บทที่ 374 เธอมีน้ำใจอยู่บ้างหรือเปล่า

เซี่ยหรานจะไปรู้ได้อย่างไรว่า ยัยเพี้ยนฉู่เหวินจิ้งจะนั่งรอนางอยู่ในโถงบ้านพักรับรองตลอดทั้งวัน

นางกับอวิ๋นซู ซูหนานจิ่น และคนอื่นๆ กินน้ำชายามเช้าเสร็จตั้งแต่เช้าตรู่ จากนั้นก็ไปเที่ยวสวนสาธารณะเยว่ซิ่วกันเกินครึ่งวัน กระทั่งมื้อกลางวันยังเลื่อนไปกินตอนบ่ายโมงกว่า

หลังจากนั้นก็ไปเดินเล่นแถวถนนจงซานสาย 5 ตกเย็นยังไปชมอาคารสถาปัตยกรรมแบบต่างชาติอีกด้วย

นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยเฉิงได้ออกมาเที่ยวและกินกับพี่สาว ประสบการณ์ครั้งนี้ราวกับเปิดประตูสู่โลกใบใหม่ให้เขา

ช่วงที่พี่สาวของเขาอยู่เซียงโจว นางคงเที่ยวเล่น กินอาหาร และไปถ่ายรูปเป็นที่ระลึกตามสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ เช่นนี้เหมือนกัน