บทที่ 298 ก้าวหนึ่งสู่นรก

"ไม่เหมือนจริงๆ" เซี่ยหรานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "ฝีมือแค่นี้ของพวกเขา อย่างมากก็เป็นได้แค่อันธพาลปลายแถว"

"เรื่องลับอย่างการลักพาตัวคุณชายใหญ่ซู ไม่มีทางผ่านมือพวกเขาแน่นอน"

ต่อให้คิดในแง่ร้ายที่สุด บ้านไหนลักพาตัวคนมาแล้วกำลังอยู่ในช่วงประลองปัญญากับตำรวจ จะยังมีอารมณ์ออกมากินอาหารมื้อดึกอย่างสำราญใจในตอนกลางคืนอีกหรือ

ดังนั้นย่อมไม่ใช่พวกเขาแน่

"แล้วกระเป๋าสตางค์ใบนี้มาอยู่กับชายแขนลายดอกไม้ได้อย่างไร"