บทที่ 133 เสิ่นหลินชวนความจำเสื่อม

ซูหวยซบหน้าลงบนไหล่ของเสิ่นหลินชวนอย่างเกียจคร้าน มีดแกะสลักในมือยังคงจ่ออยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน

"มิน่าล่ะ ถึงได้ใสซื่อขนาดนี้"

อาจจะเป็นเพราะไม่ได้คุยกับใครมานาน หรือไม่ก็รู้สึกถูกชะตากับความสามารถของเด็กหนุ่ม ซูหวยถึงได้ยอมเปิดปากอธิบายยาวเหยียดอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

"แกคิดจริงๆ เหรอว่าสถาบันวิจัยของประเทศเอฟจะยอมทุ่มเงินทุนมหาศาล เพื่อให้พวกมันมานั่งวิจัยโปรเจกต์ที่มองไม่เห็นแม้แต่เงาความสำเร็จแบบนี้น่ะ?"

"นี่มันก็แค่เกมของพวกคนรวย ต่อให้สร้างเครื่องซ่อมแซมยีนได้สำเร็จ พวกมันก็ไม่มีทางเอาไปใช้รักษาโรคอย่างที่แกพูดหรอก"