บทที่ 74 ตระกูลเฉินผู้สิ้นหวัง

สิ้นคำพูดประโยคนั้น

เฉินเทียนเหอและเฉินซื่อเจี๋ยที่นั่งอยู่ตรงนั้น

ต่างก็พากันชะงักอึ้งไปชั่วขณะ

ภายในใจของทั้งคู่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและข้อสงสัยต่อคำพูดของผู้อาวุโสมู่

ส่วนเฉินว่านที่ยืนอยู่เบื้องล่าง

หลังจากได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสมู่

ทั่วทั้งร่างก็พลันสะดุ้งเฮือกและสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรงทันที!

ใบหน้า... บัดนี้ขาวซีดไร้สีเลือด!

จบกัน!

นี่คือความคิดเดียวที่แล่นเข้ามาในหัวของเฉินว่านในตอนนี้!

ก็แน่ล่ะ

ถ้าหากปล่อยให้พ่อกับปู่ของเขา

ได้รับรู้ความจริงว่าเขาไปล่วงเกินผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสองของกลุ่มบริษัทเทียนเหอเข้าให้แล้ว

สภาพของเขาในคืนนี้เกรงว่าคงหนีไม่พ้น

พ่อเห็นลูกยังไม่ตาย ควักเข็มขัดหนังเจ็ดหมาป่าออกมาหวด

ปู่ผู้เมตตาถือไม้พลองในมือ หวดกระหน่ำติดคริติคอลทุกดอก

ถึงตอนนั้น คืนนี้อย่างน้อยๆ ตัวเขาคงต้องโดนหวดจนหนังถลอกไปชั้นหนึ่งแน่ๆ

และเพื่อความปลอดภัยของชีวิต ทางที่ดีเขาควรจะโทรจองเตียงในห้องไอซียูเผื่อไว้ล่วงหน้าเลยจะดีกว่า...

ทางด้านเฉินซื่อเจี๋ยเมื่อเห็นลูกชายของตนเองมีอาการผิดปกติเช่นนั้น

คิ้วก็ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

เขาเอ่ยถาม "ท่านลุงครับ หรือว่าไอ้ลูกชายตัวดีของผม... มันไปก่อเรื่องอะไรมาอีกแล้ว?"

ผู้อาวุโสมู่ทำเพียงแค่ยิ้มบางๆ

จากนั้นก็ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบเบาๆ หนึ่งอึก

ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"เรื่องนี้... เธอไปถามลูกชายของเธอเองเถอะ ว่าตกลงแล้วไปทำวีรกรรมอะไรเอาไว้"

เมื่อได้ฟังคำพูดของผู้อาวุโสมู่

จิตใจของเฉินเทียนเหอและเฉินซื่อเจี๋ย

ก็พลันดิ่งวูบลงสู่ความหนักอึ้งในทันที

พวกเขารู้ได้โดยสัญชาตญาณเลยว่า

เฉินว่าน... ต้องไปล่วงเกินบุคคลระดับที่ไม่สมควรไปตอแยด้วยเข้าให้แล้วอย่างแน่นอน!

เฉินซื่อเจี๋ยตวัดสายตาอันเย็นชาไปจ้องมองเฉินว่านที่ยืนอยู่เบื้องล่าง แล้วตวาดก้องด้วยความเดือดดาล!

"ไอ้ลูกเวร! พูดมา! ตกลงว่าแกไปก่อเรื่องอะไรเอาไว้!"

สิ้นเสียงคำรามนั้น

ขาทั้งสองข้างของเฉินว่านก็อ่อนยวบลงทันใด

เขาทรุดเข่ากระแทกพื้นเสียงดังตุบ

"พูด!"

เฉินเทียนเหอเองก็มีสีหน้าดำทะมึน ตบโต๊ะเสียงดังปัง แล้วตวาดซ้ำอีกคน

เฉินว่านคุกเข่าตัวสั่นงันงะ เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ผม... ผมไปล่วงเกินผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสองของกลุ่มบริษัทเทียนเหอ... กับหวังชงชงเข้าให้แล้วครับ..."

ตูม!!

ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงมากลางกระหม่อม!

เฉินเทียนเหอและเฉินซื่อเจี๋ยทั้งคู่

ต่างก็นั่งนิ่งอึ้งประหนึ่งถูกอัสนีบาตฟาดใส่!

สีหน้าในเวลานี้... ขาวซีดไร้สีเลือดอย่างถึงที่สุด!

ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะพอเดาได้แล้วว่าเฉินว่านไปล่วงเกินบุคคลที่ไม่สมควรไปล่วงเกินเข้า

แต่ก็คิดไม่ถึงเลยจริงๆ

ว่าจะเป็นตัวละครระดับนี้!!

กลุ่มบริษัทเทียนเหอ!

นั่นคือบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับท็อปของประเทศเลยนะ!

ถึงแม้ว่าตระกูลเฉินของพวกเขาจะเป็นเจ้าถิ่นผู้ทรงอิทธิพลในมหานครเซี่ยงไฮ้ก็จริง

แต่ถ้าหากเอาไปเทียบชั้นกับกลุ่มบริษัทเทียนเหอแล้ว

พวกเขานั้น... ไม่ได้อยู่ในระดับที่สามารถเอาไปเทียบเคียงกันได้เลยแม้แต่น้อย!

ในยามปกติ หากต้องเผชิญหน้ากับบุคคลระดับนั้น ลำพังแค่คิดจะประจบสอพลอยังหาโอกาสแทบไม่ได้!

แต่ไอ้เฉินว่านคนนี้!

กลับไปล่วงเกินทั้งผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสอง... และคุณชายใหญ่แห่งกลุ่มบริษัทเทียนเหอพร้อมกันเนี่ยนะ!!

ชั่วพริบตาเดียว

เฉินเทียนเหอและเฉินซื่อเจี๋ยก็หมดเรี่ยวแรง ทิ้งตัวเอนพิงเก้าอี้อย่างคนไร้วิญาณ

แววตาเปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวังสุดขีด!

"แก! แก! ไอ้ลูกล้างลูกผลาญ! ไอ้ลูกล้างลูกผลาญเอ๊ย!!"

เฉินเทียนเหอแผดเสียงคำรามด่าทอออกมาอย่างบ้าคลั่งไม่หยุด!

บนใบหน้า... อัดแน่นไปด้วยโทสะสุดระงับ!

เฉินซื่อเจี๋ยเองก็จ้องมองเฉินว่านด้วยสายตาเคียดแค้น

ในเวลานี้ หากไม่ใช่เพราะติดว่าผู้อาวุโสมู่ยังนั่งอยู่ตรงนี้ล่ะก็

เขาอยากจะจับไอ้ลูกล้างลูกผลาญคนนี้จับโยงขึ้นไปแขวนแล้วหวดให้ตายจริงๆ!

ส่วนทางด้านผู้อาวุโสมู่กลับทำเพียงหรี่ตายิ้มบางๆ แล้วยกน้ำชาในถ้วยขึ้นดื่มจนหมด

จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า

"เวลาก็ล่วงเลยมาจนป่านนี้แล้ว ชายแก่คนนี้... คงไม่รบกวนเวลาแล้วล่ะ"

เฉินซื่อเจี๋ยรีบลุกขึ้นยืน ฝืนเค้นยิ้มเจื่อนๆ ที่มุมปากพลางกล่าว

"ถ้าเช่นนั้นผู้อาวุโสมู่... ทางผมขอไม่ส่งไกลนะครับ"

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร"

ผู้อาวุโสมู่หัวเราะเบาๆ แล้วหันหลังก้าวเดินออกไปทางด้านนอก

ทว่าในจังหวะนั้นเอง

เสียงของเฉินเทียนเหอก็พลันดังขึ้นมา

"พี่เจี้ยนกั๋ว โปรดรอก่อนครับ"

ผู้อาวุโสมู่หยุดชะงักฝีเท้าลง แล้วเอ่ยถาม

"ยังมีธุระอะไรอีกหรือเปล่า?"

เฉินเทียนเหอกัดฟันกรอด ก่อนจะกล่าวว่า

"ขอความกรุณาพี่เจี้ยนกั๋ว... ได้โปรดชี้ทางรอดให้ตระกูลเฉินเราด้วยเถอะครับ!

รบกวนช่วยบอกที่อยู่ของผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสองท่านนั้นให้ผมทราบที!

พรุ่งนี้เช้าตรู่... พวกผมจะได้รีบเดินทางไปคุกเข่าขอขมาถึงหน้าประตูบ้าน!"

เมื่อได้ยินคำขอร้องนั้น

ผู้อาวุโสมู่ก็หัวเราะออกมาเบาๆ แล้วตอบว่า

"คฤหาสน์ตงเจียวหมายเลขหนึ่ง"

คำพูดเรียบง่ายสั้นๆ เพียงไม่กี่พยางค์นั้น

กลับทำเอาเฉินเทียนเหอและเฉินซื่อเจี๋ยถึงกับยืนแข็งทื่อเป็นหินไปในทันที!

ภายในใจเกิดคลื่นพายุถาโถมขึ้นมาอย่างรุนแรง!

คฤหาสน์ตงเจียว!

หมายเลขหนึ่ง!

คฤหาสน์หลังนี้ พวกเขาย่อมรู้จักเป็นอย่างดี!

เพราะมันคือคฤหาสน์ราชาที่โด่งดังที่สุดในมหานครเซี่ยงไฮ้!

เมื่อช่วงก่อนหน้านี้เคยมีข่าวลือแพร่พัดออกมา... ว่ามีมหาเศรษฐีลึกลับทุ่มเงินกว้านซื้อไปแล้ว!

ในตอนนั้นพวกเขายังเคยแอบสงสัยอยู่เลย

ว่าใครกันที่เป็นคนกระเป๋าหนักและใจป้ำถึงขนาดนั้น

ยอมทุ่มเม็ดเงินมหาศาลถึงหกร้อยล้านหยวนเพื่อซื้อซูเปอร์คฤหาสน์หลังนี้มาครอง!

แต่ทว่าตอนนี้!

พวกเขากระจ่างแจ้งแล้ว!

ว่าเป็นฝีมือของหลินม่อคนนี้นี่เอง!!

ผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสองแห่งกลุ่มบริษัทเทียนเหอ!

ก็มีเพียงแค่บุคคลระดับเขาเท่านั้นแหละ... ที่จะมีศักยภาพทางการเงินอันน่าสะพรึงกลัวและใช้เงินมือเติบได้ถึงเพียงนี้!!

ท่ามกลางจิตใจที่กำลังสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

เฉินเทียนเหอก็ยกมือขึ้นประสานกัน ค้อมตัวลงคำนับผู้อาวุโสมู่พลางกล่าว

"ขอบพระคุณมากครับ..."

สิ้นประโยคนั้น

ผู้อาวุโสมู่ก็ก้าวเท้าเดินจากไป

และในเสี้ยววินาทีที่ผู้อาวุโสมู่ก้าวพ้นประตูคฤหาสน์ออกมานั่นเอง!

ทางด้านหลัง... ก็มีเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดอันน่าสยดสยองดังลั่นขึ้นมาทันที!

ตามมาด้วยเสียงสบถด่าทอด้วยความเดือดดาลที่ดังไล่หลังมาติดๆ!

"กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าอย่าหาเรื่อง! วันๆ เอาแต่สร้างเรื่องให้กู! วันนี้กูจะหวดไอ้ลูกเนรคุณอย่างมึงให้ตายไปเลย!"

"ไอ้ตัวสร้างปัญหา! ดีแต่สร้างเรื่องฉิบหาย! คราวนี้กูจะหวดไอ้หลานเวรนี่ให้ตายคาเท้าจริงๆ!"

ภายใต้เสียงคำรามด่าทออันลั่นบ้านนั้น

ผู้อาวุโสมู่ทำเพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ ก้าวขึ้นรถแล้วขับออกไปจากสถานที่แห่งนี้

ทิ้งไว้เพียงเสียงตะโกนด่าทอและเสียงร้องโหยหวนที่ดังก้องสะท้อนไปมาอยู่ในอากาศ

และค่ำคืนนี้

ก็เป็นอันการันตีได้อย่างแน่นอนแล้ว... ว่าภายในคฤหาสน์ตระกูลเฉิน จะไม่มีคำว่าสงบสุข

...

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

ตัดกลับมาอีกด้านหนึ่ง

ณ คฤหาสน์ตงเจียวหมายเลขหนึ่ง

ภายในอ่างอาบน้ำวนระบบนวดตัว

หลินม่อกำลังนอนแช่น้ำ พลางหวนคิดถึงสัมผัสอันอุ่นชื้นและนุ่มนวลที่บริเวณริมทะเลสาบเมื่อครู่นี้

เขาเหม่อมองขึ้นไปบนเพดานด้วยจิตใจที่ล่องลอย

ตัวเขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่ามู่หนานจือจะเป็นฝ่ายรุกหนักถึงขนาดนี้

พุ่งตัวเข้ามา... แล้วประเคนจูบให้กับเขาเองแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

เรื่องนี้มันอยู่เหนือความคาดหมายของหลินม่อไปไกลลิบจริงๆ

ก็นะ ระยะเวลาที่พวกเขาสองคนได้ใช้ร่วมกัน เอาจริงๆ แล้วก็ไม่ได้ถือว่ามากมายอะไรเลย

แต่ทว่า มู่หนานจือกลับกล้าแสดงความใจกล้าและเป็นฝ่ายเริ่มก่อนถึงเพียงนี้

ในวินาทีนั้นเอง

ใบหน้าของเซี่ยอวี่ม่อและฉินเฟยเอ๋อร์... ก็พลันซ้อนทับแล่นเข้ามาในหัวสมองของหลินม่อพร้อมกัน

ถึงแม้หลินม่อจะรู้ตัวดีอยู่แล้ว... ว่าตัวเองนั้นมีศักยภาพและแววที่จะเป็น 'ผู้ชายเจ้าชู้' อยู่เต็มเปี่ยม

โดยเฉพาะหลังจากที่เขาได้สุ่มจับการ์ดเสน่ห์ระดับสูงสุดมาครอบครอง ตัวเขาก็ยิ่งเข้าใจจุดนี้ของตัวเองอย่างทะลุปรุโปร่ง!

แต่ถ้าให้พูดกันตามตรง

ลึกๆ แล้วเขาก็ยังรู้สึกมีความลังเลใจอยู่บ้าง

ว่าตกลงแล้วเรื่องราวทั้งหมดนี้... เขาควรจะเปิดปากสารภาพความจริงออกไปตรงๆ เลยดีหรือไม่

เพราะของแบบนี้ ต่อให้คิดอยากจะปกปิดยังไง... มันก็ไม่มีทางปิดบังไปได้ตลอดรอดฝั่งอยู่ดี

ถ้าเกิดเขาตัดสินใจจะเป็นผู้ชายเจ้าชู้แล้วล่ะก็... เขาก็ต้องเป็นผู้ชายเจ้าชู้ที่เปิดเผยและผึ่งผายอย่างสง่างามไปเลย

ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ขืนวันดีคืนดีโดนสาวๆ จับได้แล้วหิ้วมีดอีโต้มาไล่สับ... ตัวเขาคงรับมือไม่ไหวแน่ๆ

และถ้าหากใช้วิธีเปิดใจคุยกันตรงๆ อย่างตรงไปตรงมาแล้วล่ะก็

สำหรับทางฝั่งฉินเฟยเอ๋อร์นั้น เขาก็พอจะวางใจได้เปลาะหนึ่ง

ส่วนทางด้านเซี่ยอวี่ม่อเอง... ก็น่าจะไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โตนัก

แต่จุดสำคัญมันอยู่ที่ว่า

ตัวเขา... จะจัดการกับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับมู่หนานจืออย่างไรดีต่างหาก

จุดนี้แหละคือสิ่งที่ทำให้หลินม่อรู้สึกคิดหนักและปวดหัวที่สุด

และด้วยเหตุนี้เอง ในหัวของหลินม่อตอนนี้จึงยุ่งเหยิงพันกันวุ่นวายไปหมดประหนึ่งกลุ่มด้าย

"สร้างเวรสร้างกรรมแท้ๆ เลยเว้ย!"

เขาถอนหายใจออกมายาวเหยียด

อารมณ์ของหลินม่อในเวลานี้เรียกได้ว่าซับซ้อนสุดพรรณนา

"ช่างเถอะ ตอนนี้จะมานั่งคิดให้ปวดหัวไปทำไมกัน"

เขาส่ายหน้าไปมา

ก่อนจะลุกขึ้นยืนจากอ่างอาบน้ำวน

ใช้ผ้าขนหนูเช็ดหยดน้ำตามตัวจนแห้งสนิท แล้วสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ

"ปล่อยให้ทุกอย่าง... มันเป็นไปตามธรรมชาตินั่นแหละดีที่สุดแล้ว"

เขาพึมพำกับตัวเองในใจ

จากนั้นหลินม่อก็สับเท้าเดินตรงเข้าไปในห้องนอนอย่างเด็ดขาดทันที

แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม

ยังไงซะ เรือไปถึงสะพานเดี๋ยวมันก็ตรงทางของมันเอง

เอาไว้ถึงเวลา... ค่อยว่ากันอีกทีก็แล้วกัน