บทที่ 151 มีธุระอะไรถึงได้เอาอกเอาใจ

สำหรับหม่าเซิ่วเหมยแล้ว การที่เพื่อนร่วมห้องจะโต้เถียงกันสักสองสามคำถือเป็นเรื่องปกติ จริง ๆ แล้วไม่จำเป็นต้องขอโทษอย่างเป็นทางการถึงเพียงนี้ก็ได้

หม่าเซิ่วเหมยมองหวังผานตี้ด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนอยู่หลายส่วน

เธอเดาอารมณ์ของหวังผานตี้ไม่ออกเลย อีกฝ่ายดูเหมือนเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย จนเธอไม่รู้ว่าควรรับมืออย่างไร

หวังผานตี้ยิ้มให้หม่าเซิ่วเหมยแล้วกล่าวว่า “ฉันรู้ว่าเพื่อนนักศึกษาซิ่วเหมยไม่ถือสาคนซื่อ ๆ อย่างฉันหรอก แต่ผิดก็คือผิด ฉันก็ต้องขอโทษเธออยู่ดี”

“ฉันยังชวนหลิวอวี้หลันกับจางฮุ่ยไว้ด้วย ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยยืมรถสักสองสามคัน แล้วขี่ไปด้วยกัน ลี่หัว พวกเธอว่าอย่างไรบ้าง” เธอหันไปมองสวีลี่หัว