บทที่ 230 ชื่อเสียงโด่งดัง

อวิ๋นซูตาเป็นประกายแล้วพยักหน้า เขายื่นมือทั้งสองข้างไปหาเธออย่างดีใจ

เซี่ยหรานจนใจ จึงยกมือขึ้นโอบเขาไว้แล้วตบหลังเบาๆ เหมือนปลอบเด็ก "เอาล่ะๆ นายก็แค่โกรธไปงั้นแหละ รีบกลับไปทำงานแต่เนิ่นๆ ก็ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว"

"นายลงไปนอนพักก่อนเถอะ เหนื่อยไหม ปวดหัวอยู่หรือเปล่า อยากจะนอนพักสักหน่อยไหม"

นอกประตู หมอเฉินที่รีบร้อนตามมา ดึงตัวเสี่ยวหลี่ที่กำลังจะเข้าประตูไว้อย่างรีบเร่ง พร้อมกับทำมือเป็นสัญญาณ แล้วลากเสี่ยวหลี่เดินไปทางบันได

"เมื่อกี้เสี่ยวซูมีอาการยังไงบ้าง"