บทที่ 204 ฉันเป็นพ่อเธอ

"น่าสงสารฉันจังเลยนะ เป็นแค่เด็กบ้านนอกลูกหลานชนชั้นกรรมาชีพเล็กๆ จะไปมีสิทธิ์อะไรมาร่วมโต๊ะกินข้าวกับพวกคุณชายคุณหนูตระกูลผู้ดีเมืองหลวงอย่างพวกคุณ"

"ฉันก็รู้ตัวยอมสละที่นั่งให้แล้ว พวกคุณยังต้องการอะไรอีก" เซี่ยหรานจอมมารยากะพริบตาปริบๆ อย่างน้อยเนื้อต่ำใจ "ถ้าไม่พอใจก็ไปแจ้งความสิ ให้หน่วยรักษาความสงบมาจัดการเลย"

"เธอ เธอ เธอ"

เหวยหลานผิงถูกยั่วโมโหจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด

เสิ่นซือเมิ่งขมวดคิ้วแน่นแล้วก้าวออกมาข้างหน้า "เธอเป็นใครกัน ทำไมถึงทำตัวเกินไปขนาดนี้"