติเมตร
จนตอนนี้สูงเกือบ 190 เซนติเมตรแล้ว!
ประกอบกับมวลกล้ามเนื้อของหลินม่อที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
เรียกได้ว่า ตัวเขานั้นแผ่รังสีความกดดันออกมาได้อย่างท่วมท้น!
ทางด้านเฉินว่าน หลังจากที่ตั้งสติได้ ก็เริ่มหันกลับมามองหลินม่อสำรวจร่างกายอยู่ครู่หนึ่ง
พลางสบถด่า "ไอ้เชี่ยเอ๊ย! ไอ้กระจอกอย่างแก คิดจะเล่นบทฮีโร่ช่วยสาวงามหรือไง!"
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น
หลินม่อก็ขมวดคิ้วมุ่น
แต่ด้วยความที่ว่าคืนนี้เป็นงานที่กลุ่มบริษัทมู่จัดขึ้น
เขาจึงทำเพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาลงเล็กน้อย
"พูดจาให้มันระวังปากไว้หน่อย ไม่อย่างนั้นล่ะก็... อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!"
ต่อคำขู่ของหลินม่อ เฉินว่านกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย!
เขาส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ ก่อนจะเอ่ย
"หึหึ! ไม่เกรงใจงั้นเหรอ? ฉันอยากจะรู้นักว่าแกจะทำอะไรฉัน! ขู่ฉันงั้นหรือ? ไอ้กระจอกอย่างแก ฉันใช้แค่นิ้วเดียวก็ขยี้ให้ตายได้แล้ว!"
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินว่าน
มู่หนานจือที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
จากนั้น ก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าสงสาร พร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ
ทว่าหลินม่อกลับหรี่ตาแคบลง
จ้องมองเฉินว่านพลางอดทนกลั้นอารมณ์แล้วกล่าว
"ให้โอกาสเป็นครั้งสุดท้าย ขอโทษที่นี่ซะ แล้วเรื่องนี้ฉันจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น"
"ขอโทษงั้นหรือ?"
เฉินว่านทำท่าเหมือนกับว่าเพิ่งได้ยินเรื่องตลกที่ขำที่สุดในโลก!
เขาหัวเราะเสียงดังสนั่น!
"แกให้ฉันขอโทษงั้นรึ? ฮ่าฮ่า! ไอ้กระจอกอย่างแก มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ฉันขอโทษ? หึ! ได้! ฉันจะจัดการแกให้ตายก่อน แล้วค่อยขอโทษแกทีหลังก็แล้วกัน!"
พูดจบ
เฉินว่านก็เงื้อหมัดซัดใส่หลินม่อเต็มแรง!
เมื่อเห็นเฉินว่านลงมือ มู่หนานจือก็สีหน้าเปลี่ยนไปพลางเอ่ย
"อย่า..."
เมื่อได้ยินคำพูดของมู่หนานจือ
เฉินว่านยิ่งรู้สึกเดือดดาล!
ถึงตอนนี้แล้ว ยังจะปกป้องไอ้กระจอกนี่อีก!
แต่ที่เขาไม่รู้ก็คือ
คำพูดของมู่หนานจือ คือการบอกให้หลินม่อช่วยยั้งมือไว้หน่อย อย่าไปทำให้อีกฝ่ายตายเข้าล่ะ!
ก็แน่ล่ะ!
ภาพเหตุการณ์ที่หลินม่อ卧推 (เวท) ทำลายสถิติโลกเมื่อคราวก่อน เธอยังจำได้ติดตา!
ผู้คนรอบข้างที่จ้องมองการลงมือของเฉินว่าน
สีหน้าต่างแปรเปลี่ยนไปเป็นชุด!
ต้องรู้ไว้ว่า!
เฉินว่านคนนี้ฝึกศิลปะป้องกันตัวมาตั้งแต่เด็ก
คนทั่วไปไม่มีทางเข้าถึงตัวเขาได้ง่ายๆ!
ตอนนี้เมื่อเขาลงมือใส่หลินม่อ...
ดูท่าหลินม่อคนนี้เห็นทีจะตกอยู่ในอันตรายเสียแล้ว!
ทว่า ยังไม่ทันที่พวกเขาจะคิดจบ!
เสียงกระดูกแตก "กร๊อบกร๊อบ" ก็ดังขึ้นตามลำดับ!
บนใบหน้าของทุกคนต่างเผยแววตกตะลึง
ปรากฏภาพหลินม่อใช้มือเพียงข้างเดียวคว้าข้อมือของเฉินว่านเอาไว้ แล้วบิดด้วยแรงเพียงเล็กน้อย!
แขนของเฉินว่านก็พับงอเป็นมุม 90 องศา
กระดูกแตกหักออกเป็นหลายท่อน!
ส่วนหลินม่อนั้น ตั้งแต่ต้นจนจบ แทบไม่ได้ขยับเท้าแม้แต่น้อย!
"อ๊ากกกกกก!!"
เฉินว่านส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด!
ใบหน้าบิดเบี้ยวเข้าหากัน!
เหงื่อกาฬไหลพรั่งพรูลงมาตามหน้าผาก
แต่ปากก็ยังคงคำรามก้อง
"แก! แกคิดว่าแกเป็นใคร! กล้าทำกับฉันแบบนี้..."
ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้พูดจนจบ
หลินม่อก็จัดการตบฉาดซ้ำเข้าให้อีกหลายที!
"เพียะ เพียะ เพียะ!!"
เสียงตบดังรัวเป็นชุด
เพียงแค่ไม่กี่ฉาด
แก้มของเฉินว่านก็บวมปูดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด!
ฟันในปากผสมปนเปไปกับเลือดกระเด็นออกมาจนหมด!
ส่วนหลินม่อก็จัดการเหวี่ยงร่างของอีกฝ่ายทิ้งลงบนพื้นเดี๋ยวนั้น
แล้วจัดระเบียบชุดสูทของตัวเองให้เรียบร้อยพลางเอ่ยอย่างใจเย็น
"ที่บ้านไม่มีใครสอนหรือไง ว่าให้หัดพูดจาดีๆ บ้าง! การขอโทษมันยากขนาดนั้นเลยหรือไง? ทำไมต้องบังคับให้ใช้กำลัง ผมเป็นคนที่ไม่ชอบความรุนแรงเลยจริงๆ"
ประโยคสั้นๆ ง่ายๆ
กลับทำให้ทุกคนในที่นี้อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน
มองดูเฉินว่านที่นอนกองอยู่กับพื้นพร้อมกับแก้มที่บวมปูด แล้วพากันลอบกลืนน้ำลาย
ที่บอกว่าไม่ชอบความรุนแรงเนี่ยนะ?!
ทว่าในจังหวะนั้นเอง จากทางด้านหลังกลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้น
"เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่?"
เมื่อได้ยินเสียงนั้น ทุกคนก็หันไปมองทางด้านหลัง!
ส่วนเฉินว่านที่อยู่ในอาการหวาดกลัว ดวงตาก็พลันเป็นประกายขึ้นมาทันที!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น