บทที่ 146 เฮ้อ~ เวลาซ้อมมันน้อยไปหน่อยน่ะ

สิ้นเสียงของลี่เหวย ทั่วทั้งบริเวณก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

ก่อนที่เสียงฮือฮาและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความตื่นตะลึงจะดังกระหึ่มขึ้นมา

แต่คนที่ช็อกที่สุดคงหนีไม่พ้นโจเอล เขาเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

"ลี่เหวย?! กะ... แกกลับมาเดินได้ยังไง!"

ลี่เหวยพยักหน้าให้โจเอลด้วยท่าทีนิ่งสงบ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท