บทที่ 91 งั้น... พวกเราไปปีนเขากันดีไหม?

อย่างน้อยหนึ่งร้อยล้านหยวน!

สิ้นคำพูดประโยคนั้น

บรรยากาศรอบด้านก็พลันตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า!

"เคร้ง!"

เสียงโลหะกระทบพื้นดังฟังชัด

ไม้เบสบอลในมือของชายหนุ่มผู้นั้น ร่วงหล่นลงกระแทกพื้นเดี๋ยวนั้น

ทั่วทั้งร่างยืนแข็งทื่อเสียสติไปแล้ว!

เขาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จ้องมองรถซูเปอร์คาร์สีแดงตรงหน้า

ลึกเข้าไปในแววตานั้น ฉายแววหวาดผวาออกมาอย่างปิดไม่มิด!

"กะ... แกบอกว่าราคาเท่าไหร่นะ?!"

"หนึ่งร้อยล้านหยวน!"

ชายหนุ่มอีกคนเอ่ยย้ำขึ้นมาอีกครั้ง!

"ซูเปอร์คาร์ไลแคนรุ่นนี้ มีจำนวนจำกัดและหายากสุดๆ

ก่อนหน้านี้ในประเทศเรามีอยู่แค่คันเดียวเท่านั้น เมื่อกี้ฉันก็เลยจำไม่ได้เหมือนกัน!"

เมื่อคำพูดประโยคนี้สิ้นสุดลง

ดวงตาของชายหนุ่มอีกคนก็อัดแน่นไปด้วยความหวาดผวาจนถึงขีดสุด!

ขณะเดียวกัน บรรดาไทยมุงรอบข้างก็บังเกิดเสียงฮือฮาดังลั่นขึ้นมาทันที!

"คุณพระช่วย! ตั้งหนึ่งร้อยล้านหยวน!"

"ซี๊ด! ซูเปอร์คาร์ระดับท็อปราคาร้อยล้าน! แม่เจ้าโว้ย!

ขืนไปเฉี่ยวชนเข้าสักรอย ไม่ต้องชดใช้กันทีละหลายล้านเลยหรือไงนั่น!"

"คมในฝักของแท้เลยเว้ย! พ่อหนุ่มคนนี้ดูผิวเผินก็แค่คนธรรมดาๆ ทั่วไป

แต่ใครจะไปนึกเล่าว่าเขาจะขับรถซูเปอร์คาร์ราคาร้อยล้านออกมาได้!"

"นั่นสิ! ดูไม่ออกเลยจริงๆ!"

ท่ามกลางเสียงสรรเสริญเยินยอของผู้คนรอบข้าง

หลินม่อยังคงมีสีหน้าที่เรียบเฉยและเย็นชา

เขาทำเพียงปรายตามองชายหนุ่มตรงนั้นแล้วเอ่ยว่า

"ตกลงจะทุบหรือไม่ทุบครับ? ถ้าไม่กล้าทุบแล้วล่ะก็

ก็รีบทำตามคำสัญญาที่พูดไว้ คุกเข่าลงแล้วเรียกผมว่าคุณปู่ได้แล้วครับ!"

"แก! ฉัน!"

ชั่วขณะนั้น ใบหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวสลับม่วงด้วยความอัปยศอดสู!

ก็แน่ล่ะ!

สถานการณ์ในตอนนี้ มันคือสภาพขึ้นหลังเสือแล้วลงไม่ได้ชัดๆ!

ในที่สุด

เขาก็ทำได้เพียงหน้าแดงก่ำแล้วกัดฟันเอ่ย

"คนล้มอย่าข้าม! ไอ้หนู ฉันขอเตือนแกไว้ก่อนเลยนะว่าอย่าให้มันเกินไปนัก!"

"เกินไปงั้นเหรอ?"

หลินม่อหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

"ก็ผมจะรังแกคุณแล้วจะทำไมล่ะครับ?

กล้าดีเยี่ยงไรมาแทะโลมผู้หญิงของผม ใครมันสั่งสอนให้คุณใจกล้าขนาดนี้?"

น้ำเสียงของหลินม่อในยามนี้ แฝงไว้ด้วยความหนาวเยือกและกดดันจนถึงขีดสุด!

"แก!"

ชายหนุ่มขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน สีหน้าบิดเบี้ยวไปมาไม่หยุด

"ให้เวลาคุณคิดอีกห้าวินาทีสุดท้าย... ตกลงจะเรียกหรือไม่เรียก!"

พูดจบ หลินม่อก็ก้มลงหยิบไม้เบสบอลที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาถือไว้

เมื่อเห็นท่าทีนั้น สีหน้าของชายหนุ่มทั้งสามคนก็พลันแปรเปลี่ยนไปทันที

"พี่ใหญ่... หรือว่าเราจะยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดีเถอะพี่?"

"นั่นสิ... เรื่องคราวนี้เดิมทีพวกเราก็เป็นฝ่ายไปหาเรื่องเขาก่อนจริงๆ..."

เมื่อได้ยินคำพูดของลูกน้อง

ชายหนุ่มผู้เป็นลูกพี่ใหญ่ก็ยังคงรู้สึกเจ็บใจไม่ยอมแพ้

"ถ้าเกิดฉันคุกเข่าลงตรงนี้ แล้วเรียกมันว่าคุณปู่จริงๆ ล่ะก็

หลังจากนี้ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในเซี่ยงไฮ้วะ?"

"แต่พี่ใหญ่ครับ คนที่สามารถขับรถระดับนี้ได้เนี่ย ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอนนะพี่

คนพรรค์นี้ไม่ใช่ระดับที่พวกเราจะไปตอแยด้วยได้เด็ดขาด!

แค่เขาขยับนิ้วนิดเดียว ก็สามารถบดขยี้พวกเราจนมอดม้วยได้แล้ว!

เผลอๆ อาจจะลุกลามไปถึงพ่อแม่ของพวกเราด้วยซ้ำ... ทางที่ดีผมว่ายอมๆ ไปเถอะพี่..."

ทันทีที่คำพูดประโยคนี้สิ้นสุดลง

ลูกพี่ใหญ่ก็ถึงกับห่อเหี่ยวลงทันตา

จริงด้วย!

คำพูดนี้ไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย!

บุคคลที่สามารถครอบครองซูเปอร์คาร์ลิมิเต็ดเอดิชันระดับท็อปได้เนี่ย

เบื้องลึกเบื้องหลังและสถานะทางสังคม จะต้องอยู่ในระดับสูงสุดของประเทศอย่างแน่นอน!

ถ้าเกิดเขาไม่ยอมเรียกอีกฝ่ายตามข้อตกลงล่ะก็ บางที...

หลังจากต่อสู้กับจิตใจของตัวเองอยู่ชั่วครู่

สีหน้าของชายหนุ่มก็ดูย่ำแย่และกระอักกระอ่วนใจเป็นอย่างยิ่ง

แต่สุดท้าย เขาก็ต้องยอมทรุดเข่าคุกเข่าลงต่อหน้าหลินม่อ

แล้วเอ่ยปาก "คุณปู่ครับ..."

เมื่อเห็นดังนั้น หลินม่อทำเพียงปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

"คราวหลังก็หัดใช้สายตาให้มันดีๆ หน่อย! ไม่ใช่ว่าทุกคนบนโลกนี้... จะเป็นคนที่พวกคุณไปล่วงเกินได้!"

"ครับๆๆ! สิ่งที่คุณสอนถูกต้องที่สุดแล้วครับ!"

"พวกผมจะปรับปรุงตัว! จะปรับปรุงตัวอย่างแน่นอนครับ!"

ลูกน้องอีกสองคนรีบรับคำเป็นพัลวันทันที

เมื่อได้ฟังคำยืนยัน

หลินม่อก็พาตัวฉินเฟยเอ๋อร์ก้าวขึ้นรถ ท่ามกลางสายตาอันหวาดผวาและประจบสอพลอของคนกลุ่มนั้น

จากนั้นก็จัดการหักพวงมาลัยกลับรถ แล้วขับพุ่งทะยานออกไปทันที!

เมื่อแสงไฟท้ายรถของหลินม่อลับสายตาไป

บรรดาผู้คนในที่นั้น ต่างก็มองตามด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความอิจฉาขั้นสุด

"ตอนแรกนึกว่าเป็นแค่ระดับบรอนซ์ ที่ไหนได้เขาดันเป็นถึงระดับคิง!"

"นั่นสิ มิน่าล่ะถึงได้ดูนิ่งและมีความมั่นใจขนาดนั้น!"

"อิจฉาจังเลย ฉันเองก็อยากจะลองนั่งรถซูเปอร์คาร์คันนั้นบ้างจัง!"

"เหอะๆ สภาพอย่างเธอน่ะเหรอ?

เลิกฝันเถอะ เบ้าหน้าเอาไปสู้คู่ควงข้างกายเขาได้หรือไง?"

"......"

ท่ามกลางเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ ผู้คนในลานจอดรถก็เริ่มทยอยแยกย้ายกันไป

บนรถ

ฉินเฟยเอ๋อร์หันมาจับจ้องหลินม่อด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความเทิดทูนและหลงใหล

เอ่ยขึ้นว่า "ว้าว... หลินม่อ เมื่อกี้คุณโคตรจะเท่เลยค่ะ~"

"ก็แค่เรื่องพื้นๆ ทั่วไปนั่นแหละครับ"

หลินม่อบังคับพวงมาลัยซูเปอร์คาร์ด้วยมือเดียว

ส่วนมืออีกข้างหนึ่งนั้น วางแหมะอยู่บนเรียวขาอันเรียวงามของฉินเฟยเอ๋อร์

พวงแก้มของฉินเฟยเอ๋อร์เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้ขยับหนีแต่อย่างใด

"ช่วงบ่ายนี้... คุณอยากจะทำอะไรดีคะ?"

ฉินเฟยเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน

ด้านหลินม่อปรายตามองผ่านขุนเขาสองลูกบนทรวงอกของเธอแล้วตอบว่า

"ช่วงบ่ายนี้... งั้นเราไปปีนเขากันดีไหมครับ?"

"ปีนเขา?"

ฉินเฟยเอ๋อร์ยังตามมุกไม่ทัน

"ใช่ครับ ปีนเขา... แล้วก็ดำน้ำ"

คราวนี้ฉินเฟยเอ๋อร์ยิ่งรู้สึกงุนงงหนักเข้าไปใหญ่

"ในเซี่ยงไฮ้นี่... เหมือนจะมีแค่เขาเสอซานที่เดียวนี่นา?

ส่วนเรื่องดำน้ำเนี่ย ยิ่งไม่มีสถานที่ให้ไปใหญ่เลยนะคะ..."

"จริงเหรอครับ?"

หลินม่ออมยิ้มบางๆ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสรีระของฉินเฟยเอ๋อร์อย่างมีความหมาย

เสี้ยววินาทีนั้นเอง

ใบหน้าของฉินเฟยเอ๋อร์ก็พลันแดงก่ำขึ้นมาจนถึงใบหู

เธออดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำออกมาอย่างเอียงอาย

"คนบ้า..."

"ฮ่าฮ่า!"

หลินม่อระเบิดเสียงหัวเราะอย่างชอบใจ

เขากดคันเร่งเพิ่มความเร็วรถให้พุ่งทะยาน

เพียงไม่นาน รถก็แล่นกลับมาถึงโครงการจวินเย่หัวถิง

และหลังจากทั้งสองคนก้าวเข้าสู่ห้องพัก เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมงเต็ม!

......

เวลาหกโมงเย็น

หลินม่อนั่งอยู่ตรงขอบเตียง

ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องหอมสตรี

สีหน้าของหลินม่อดูพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

"เยี่ยมมาก"

มุมปากยกโค้งขึ้นเล็กน้อย

หลังจากรอให้ฉินเฟยเอ๋อร์ชำระล้างร่างกายจนสะอาดเรียบร้อย หลินม่อก็เข้าไปอาบน้ำบ้าง

จากนั้น ทั้งคู่ก็พากันลงไปรับประทานมื้อค่ำง่ายๆ ที่ด้านล่าง

ก่อนจะพากันขับรถมุ่งหน้าตรงกลับบ้านของหลินม่อทันที

แต่ทว่าหลังจากกลับมาถึงบ้าน

หลินม่อก็เริ่มมีสีหน้าหนักใจขึ้นมาทันที

นั่นก็เพราะโรงจอดรถในคฤหาสน์ของเขา ตอนนี้มันเต็มแน่นไปหมดแล้ว

การจะเอารถซูเปอร์คาร์ไลแคนคันนี้เข้าไปจอดเพิ่มอีกคัน จึงกลายเป็นเรื่องค่อนข้างยุ่งยาก

"จอดไว้ข้างนอกก่อนแล้วกัน เดี๋ยวสองวันนี้ค่อยสั่งให้หวงหยวนช่วยขยายโรงจอดรถเพิ่ม"

คิดได้เพียงครู่เดียว หลินม่อก็ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

เขาก้าวลงจากรถ เปิดประตูบ้านเข้าไป ก็แลเห็นหวงหยวนยืนรออยู่พอดี

"เจ้านายคะ กลับมาแล้วหรือคะ"

หวงหยวนโค้งตัวลงอย่างนอบน้อมพลางทักทาย

"อืม พ่อบ้านหวง"

"เจ้านายมีคำสั่งอะไรหรือเปล่าคะ?"

หวงหยวนเอ่ยถามหลินม่อด้วยท่าทีนอบน้อม

"ช่วงสองวันนี้ คุณช่วยจัดการขยายโรงจอดรถในคฤหาสน์ให้ผมหน่อยนะ พอดีว่ารถของผมเริ่มจะไม่มีที่จอดแล้วล่ะ"

ทันทีที่ประโยคนี้ของหลินม่อสิ้นสุดลง

มุมปากของหวงหยวนก็ถึงกับกระตุกยิกๆ

เมื่อครู่นี้ตอนที่หลินม่อขับรถกลับเข้ามา เธอก็สังเกตเห็นแล้ว

ว่าหลินม่อควบรถซูเปอร์คาร์คันใหม่เอี่ยมกลับมาอีกคันแล้ว!

เมื่อนำไปรวมกับสองคันเดิมที่อยู่ในโรงจอดรถ ตอนนี้เขาก็มีซูเปอร์คาร์อยู่สามคัน กับรถเอสยูวีอีกหนึ่งคันเข้าไปแล้ว!

เยอะขนาดนี้ โรงจอดรถเดิมจะมีที่จอดได้ยังไงกันล่ะ?

ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว!

หลังจากแอบสบถบ่นในใจไปหนึ่งชุด

หวงหยวนก็ยังคงพยักหน้ารับอย่างมืออาชีพพลางตอบ

"ได้ค่ะ เจ้านาย"