บทที่ 79 ระดับพี่หลิน... มีสิทธิ์เป็นตัวแทนของกลุ่มบริษัทเทียนเหอเรามากกว่าผมอีกครับ

ทางด้านเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตั้งใจจะเสิร์ชเน็ตดูข้อมูลว่ารถของหลินม่อคือรถรุ่นอะไรกันแน่

และในจังหวะนั้นเอง

หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เพิ่งจะออกไปเดินตรวจตราความเรียบร้อย ก็เดินกลับมาพอดี

เมื่อเห็นลูกน้องกำลังยืนเล่นมือถืออยู่ เขาก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที

"โจวเสียน! ทำอะไรอยู่!"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสะดุ้งเฮือก รีบตอบอย่างลนลาน

"หัวหน้าครับ เมื่อกี้ผมเห็นคุณหลินขับรถซูเปอร์คาร์รุ่นที่ผมไม่คุ้นหน้าออกไปน่ะครับ ผมก็เลยกะว่าจะลองเสิร์ชหาข้อมูลดูสักหน่อยว่าเป็นรถอะไร"

พูดไป เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ยื่นโทรศัพท์มือถือส่งให้ดู

พอหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้ยินว่าเป็นเรื่องของคุณหลิน เขาก็อดทนรับโทรศัพท์มือถือมาดู

ก็แน่ล่ะ

คุณหลินคือลูกค้ารายใหญ่ระดับวีไอพีของพวกเขานี่นา!

อะไรที่เกี่ยวข้องกับคุณหลิน ย่อมต้องปฏิบัติเป็นกรณีพิเศษอยู่แล้ว

อีกอย่าง ตัวเขาเองก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาเหมือนกัน

ว่าบุคคลระดับยิ่งใหญ่เช่นคุณหลิน จะควบรถคันใหม่รุ่นไหนออกมา

และในวินาทีที่สายตาปะทะเข้ากับรูปลักษณ์ของรถไลแคนคันนั้น

ดวงตาของเขาก็ลุกวาวแทบจะถลนออกมานอกเบ้า!

"รถคันนี้มัน... ซูเปอร์คาร์ไลแคนงั้นเหรอ?!"

"ซูเปอร์คาร์ไลแคน? มันคือรถอะไรหรือครับหัวหน้า? ไม่เห็นเคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย!"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรู้สึกมึนงงยิ่งนัก

เขามองดูหัวหน้าของตนเองด้วยสีหน้าฉงนสนเท่ห์

ส่วนทางด้านหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในเวลานี้ ยืนอึ้งทึ่งจนพูดไม่ออกไปแล้ว

เขาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะโพล่งออกมาด้วยเสียงอันสั่นเครือ

"ละ... รถคันนี้มันคือซูเปอร์คาร์ระดับท็อปที่มีอยู่แค่เจ็ดคันบนโลก! มูลค่าสูงถึงหกสิบหกล้านหยวน!!

และก่อนหน้านี้... ในประเทศเรามีรถรุ่นนี้อยู่แค่คันเดียวเท่านั้น!!"

เมื่อสิ้นประโยคนั้น

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ถึงกับยืนช็อกอ้าปากค้าง!

ลิมิเต็ดแค่เจ็ดคันทั่วโลก!

ราคาจำหน่ายในประเทศ สูงลิบลิ่วถึงหกสิบหกล้านหยวน!

และก่อนหน้านี้ในประเทศมีอยู่แค่คันเดียว!

เขาได้แต่เดาะลิ้นด้วยความทึ่ง

มองดูภาพรถยนต์ในหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความอิจฉาขั้นสุด

"สมกับเป็นคุณหลินจริงๆ รถระดับนี้ยังหามาครอบครองได้"

ตัดกลับมาอีกด้านหนึ่ง

หลินม่อในเวลานี้

ได้เดินทางมาถึงบริเวณด้านนอกของหอประชุมใหญ่แล้ว

หลังจากนำรถไปจอดไว้ในลานจอดรถข้างๆ เรียบร้อย

หลินม่อก็เดินมุ่งหน้าตรงไปยังหอประชุมใหญ่

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป เขาก็แลเห็นกล้องวิดีโอหลายตัวตั้งตระหง่านอยู่ตามจุดต่างๆ

และบนตัวกล้องเหล่านั้น ก็มีสติกเกอร์โลโก้คำว่า "ไลฟ์สดโต้วซา" แปะติดเอาไว้

"กล้องของโต้วซาอย่างนั้นหรือ?"

ชั่วขณะนั้น ลึกๆ ในใจของหลินม่อเกิดความประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย

และในจังหวะนั้นเอง

ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังของเขา

"เอ๊ะ? พี่ม่อ!"

เมื่อได้ยินเสียงเรียก หลินม่อจึงหันกลับไปมอง

แลเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังสาวเท้าเดินตรงมาหาเขา

และชายหนุ่มผู้นี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน

แต่เป็น 'จ้าวชุน' นั่นเอง!

บนใบหน้าของจ้าวชุนในเวลานี้ ประดับไว้ด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความยินดี

และที่ข้างกายของจ้าวชุน ก็มีชายหนุ่มในชุดสูทภูมิฐานที่ดูอายุราวๆ สามสิบปี ยืนเคียงข้างอยู่ด้วยอีกคน

"จ้าวชุน?"

สีหน้าของหลินม่อดูประหลาดใจไม่น้อย

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ

ว่าจะมาเจอจ้าวชุนที่นี่ได้

"แฮะๆ! พี่ม่อ นึกไม่ถึงเลยนะครับว่าจะมาบังเอิญเจอพี่ที่นี่"

จ้าวชุนหัวเราะเบาๆ แล้วเอ่ยทักทาย

ด้านหลินม่อปรายตามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายของจ้าวชุนแวบหนึ่ง

ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ท่านนี้คือ?"

สิ้นคำถามของหลินม่อ

จ้าวชุนก็รีบแนะนำ

"อ้อ ดูความจำผมสิ ลืมแนะนำไปเลยครับ

ท่านนี้คือคุณอู๋เจิง รองประธานกรรมการบริหารแห่งโต้วซาเทคโนโลยีครับ

การแสดงของวิทยาลัยการละครเซี่ยงไฮ้ในวันนี้ ได้ร่วมมือกับทางโต้วซาเทคโนโลยีเพื่อทำการถ่ายทอดสดร่วมกันครับ!"

เมื่อได้ฟังคำอธิบาย

ลึกๆ ในใจของหลินม่อก็รู้สึกพิลึกพิลั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ

ว่าแพลตฟอร์มที่ได้สิทธิ์ไลฟ์สดร่วมในงานแสดงวันนี้... จะเป็นโต้วซา!

ส่วนทางด้านอู๋เจิง เมื่อเห็นจ้าวชุนแสดงท่าทีสนิทสนมและเกรงใจหลินม่อถึงเพียงนี้

เขาก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาในใจ

เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร... เขากลับรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาหลินม่อขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ในเวลานั้นเอง

จ้าวชุนก็เอ่ยแนะนำต่อ

"ท่านรองประธานอู๋ครับ ท่านนี้คือหลินม่อ พี่ชายสุดที่รักของผมเองครับ"

อู๋เจิงเอ่ยทักทายตามสัญชาตญาณ

"คุณหลิ..."

ทว่ายังไม่ทันที่คำพูดจะหลุดออกมาจนจบประโยค

ร่างของอู๋เจิงก็พลันแข็งทื่ออยู่กับที่ทันที

เขาหันขวับไปมองจ้าวชุนด้วยสีหน้าที่ตื่นตะลึงสุดขีด!

"เมื่อกี้คุณบอกว่า... ผู้ชายคนนี้ชื่ออะไรนะครับ?"

"หลินม่อครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

สิ้นคำยืนยันของจ้าวชุน

อู๋เจิงในเวลานี้ถึงกับยืนช็อกจนสติหลุด!

เมื่อจ้องมองหลินม่อที่ยืนอยู่ตรงหน้า ความทรงจำในหัวสมองก็แล่นผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ!

วินาทีนี้เอง!

ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกคุ้นหน้าหลินม่อนัก!

เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้

ประธานใหญ่ของพวกเขา เพิ่งจะส่งตารางข้อมูลสำคัญลงมาภายในบริษัท

มันคือข้อมูลเกี่ยวกับ 'กรรมการบริหารรายใหญ่ลำดับที่สองคนใหม่' แห่งโต้วซาเทคโนโลยีของพวกตน!

ซึ่งบนตารางข้อมูลนั้น...

มีรูปถ่ายของหลินม่อแปะประดับไว้อย่างชัดเจน!

และหลินม่อตัวเป็นๆ ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ ก็มีหน้าตาเหมือนกับรูปถ่ายบนตารางข้อมูลฉบับนั้นไม่ผิดเพี้ยน!

แถมชื่อแซ่ก็ยังตรงกันทุกตัวอักษร!

วินาทีนี้ ร่างกายของอู๋เจิงเริ่มสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่

เขาเอ่ยถามหลินม่อด้วยเสียงอันสั่นเครือ

"คะ... คุณคือท่านประธานหลินใช่ไหมครับ?"

เมื่อสิ้นคำถามของอู๋เจิง

จ้าวชุนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ถึงกับชะงักงันไป

เขาเอ่ยถามออกไปตามสัญชาตญาณ

"ท่านรองประธานอู๋ครับ ประธานหลินอะไรกันครับ?"

อู๋เจิงลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วตอบว่า

"คุณชายจ้าวครับ คุณหลินม่อ... คือกรรมการบริหารรายใหญ่อันดับสองของโต้วซาเทคโนโลยีเราครับ..."

ทันทีที่ประโยคนี้สิ้นสุดลง

จ้าวชุนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ยืนอึ้งตะลึงงันไปอย่างสิ้นเชิง!

เขามีสีหน้ามึนงงถึงขีดสุด

หันไปมองหลินม่อด้วยสายตาที่แทบไม่อยากจะเชื่อ

ก่อนจะเอ่ยปากออกมา

"พะ... พี่ม่อ... นี่พี่เป็นถึงกรรมการบริหารของโต้วซาเทคโนโลยีด้วยเหรอครับ?!"

สำหรับเรื่องนี้ หลินม่อทำเพียงพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจนักพลางตอบ

"อืม ช่วงก่อนหน้านี้แค่ลองกว้านซื้อหุ้นเก็บไว้เล่นๆ นิดหน่อยน่ะ ไม่ได้เยอะแยะอะไรหรอก"

ประโยคเรียบง่ายสั้นๆ นั้น

ทำเอาทั้งอู๋เจิงและจ้าวชุนที่ยืนอยู่ตรงนั้น

ถึงกับมุมปากกระตุกอย่างรุนแรงพร้อมกัน!

คำพูดนี้มัน... โคตรจะถ่อมตัวแบบน่าหมั่นไส้เกินไปแล้ว!

กรรมการบริหารใหญ่อันดับสองแห่งโต้วซาเทคโนโลยีเชียวนะ!

คำนวณดูแล้ว อย่างน้อยๆ ก็ต้องถือครองหุ้นของโต้วซาเทคโนโลยีไม่ต่ำกว่า 10%!

และสัดส่วนหุ้น 10% ที่ว่านี้... มันมีมูลค่ามหาศาลถึงหนึ่งพันห้าร้อยกว่าล้านหยวนเชียวนะเว้ย!

แต่ทว่า!

ทรัพย์สินที่มีมูลค่ามหาศาลถึงระดับนี้

พอลอยออกจากปากของหลินม่อ กลับกลายเป็นแค่ของที่ 'ไม่ได้เยอะแยะอะไร' ไปเสียได้...

ทั้งคู่ได้แต่แอบสบถบ่นในใจด้วยความจนปัญญา

และในจังหวะที่อู๋เจิงกำลังจะอ้าปากพูดบางอย่างออกมานั้นเอง

น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความประหลาดใจ

ก็พลันดังแทรกขึ้นจากทางด้านหลังของหลินม่อ

"พี่หลิน? พี่ก็มาที่นี่ด้วยเหรอครับ?"

เมื่อได้ยินเสียงนั้น หลินม่อจึงหันกลับไปมองตามเสียง

แลเห็นหวังชงชงกำลังสาวเท้าเดินตรงมาหาเขาจากทางด้านหลัง

"หวังชงชง?"

แววตาของหลินม่อฉายแววประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยทัก

ส่วนชายหนุ่มอีกสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รีบเอ่ยทักทายหวังชงชงเช่นกัน

จ้าวชุนเอ่ยถามขึ้นว่า

"พี่ม่อ... นี่พี่รู้จักกับคุณชายหวังด้วยเหรอครับ?"

หลินม่อทำเพียงพยักหน้ารับอย่างสงบนิ่ง

"อืม ก็ถือว่ารู้จักนั่นแหละ"

พูดไปเขาก็มองดูหวังชงชงด้วยความอยากรู้อยากเห็นพลางถาม

"วันนี้ทำไมคุณถึงมาที่วิทยาลัยการละครเซี่ยงไฮ้ได้ล่ะ?"

หวังชงชงหัวเราะเบาๆ แล้วตอบว่า

"แฮะๆ พอดีว่าผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการของงานแสดงละครเวทีวันนี้ ก็คือกลุ่มบริษัทเทียนเหอของพวกเราเองครับ

เดิมทีทางวิทยาลัยเชิญให้ผมมาเป็นกรรมการตัดสินครับ แต่ในเมื่อตอนนี้พี่หลินก็อยู่ที่นี่ด้วย

ถ้าอย่างนั้น... ระดับพี่หลิน มีสิทธิ์เป็นตัวแทนของกลุ่มบริษัทเทียนเหอเรามากกว่าผมอีกครับ"

ประโยคสั้นๆ ง่ายๆ ประโยคเดียว

กลับกระตุกต่อมความอยากรู้อยากเห็นของทั้งอู๋เจิงและจ้าวชุนให้ทำงานขึ้นมาทันที

"คุณชายหวังครับ... ที่พูดแบบนี้ หมายความว่าอย่างไรหรือครับ?"