บทที่ 104 การแสดงแบบสมจริงของคนทั้งตระกูลเสิ่น

ไม่มีใครรู้ว่าเสิ่นเยี่ยนฉือเคยแอบไปสถานีตำรวจอย่างลับๆ หลังจากออกจากโรงพยาบาล แต่ข่าวลือในแวดวงสังคมเมืองจิงซื่อกลับแพร่สะพัดไปไกลแล้ว

ทุกคนต่างพูดกันปากต่อปากว่าเสิ่นเยี่ยนฉือไม่เพียงแต่เคยสูดดมสารหลอนประสาทเท่านั้น แต่ช่วงนี้เขายังกลับไปเสพซ้ำจนติดงอมแงม กลายเป็นพวกขี้ยาที่หมดทางเยียวยาไปแล้วโดยสมบูรณ์

ในสายตาของคนในแวดวง เสิ่นเยี่ยนฉือเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เขาเข้าออกบาร์ที่มีแต่พวกมั่วสุมบ่อยครั้ง ภาพลักษณ์ของปัญญาชนที่เคยอ่อนโยนและสง่างามมลายหายไปจนหมดสิ้น แต่ละวันเอาแต่ใช้ชีวิตเสเพล เมาหยำเป แววตาเลื่อนลอย ไร้เรี่ยวแรง แม้แต่ซูอวี่ถังและเสิ่นเยว่ฉี สองแม่ลูก เขาก็ไม่สนใจไยดี ทำตัวราวกับคนสิ้นหวังที่ปล่อยชีวิตให้พังทลายลงไปเรื่อยๆ

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในแวดวงสังคมเมืองจิงซื่อดังขึ้นไม่ขาดสาย ทุกคนต่างคาดการณ์ถึงจุดจบของตระกูลเสิ่น