บทที่ 414 โชว์เงินสดหน่อย

"เมื่อครู่นี้พ่อของเด็กอยากซื้ออาหารเช้า พอล้วงไปจับห่อสัมภาระของพวกเรา เงินก็หายไปแล้ว ต้องเป็นเขาแน่ๆ ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้านี้ มีแค่เขาคนเดียวที่แตะต้องสัมภาระของเรา" ยายชราชี้ไปทางซูหนานจิ่นด้วยสีหน้าโกรธเคือง

"พ่อหนุ่ม ตอนแรกฉันนึกว่าเธอเป็นคนจิตใจดีมีน้ำใจเสียอีก ไม่นึกเลยว่าเธอจะคิดแบบนี้ ฉันมองเธอผิดไปจริงๆ"

อวิ๋นซูกลอกตา "เมื่อวานตอนพวกเราขึ้นรถไฟ เป็นยายเองไม่ใช่หรือที่ดึงลูกพี่ลูกน้องของฉันไว้ ขอให้เขาช่วยยกสัมภาระไปวาง ใช้เวลาแค่หนึ่งถึงสองนาทีเท่านั้น ถ้าตอนนั้นลูกพี่ลูกน้องของฉันเอามือล้วงเข้าไปหยิบเงินในกระเป๋าของยาย พวกยายตาบอดจนมองไม่เห็นเชียวหรือ?"

ชายที่อยู่ข้างยายชรามีสีหน้าเจ็บแค้นรวบรวมความกล้า เขาประสานมือคำนับพนักงานประจำรถไฟ "สหาย ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย เงินก้อนนี้เป็นเงินที่ครอบครัวเราเก็บสะสมมาหลายปี ตอนนั้นห่อไว้ในผ้าเช็ดหน้าแล้วสอดไว้ตรงนี้ รวมทั้งหมดร้อยกว่าหยวนเชียวนะ"

ลูกชายร่างผอมสูงของทั้งคู่ก็พยักหน้าติดๆ กันตามพ่อแม่ "พวกเรารู้ว่ายุคนี้ใครๆ ก็ใช้ชีวิตไม่ง่าย หากอีกฝ่ายคืนเงินหนึ่งร้อยหยวนมาให้ พวกเราจะไม่เอาเศษเงินที่เหลือแล้ว"