บทที่ 144 โมโหจนเจ็บหน้าอก……

“อ๊ะ” เซี่ยหรานพยักหน้าพลางยิ้มตาหยี ทำท่าทางคล้ายเขินอาย “ทุกคนช่วยกันออกเงินเลี้ยงข้าวฉันนิดหน่อย ถือเป็นการฉลองวันเกิดน่ะค่ะ”

“ถ้านั่งโต๊ะเดียวกัน พวกเธอจะหารค่าอาหารกับพวกเราด้วยใช่ไหม?”

“หารค่าอาหารอะไรเหรอ?” เว่ยหลานผิงไม่เข้าใจ

“ก็แบบว่า…เฉลี่ยกันออกค่าอาหารไงคะ”

สาวผมสั้นรีบดึงเสื้อเว่ยหลานผิง เตือนเธอว่าอย่ารับบทคนใจดีควักเงินจ่ายให้คนอื่น