บทที่ 177 พวกเธอคิดจะกรรโชกทรัพย์งั้นเหรอ?

"พูดจาเหลวไหล" หวังผานตี้โพล่งเถียงออกไปโดยสัญชาตญาณ

ในเวลาเดียวกัน หลี่หงเสียกับหูฉางปิงที่ได้ยินข่าวก็อุ้มเด็กวิ่งหน้าตั้งเข้ามา พร้อมกับเอ่ยถามซ้ำๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น

"ฉางจวินของแม่" หลี่หงเสียพุ่งฝ่าฝูงชนเข้าไปกอดลูกชายที่กำลังตัวสั่นงันงกพลางร้องโวยวายเสียงหลง "ลูกแม่ ทำไมลูกถึงตกน้ำไปได้ล่ะ"

"แม่ แม่" หูฉางจวินสั่นไปทั้งตัว พออ้าปากก็พูดออกมาเป็นประโยคที่สมบูรณ์ไม่ได้แม้แต่ประโยคเดียว

เจ้าหน้าที่ดูแลสวนรีบพูดขึ้น "คุณป้าครับ ผมว่าเขาหนาวจนพูดไม่ชัดแล้ว ไม่สู้พวกคุณรีบพากลับบ้าน ไปหาโรงอาบน้ำแช่น้ำอุ่นๆ ดีกว่าไหมครับ"