บทที่ 397 ถูกความโง่เขลาทำเอาหัวเราะ

"ฉันจะไม่รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของคนอย่างแกหรือไง คิดจะฉวยโอกาสในน้ำขุ่นใช่ไหมล่ะ พอสหายเจ้าหน้าที่มาก็หนี พอสหายเจ้าหน้าที่ไปก็มาอีก ไปติดกับขี้หมาเหม็นอย่างแก ก็เหมือนโคลนเหลืองตกใส่เป้า ก็น่าขยะแขยงล้วนๆ!"

"ไป! เรื่องที่แกขายลูกขายสาว ฉันจะรายงานให้สหายเจ้าหน้าที่ฟังหมด ยายแก่ตายยาก วันนี้แกมาแล้วก็อย่าหวังจะได้ไป"

"ฉัน...ฉันขายลูกขายสาวอะไร แกอย่าพูดมั่วซั่วนะ เด็กคนนี้พูดจาเหลวไหลอะไรน่ะ เหม่ยจวน เหม่ยจวน! รีบเกลี้ยกล่อมหลานสาวแกสิ นางบ้าไปแล้ว"

"ไป! อย่ามาก่อเรื่องที่บ้านอาจารย์ฉัน! เราไปกองรักษาความสงบกัน พูดให้ชัดเจนในคราวเดียว!"

เถาต้าจ้วงที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและแต่งตัวเรียบร้อยเดินออกมา ถึงกับงุนงงกับภาพตรงหน้า "แม่ แม่มาที่นี่ได้อย่างไร"