บทที่ 368 เซี่ยผู้มั่นใจ

พอเซี่ยเฉิงหันกลับมา ก็เห็นว่าพี่สาวใหญ่เดินลงบันไดไปนานแล้ว

เขาไม่กล้าชักช้าอีก เพราะกลัวจะถูกพี่สาวใหญ่ทิ้งไว้ จึงรีบร้อนวิ่งตามลงไปข้างล่าง

ทั้งสองเดินออกจากตึกแถวทรงกระบอกตามกันไป

เจิ้งเป่าจูยืนพิงหน้าต่างห้องรับแขก จ้องแผ่นหลังของทั้งสองที่เดินจากไปอย่างไม่วางตา เล็บแทบจิกฝังเข้าไปในฝ่ามือ

เซี่ยหรานมีอะไรให้น่าภูมิใจนักหนา ไม่ใช่แค่เกิดมามีพรสวรรค์ ฉลาดกว่าพวกเขาเล็กน้อย และสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ได้หรอกหรือ