บทที่ 94 โทรศัพท์ถูกวางสายใส่

ในวินาทีนี้!

สวี่ซานโกรธจนถึงขีดสุดแล้วจริงๆ!

เอารถซานตาน่ามาใช้เป็นรถแห่รับเจ้าสาวเนี่ยนะ?

นี่มันดูถูกกันเกินไปแล้ว!

รถที่เขาจองเอาไว้ คือรถอาวดี้ เอหก รุ่นท็อปสุดจำนวนแปดคันเชียวนะ!

เรื่องนี้ต้องใช้เวลาหารือตกลงกับทางครอบครัวฝ่ายหญิงอยู่ตั้งหลายวัน กว่าจะเคาะเลือกตัวเลือกนี้ออกมาได้

เหตุผลสำคัญก็คือ ราคาค่าเช่าของรถอาวดี้ เอหก จำนวนแปดคัน เป็นเรตราคาที่พวกเขาสามารถรับไหว

แถมในตอนที่ยกขบวนไปแห่รับเจ้าสาว ก็ยังช่วยรักษามารยาทและภาพลักษณ์ ทำให้ทางฝ่ายหญิงไม่ต้องเสียหน้าต่อหน้าบรรดาญาติสนิทมิตรสหายและเพื่อนบ้านอีกด้วย

แต่ผลลัพธ์ในตอนนี้

รถอาวดี้ เอหก กลับหายวับไปกับตากะทันหัน!

แล้วศูนย์รถเช่าแห่งนี้ยังจะมีหน้ามาบอกให้เขาเปลี่ยนไปใช้รถซานตาน่าแทนเนี่ยนะ?

ถ้าเกิดเขาต้องใช้รถซานตาน่าจริงๆ ขึ้นมาล่ะก็

นั่นไม่ต้องสงสัยเลยว่า มันคือการตบหน้าเขาอย่างจัง!

และเป็นการตบหน้าครอบครัวฝ่ายหญิงอย่างรุนแรงอีกด้วย!

และที่สำคัญ บรรยากาศในงานวันพรุ่งนี้... เกรงว่าคงจะได้ตึงเครียดจนมองหน้ากันไม่ติดแน่ๆ!

"เดี๋ยวก่อนนะครับ! ผมจำได้ว่าผมเคยย้ำกับทางศูนย์รถเช่าพวกคุณไปอย่างชัดเจนแล้วนะว่าผมจองมาเพื่อใช้เป็นรถแห่รับเจ้าสาว!

พวกคุณทำงานกันประสาอะไร ทำไมถึงได้มาแจ้งเอาล่วงหน้าเพียงแค่วันเดียวก่อนงานแต่งงานว่าไม่มีรถแล้วแบบนี้?!"

"ต้องกราบขออภัยจริงๆ ค่ะคุณสวี่ ทางเราเองก็สุดวิสัยไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ ค่ะ

ในเมื่อคุณลูกค้าไม่ประสงค์จะใช้รถซานตาน่า ถ้าเช่นนั้นทางเราคงทำได้เพียงคืนเงินมัดจำให้กับคุณลูกค้าเท่านั้นค่ะ

ขอให้คุณลูกค้ามีความสุขกับชีวิตนะคะ สวัสดีค่ะ"

พูดจบ ปลายสายก็กดตัดสายไปทันที!

สวี่ซานโมโหจนแทบคลั่ง เขาเขวี้ยงโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋าและกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง

แต่ทว่าในวินาทีต่อมา ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความกลุ้มใจอย่างถึงที่สุด

เขาถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่

ในเวลานี้ หลินม่อที่เดินไปเช็กบิลเรียบร้อยแล้ว

ก็เดินกลับมาที่โต๊ะพอดี พลางเอ่ยถามขึ้นว่า

"เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

"อย่าให้พูดเลยเพื่อน! ขบวนรถแห่เจ้าสาวของงานพรุ่งนี้มีปัญหาเข้าให้แล้ว!

รถอาวดี้ เอหก จำนวนแปดคันที่ฉันจองเอาไว้ล่วงหน้า... โดนยกเลิกไปแล้ว!

ตอนนี้ฉันกำลังเครียดจนหัวจะปวดอยู่เนี่ยว่าจะไปหารถคันไหนมาสำรองแทนดี!

แล้วต่อให้จะหาได้กะทันหันจริงๆ สีรถก็ใช่ว่าจะได้สีเดียวกันครบทุกคันด้วย!"

สวี่ซานเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่หมดหนทางและจนปัญญาอย่างแท้จริง

"เรื่องมันเป็นอย่างนี้เองเหรอ?"

หลินม่อนิ่งคิดคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้น เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า

"ไม่เป็นไรน่า เรื่องรถแห่รับเจ้าสาวของแก... เดี๋ยวฉันรับจบจัดการให้เอง!"

เมื่อได้ฟังคำพูดของหลินม่อ

สวี่ซานที่นั่งอยู่ตรงนั้น ก็ถึงกับชะงักงันไปเล็กน้อย

ก่อนจะเอ่ยว่า

"ไอ้หลิน แกแน่ใจนะ? งานวันพรุ่งนี้... อย่างน้อยที่สุดฉันต้องใช้รถอาวดี้ เอหก แปดคันเลยนะเว้ย!"

สำหรับความกังวลนั้น หลินม่อทำเพียงแค่หัวเราะเบาๆ แล้วตอบกลับไปว่า

"วางใจได้เลยน่า ขอฉันโทรศัพท์แป๊บเดียว"

พูดจบ

หลินม่อก็ล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกมา

หลังจากกดค้นหาเบอร์ติดต่ออยู่ครู่หนึ่ง

เขาก็จัดการต่อสายตรงหาเบอร์โทรศัพท์ของผู้จัดการทั่วไปแห่งกลุ่มบริษัทโฮลดิ้งหย่งต๋าทันที

ณ ห้องทำงานผู้จัดการทั่วไป กลุ่มบริษัทโฮลดิ้งหย่งต๋า

'ไช่เหวิน' เลขานุการส่วนตัวของผู้จัดการทั่วไป 'จางเย่าหัว' กำลังจัดเรียงเอกสารอย่างขะมักเขม้น

เพื่อเตรียมที่จะนำเอกสารและโทรศัพท์มือถือของจางเย่าหัว ติดตัวเข้าไปให้ในห้องประชุมพร้อมกัน

เมื่อประมาณสามนาทีก่อนหน้านี้

จางเย่าหัวได้เรียกประชุมผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทอย่างเร่งด่วน

โดยแจ้งว่ามีวาระสำคัญเรื่องการเปลี่ยนแปลงสัดส่วนผู้ถือหุ้นภายในกลุ่มบริษัทที่จะต้องประกาศให้ทุกคนทราบ

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ โครงสร้างผู้ถือหุ้นของกลุ่มบริษัทเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่!

มีบุคคลลึกลับทำการเข้าซื้อหุ้นรายย่อยในตลาดหลักทรัพย์ไปจนครบ 10% กลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทไปเรียบร้อยแล้ว!

ทว่าหลังจากที่การประชุมเปิดฉากขึ้น

จางเย่าหัวก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมโทรศัพท์มือถือและแฟ้มเอกสารบางส่วนทิ้งไว้ในห้องทำงาน

จึงสั่งให้ไช่เหวินเดินกลับมาหยิบให้

และในจังหวะนั้นเอง

ไช่เหวินที่กำลังเตรียมตัวจะก้าวเท้าพ้นประตูห้องทำงาน โทรศัพท์มือถือของผู้จัดการทั่วไปที่อยู่ในมือของเธอ... ก็พลันแผดเสียงดังขึ้นมากะทันหัน

"หืม? เบอร์แปลกงั้นเหรอ?"

ไช่เหวินชะงักไปเล็กน้อย

ในวันปกติ สายโทรศัพท์ที่ติดต่อเข้ามาหาผู้จัดการทั่วไปของเธอ

ถ้าไม่ใช่ระดับผู้จัดการทั่วไปจากบริษัทอื่น ก็ต้องเป็นระดับประธานกรรมการบริหาร

เคยมีเบอร์แปลกที่ไหนติดต่อเข้ามาได้ง่ายๆ กันล่ะ?

ตามสัญชาตญาณแล้ว ไช่เหวินคิดอยากจะกดตัดสายทิ้งไปให้พ้นๆ เรื่อง

แต่ทว่าพอลองฉุกคิดทบทวนดูอีกที

เกิดสายนี้ดันเป็นสายสำคัญระดับเร่งด่วนขึ้นมาล่ะจะทำยังไง?

เมื่อคิดได้ดังนั้น ไช่เหวินจึงตัดสินใจกดรับสายไปพลาง ก้าวเท้าเดินไปพลาง

"สวัสดีค่ะ กลุ่มบริษัทโฮลดิ้งหย่งต๋าค่ะ ขณะนี้ท่านผู้จัดการจางกำลังติดประชุมอยู่

ดิฉันคือเลขานุการส่วนตัว ไช่เหวินค่ะ ไม่ทราบว่า... มีธุระอะไรจะเรียนสายกับท่านผู้จัดการจางหรือเปล่าคะ?"

หลินม่อเอ่ยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"อ้อ ผมอยากจะรบกวนให้เขาช่วยจัดเตรียมรถยนต์ให้ผมสักหน่อยน่ะครับ พอดีวันพรุ่งนี้ผมต้องใช้เป็นขบวนรถแห่รับเจ้าสาว"

ทันทีที่ประโยคนี้สิ้นสุดลง

สีหน้าของไช่เหวินที่อยู่ปลายสาย ก็ดำทะมึนลงทันตา!

"ต้องกราบขออภัยด้วยนะคะ เบอร์นี้คือเบอร์ติดต่อส่วนตัวของผู้จัดการทั่วไปแห่งโฮลดิ้งหย่งต๋าค่ะ

หากคุณลูกค้ามีความประสงค์จะใช้บริการเช่ารถยนต์ล่ะก็

กรุณาติดต่อไปที่เบอร์สายด่วนฝ่ายบริการลูกค้าของทางกลุ่มบริษัทนะคะ ทางเราไม่มีหน้าที่รับผิดชอบในส่วนงานบริการให้เช่าค่ะ!"

พูดจบประโยค

ไช่เหวินก็กดวางสายไปอย่างเด็ดขาดไม่มีเยื่อใย!

"ไม่รู้เหมือนกันว่าไปสรรหาเบอร์โทรศัพท์ของคุณจางมาจากไหน กล้าดียังไงโทรมาเช่ารถกับคุณจาง? คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?"

เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง จากนั้นก็รีบซอยเท้าวิ่งตรงไปยังห้องประชุมทันที

ตัดกลับมาที่ปลายสาย

เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณรอสายที่ถูกตัดไป สีหน้าของหลินม่อก็เขียวคล้ำขึ้นมาทันที!

"นี่ฉันโดนกดวางสายใส่เนี่ยนะ?"

ทางด้านสวี่ซานที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นท่าทีจึงรีบถาม

"ไอ้หลิน เกิดเรื่องอะไรขึ้นวะ?"

"ไม่มีอะไร รอเดี๋ยวนะ"

พูดจบ เขาก็กดหมุนเบอร์โทรศัพท์ของจางเย่าหัวซ้ำอีกรอบทันที

ณ ห้องประชุมใหญ่

ไช่เหวินถือแฟ้มเอกสารพร้อมโทรศัพท์มือถือ ก้าวเท้าเข้ามาภายในห้อง

ในเวลานี้ วาระการประชุมกำลังดำเนินมาถึงหัวข้อข้อมูลตัวตนของผู้ถือหุ้นรายใหญ่คนใหม่พอดี

บนหน้าจอแท็บเล็ตที่วางอยู่เบื้องหน้าผู้บริหารทุกคน ปรากฏข้อมูลประวัติโดยสังเขปของหลินม่ออย่างชัดเจน

ซึ่งหนึ่งในข้อมูลสำคัญนั้น ก็คือเบอร์โทรศัพท์มือถือของเขานั่นเอง

"ท่านผู้จัดการจางคะ นี่คือ..."

ยังไม่ทันที่ไช่เหวินจะได้รายงานจนจบประโยค

โทรศัพท์มือถือในมือก็แผดเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง

ไช่เหวินก้มลงมองหน้าจอ ปรากฏว่าเป็นเบอร์โทรศัพท์แปลกหน้าเบอร์เดิมเมื่อครู่นี้ไม่มีผิด!

คิ้วของเธอขมวดมุ่นเข้าหากันทันที และกดตัดสายทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นเลขานุการของตัวเองกดตัดสายโทรศัพท์ไปต่อหน้าต่อตา ลึกๆ ในใจของจางเย่าหัวก็บังเกิดความรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาบ้าง

คนที่สามารถมีเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวและติดต่อเขามาได้... โดยพื้นฐานแล้วก็ล้วนเป็นบุคคลระดับบิ๊กเนมทั้งนั้น!

แล้วเลขานุการของเขา กลับกล้ากดตัดสายโทรศัพท์ทิ้งไปต่อหน้าเขาเนี่ยนะ?

แต่เนื่องจากตอนนี้กำลังอยู่ระหว่างการประชุมสำคัญ

จางเย่าหัวจึงไม่สะดวกที่จะระเบิดโทสะออกมา ทำได้เพียงเอ่ยตักเตือนด้วยน้ำเสียงนิ่งลึกว่า

"เสี่ยวไช่... ทำไมเธอถึงทำแบบนี้ล่ะ?

ยังไม่ทันจะได้กดรับสายดูเลยด้วยซ้ำ ก็กดวางสายทิ้งไปแล้วงั้นเหรอ?"

เมื่อได้ยินคำตักเตือน ไช่เหวินก็รีบชี้แจงอย่างลนลาน

"ท่านผู้จัดการจางคะ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ มีผู้ชายคนหนึ่งที่ไหนก็ไม่รู้ไปได้เบอร์โทรศัพท์ของคุณมา

แล้วโทรมาบอกว่าจะขอเช่ารถกับคุณ ดิฉันก็เลยแนะนำให้เขาไปติดต่อสายด่วนฝ่ายบริการลูกค้าแล้วกดวางสายไปค่ะ

คิดไม่ถึงเลยว่า... นายคนนี้จะหน้าด้านกดโทรติดต่อคุณเข้ามาซ้ำอีกเป็นรอบที่สองค่ะ"

จางเย่าหัวพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

สีหน้าที่ตึงเครียดเมื่อครู่นี้เริ่มดูผ่อนคลายลง

แต่ทว่า

วินาทีต่อมา เขาก็เริ่มสะกิดใจและสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

โทรมาเพื่อขอเช่ารถกับเขางั้นเหรอ?

นี่มัน... ไม่ค่อยจะถูกเรื่องแล้วนะ!

คนที่รู้เบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของเขามีอยู่แค่นับหัวได้ไม่กี่คนเท่านั้น

แล้วจะมีบ้าที่ไหนโทรมาหาเขาเพื่อขอเช่ารถกันล่ะ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็รีบปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ แล้วกดเปิดดูประวัติสายเรียกเข้าทันที

และในวินาทีที่สายตาปะทะเข้ากับเบอร์โทรศัพท์ที่ปรากฏบนหน้าจอ

รูม่านตาของจางเย่าหัวก็พลันหรี่หดเล็กลงอย่างรุนแรง!

จากนั้น เขาก็รีบตวัดสายตา สลับไปเทียบกับเบอร์โทรศัพท์บนข้อมูลประวัติในหน้าจอแท็บเล็ตไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่หลายรอบ!

เมื่อยืนยันแน่ชัดแล้วว่าเป็นเบอร์โทรศัพท์เดียวกันทุกตัวอักษร

สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนไปอย่างมโหฬารในทันที!

วินาทีนี้ ลึกเข้าไปในจิตใจของเขา บังเกิดโทสะและเปลวเพลิงแห่งความตื่นตระหนกลุกโชนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง!

เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะอ้าปากอธิบายสิ่งใดกับใครทั้งสิ้น

รีบกดต่อสายโทรศัพท์โทรกลับไปหาเบอร์นั้นอย่างลนลานทันที!

ตัดกลับมาที่ปลายสาย

หลินม่อที่กำลังยืนฟังเสียงสัญญาณสายไม่ว่างจากในหูฟัง

สีหน้าในเวลานี้... มืดมนและดำทะมึนประหนึ่งหมึกเขียนพู่กัน!

เหตุการณ์บัดซบแบบนี้... ตัวเขาเพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรกในชีวิต!

ตัวเขาอุตส่าห์ต่อสายตรงหาผู้จัดการทั่วไปของบริษัทตัวเองติดต่อกันถึงสองครั้งสองครา

สายแรก เพิ่งจะอ้าปากพูดไปได้แค่ประโยคเดียว ก็โดนกดวางสายใส่หน้า

สายที่สอง ตัวเขายังไม่ทันจะได้เปิดปากพูดอะไรเลยด้วยซ้ำ... ก็โดนกดตัดสายทิ้งไปอีกรอบ!

ชั่วขณะนั้น เปลวเพลิงแห่งโทสะในใจของหลินม่อก็พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่!

"ดีมาก! ดีมากจริงๆ!"

หลินม่อหันไปมองสวี่ซานแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"เอาอย่างนี้แล้วกันเพื่อน ซานจื่อ... แกไปที่บริษัทกับฉันหน่อย"

เมื่อเห็นว่าหลินม่อโดนกดตัดสายโทรศัพท์ใส่ติดต่อกันถึงสองรอบ สวี่ซานก็ลังเลไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยความเห็น

"ไอ้หลิน... ฉันว่าช่างมันเถอะเพื่อน เดี๋ยวฉันลองไปหาวิธีอื่นดูเองดีกว่า"

เมื่อได้ฟังคำพูดของเพื่อน

หลินม่อกำลังตั้งใจจะเอ่ยปากอธิบายบางอย่าง

แต่ทว่าโทรศัพท์มือถือในมือ ก็พลันแผดเสียงดังลั่นขึ้นมากะทันหัน!

และเบอร์โทรศัพท์ที่โชว์บนหน้าจอในเวลานี้... ก็คือเบอร์เดียวกับที่เขาเพิ่งจะกดโทรออกไปเมื่อครู่นี้ไม่มีผิดเพี้ยน!