บทที่ 115 ฉันจะจัดการแกให้จมดินเลย!

"โอ๊ยยยยยย—— ใครวะ!" หยวนหล่างชักเท้ากลับด้วยความเจ็บปวด ตัวบิดไปมาเหมือนมะเขือม่วงที่ยืนได้ "ตาบอดหรือไง ไม่เห็นหรือไงว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้! ใครมันหน้ามืดตามัวเดินมาเหยียบวะ?"

เพียงแต่มะเขือม่วงลูกนี้ดูเหมือนจะถูกนึ่งจนสุกแล้ว เหี่ยวย่นและน่าเกลียดชะมัด

เสียงที่เปล่งออกมาก็แหบพร่า ฟังไม่สบอารมณ์เหมือนเสียงเป็ดร้อง

"ขอโทษด้วยนะคะคุณลุง พอดีหนูเห็นบนพื้นมีขยะอยู่ ก็เลยเผลอเหยียบลงไปน่ะค่ะ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเท้าของคุณลุง"

เสิ่นจือยิ้มจนตาหยี รอยยิ้มที่มีลักยิ้มและเขี้ยวเล็กๆ นั้นดูน่ารักจนใจละลาย