บทที่ 202 วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง

เธอปฏิเสธเสร็จก็หันหลังเดินจากไปทันที

ห่าวไท่กลับไม่ยอมลดละและเดินตามเธอไป พร้อมกับเผยรอยยิ้มเจื่อนบนใบหน้า

"รุ่นน้องเสี่ยวเซี่ย นี่ฉันคิดไปเองหรือเปล่า ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเธอเหมือนจะ... ต่อต้านการเข้าใกล้ของฉันมากๆ เลยล่ะ"

เซี่ยหรานก้าวเดินต่อไปโดยไม่หยุดพัก เธอพยักหน้า "ต้องเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเองนะ"

ห่าวไท่อึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยังไม่ยอมตัดใจและเดินตามไปถามต่อ "ทำไมล่ะ ฉันทำอะไรผิดตรงไหน หรือว่าฉันเคยไปล่วงเกินรุ่นน้องเสี่ยวเซี่ยโดยที่ฉันไม่รู้ตัวมาก่อน"