บทที่ 254 รู้สึกซาบซึ้งใจไม่น้อย

ครึ่งเดือนกว่าหลังจากนั้น เซี่ยหรานและเพื่อนร่วมห้องทั้งหมดเปิดโหมดฝังหัวอยู่กับการเรียน ทบทวนเตรียมสอบจนลืมกินลืมนอน

จนกระทั่งสามวันก่อนสอบ เซี่ยหรานกลับผ่อนคลายสบายอารมณ์ กลับไปเป็นเหมือนเดิม คือทุกวันต้องออกไปเดินเล่นสักรอบ

เพื่อนร่วมห้องคุ้นเคยกับการเดินเตร็ดเตร่ของสหายเสี่ยวเซี่ยอยู่แล้ว จึงไม่แปลกใจอะไร

เดือนนี้พวกนางทุกคนรู้สึกได้ว่าทักษะการพูดพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด เวลาปกติพอจับตัวเพื่อนเสี่ยวเซี่ยได้ก็ใช้ภาษาอังกฤษสื่อสารกัน

จากตอนแรกที่พูดตะกุกตะกักลุกลี้ลุกลน มาถึงตอนนี้การบรรยายในชีวิตประจำวันคล่องแคล่วเป็นพื้นฐานแล้ว ความก้าวหน้าของทุกคนล้วนเห็นได้ชัด