บทที่ 378 ฉันไม่เข้าใจ

"พ่อ แม่" เฉาฝ่างยังคงถูมือไปมา ก่อนเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า "พวกคุณเข้าใจผมผิดจริงๆ ผมกับสหายฉู่เหวินจิ้งรู้จักกันที่ชมรมวรรณกรรม พวกเรามีความสนใจตรงกัน รักกันมานานกว่าหนึ่งปี และเข้าใจกันดีจนไม่อาจแยกจากกันมานานแล้ว"

"เพียงแต่เหวินจิ้งบอกว่า พวกคุณทั้งสองมีอคติกับผมนิดหน่อย ผมจึงยังไม่มีโอกาสไปเยี่ยมเยียนเสียที"

"แกยังมีหน้าพูดอีก" เฮ่อผิงเปิดปากด่า "ทำไมพวกเราถึงมีอคติกับแก ไม่ใช่เพราะพวกแกสองคนเป็นพวกเดียวกัน เอาแต่เพ้อฝันไม่อยู่กับความเป็นจริงหรือ"

"แกลองลืมตาดูเองสิ คนหนุ่มสาวดีๆ รอบตัว มีใครบ้างที่ไม่มีแม้แต่งานทำ"

"หล่อนไม่มีงาน แกก็ไม่มีงาน พวกแกช่างเหม็นเน่าเข้ากันได้ดีจริงๆ แล้วต่อไปพอมีลูก ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ ใครจะเป็นคนเลี้ยง หรือว่าแกคิดจะพาภรรยากับลูกทำตัวไร้การศึกษาไร้วิชา เกาะพ่อแม่กินไปตลอดชีวิต"