บทที่ 108 ฉันคือตาแท้ๆ ของเสิ่นจือ เด็กน้อยก็ไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน เธอสะบัดตัวหลุดจากอ้อมก

เด็กน้อยก็ไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน เธอสะบัดตัวหลุดจากอ้อมกอดของเสิ่นหลินชวน แล้วใช้ขาสั้นๆ วิ่งพุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต

เวลานับถอยหลังของระเบิดเข้าสู่หนึ่งนาทีสุดท้ายแล้ว

สายชนวนพันกันยุ่งเหยิง เส้นสีแดงและสีน้ำเงินพันกันไปมา

หากเลือกพลาดเพียงนิดเดียวก็หมายถึงจุดจบ สือจิ้นขมวดคิ้วแน่น ปลายนิ้วชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ตกอยู่ในความลังเลชั่วขณะ

ในเสี้ยววินาทีที่เขาลังเล เสิ่นจือก็ก้าวฉับๆ เข้ามา นิ้วเล็กๆ ชี้ไปที่สายชนวนสีดำเส้นหนึ่งอย่างแม่นยำ แววตาเด็ดเดี่ยวและมั่นใจสุดๆ