บทที่ 113 ฟ้องร้อง

เซี่ยหรานถูกหม่า ซิ่วเหมยกับสวีลี่ฮวาและเพื่อนอีกหลายคนห้อมล้อมพาออกจากวังวัฒนธรรม

คนกลุ่มหนึ่งเดินหน้าหลังประกบเธอไว้ตรงกลาง ราวกับกลัวว่าจะถูกหมาป่าคาบไป ทำเอาเซี่ยหรานทั้งขำทั้งจนปัญญา

"ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ"

ไอ้พวกแมลงสาบแบบนั้น จะเตะก็เตะไป ขอแค่อย่าสร้างปัญหาให้โรงเรียนกับคนอื่น สำหรับตัวเซี่ยหรานเองแล้ว เธอไม่กลัวอะไรอยู่แล้ว

น้องชายสุดที่รักของระบบบอกว่าจะจัดการลบร่องรอยให้เธอ แบบนั้นก็ไม่มีทางทิ้งปัญหาตามหลังแน่นอน