บทที่ 302 มองฉันหน่อยสิ น้องชายลูกพี่ลูกน้อง

เซี่ยหรานหนีออกจากค่ายเกาลูนไปตามเส้นทางตรงที่ดีที่สุด ซึ่งระบบวางแผนไว้ให้

แต่พื้นดินที่เต็มไปด้วยขยะน่าหงุดหงิดเหลือเกิน ทำให้เข็นรถเข็นได้ไม่สะดวกนัก

โชคดีที่รถเข็นซึ่งนางซื้อโดยตรงจากร้านค้าระบบมีคุณภาพยอดเยี่ยม มิน่าเล่าถึงได้ตั้งราคาไว้ตั้ง 100 หยวน!

คงเป็นเพราะเมื่อครู่พวกขี้เมาส่งเสียงโวยวายกันดังไม่น้อย ตอนนี้จึงมีคนจำนวนมากได้ยินข่าวและพากันกรูเข้ามา

สถานที่แห่งนี้น่ากลัวราวกับเป็นดินแดนนอกกฎหมาย