บทที่ 175 โอกาสหายาก

หลี่หงเสียมีความไม่พอใจอย่างมาก พอเข้าไปในศาลาก็บ่นกับลูกสะใภ้ว่า "ยังจะบอกว่าเป็นเด็กมหาวิทยาลัยปักกิ่งอีก เพื่อนนักศึกษาของเธอพวกนั้นนิสัยไม่เห็นจะดีสักคน"

"เธอเคยบอกว่าสนิทกับพวกเขามากไม่ใช่หรือ"

"เพื่อนนักศึกษาหญิงแซ่เซี่ยของเธอคนนั้น แค่ลูกอมเม็ดเดียวยังขี้เหนียวไม่ยอมแบ่งให้เสี่ยวหาวของบ้านเรา"

"ฉันเห็นกับตาว่าเธอหยิบออกมาตั้งกำใหญ่ แล้วแบ่งให้เพื่อนนักศึกษาคนอื่นๆ ของเธอจนหมด" หลี่หงเสียพร่ำบ่นอย่างไม่พอใจ "ฉันว่าเธอดูถูกเธอชัดๆ ไม่อย่างนั้นทำไมถึงข้ามเธอไปไม่ยอมแบ่ง คนอื่นยังได้กันหมดเลย"

หวังผานตี้อุ้มเด็กไว้ด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน "เธอบอกว่ายังไงนะ"