บทที่ 228 กระตุ้นให้อาการกำเริบ

เหวยหลานผิงไม่ได้สนใจเลยว่าเสี่ยวหลี่ตะโกนอะไร หล่อนเชิดหน้าขึ้นและเดินเข้าไปหาอวิ๋นซูด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหลงตัวเอง

"คุณอาจจะหลงผิดไปกับดอกไม้ป่าข้างทางบ้างเป็นครั้งคราว ฉันไม่โทษคุณหรอก ขอแค่คุณกลับตัวทัน ฉันก็จะให้อภัยคุณ"

"ก่อนหน้านี้ฉันบอกเซี่ยหรานว่าพวกเราเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกัน คุณรู้ไหมว่าหล่อนพูดกับฉันว่ายังไง หล่อนอวยพรให้พวกเรารักกันยืนยาว ครองรักกันร้อยปีเลยนะ!" เหวยหลานผิงหัวเราะออกมา

"คุณรู้ไหมว่านี่หมายความว่ายังไง หล่อนไม่มีหัวใจและไม่ได้ชอบคุณเลยสักนิด"

"ก็เหมือนตอนเด็กๆ นั่นแหละ ในลานบ้านมีเด็กตั้งเยอะแยะ มีใครยอมเล่นกับคุณบ้าง"