บทที่ 359 ความทุกข์สุขไม่อาจร่วมรับรู้...

คณะเดินทางผ่านด่านอย่างราบรื่น เพียงแต่กระเป๋าและหีบจำนวนมากถูกตรวจสอบอยู่นาน จึงเสียเวลาไปไม่น้อย

ทั้งที่มีเพียงแม่น้ำสายหนึ่งกั้นกลาง แต่กลับให้ความรู้สึกราวกับรอดตายกลับมาอย่างหวุดหวิด

ทันทีที่เซี่ยเฉิงเหยียบแผ่นดินเมืองเซินซื่อ เขาก็ร้องไห้จนหยุดไม่อยู่ สะอึกสะอื้นด้วยท่าทางน่าเวทนา ราวกับไปเป็นแรงงานเถื่อนอย่างทุกข์ทรมานในต่างแดนมาหลายสิบปี และในที่สุดวันหนึ่งก็ได้เหยียบแผ่นดินบ้านเกิด กลับคืนสู่อ้อมกอดของมาตุภูมิ

ฟางเคอและคนอื่นๆ ยืนล้อมมองสภาพน่าเวทนาของเขาอย่างเงียบงัน

ความทุกข์สุขของมนุษย์ไม่อาจร่วมรับรู้กันได้จริงๆ