บทที่ 86 ผมฝันไป ฝันเห็นโลกอีก 20 ปีข้างหน้า

"พ่อ วันนี้มีงานสัมมนาเศรษฐกิจใช่ไหม"

"ใช่"

"พาหนูไปสิ"

"จะพาคนไปมั่วๆ ได้ไง"

"พ่อไม่ใช่มีตั๋วอีกใบเหรอ"

"เอ่อ... ให้คนอื่นไปแล้ว"

ลูกสาวของศาสตราจารย์เซี่ย เซี่ยฟาน ก็น้อยใจ "ไม่จริงหรอก ลูกสาวตัวเองยังไม่ให้ ไปให้คนอื่น"

"ลูกสาวเดี๋ยวก็แต่งงานไป มีอะไร"

"พ่อ... หนูสงสัยว่าพ่อเป็นพ่อจริงไหม"

"สงสัยก็ไปตรวจดีเอ็นเอ ถ้าไม่ใช่พ่อจริง ก็ดีใจตายเลย"

"อะ?"

"ตอนนั้นไม่ต้องเลี้ยงลูก แถมแม่ก็ไม่ต้องดูแล ยังเรียกค่าเลี้ยงผิดตัวได้อีก ดีใจมั้ยล่ะ"

"ก็ได้ ก็ได้ พ่อ ไม่ขอตั๋วแล้วได้ไหม"

เซี่ยฟานเดินออกไปอย่างน้อยใจ แล้วก็โทรหาเพื่อนร่วมชั้น โจวเซิ่งเจ๋อ "พ่อบอกว่าตั๋วหมดแล้ว"

"แล้วจะทำยังไง?"

"ก็ไม่ใช่ไม่มีวิธี ไม่อย่างนั้นเราแอบเข้าไป"

"แอบเข้าได้เหรอ?"

"ไปก่อนค่อยว่า"

"ได้"

ทั้งสองวางแผนแล้วก็ไปที่สถานที่จัดงาน แต่น่าเสียดาย

ครั้งนี้ระบบรักษาความปลอดภัยทำได้ดี ทั้งสองใช้ทุกวิธีแล้ว ก็ยังถูกกันไว้หน้าประตู

...

เฉินหนิงครั้งนี้มาถึงที่ประชุมแต่เช้า งานสัมมนาเศรษฐกิจครั้งนี้ไม่ได้จัดที่เซินต้า

แต่เป็นงานที่รัฐบาลเซินเจิ้นจัดอย่างเป็นทางการ

มาตรฐานค่อนข้างสูง เชิญนักเศรษฐศาสตร์ คนดังในวงการเศรษฐกิจ ศาสตราจารย์ มาหลายคน

เฉินหนิงแม้จะทำธุรกิจสองอย่างได้ดี แต่ก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งมาก เขาคิดว่าตัวเองแค่ลอกจากสมุดบันทึก

ฟังมุมมองและแนวคิดของนักเศรษฐศาสตร์บ้างก็ดี งานสัมมนาสำเร็จมาก

เทียบกับก่อนหน้าที่พูดแต่ทฤษฎีเศรษฐศาสตร์น่าเบื่อ

ครั้งนี้พูดเรื่องที่คนสนใจ โดยเฉพาะที่พิธีกรถามว่าตลาดหุ้นจะขึ้นไปกี่จุด

ไม่ใช่แค่นักเศรษฐศาสตร์บนเวทีสนใจ แขกข้างล่างก็มีส่วนร่วมกันคึกคัก

เฉินหนิงแม้จะรู้ว่าตลาดกระทิงกำลังจะมา แต่จะขึ้นไปกี่จุดก็ไม่รู้

แต่งานนี้ก็ให้ข้อมูลเฉินหนิงไม่น้อย ในนั้นนักเศรษฐศาสตร์คนหนึ่งพูดถึง ช่วงนี้เงินทุนต่างชาติผ่านระบบคิวเอฟไอไอเข้ามาเยอะมาก

คิวเอฟไอไอก็คือ นักลงทุนสถาบันจากต่างประเทศ ก็คือนักลงทุนต่างชาติมาลงทุนในประเทศ

ทั่วไปทุกประเทศก็มี ในประเทศก็มีนักลงทุนไปลงทุนต่างประเทศ

ปกติการลงทุนแบบนี้ก็มีรูปแบบ แต่ช่วงนี้คิวเอฟไอไอเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เงินร้อนที่ไหลเข้ามาถึงหลายหมื่นล้านหยวน เงินร้อนเข้ามาเยอะขนาดนี้

แม้จะบอกว่ามาลงทุน แต่ในนี้ ที่รับเงินได้มากที่สุดมีสองแห่ง

แห่งหนึ่งคืออสังหาริมทรัพย์ อีกแห่งคือตลาดหุ้น

ทำให้เฉินหนิงนึกถึงเงินร้อนปี 2006-2007 ที่สมุดบันทึกกล่าวถึง

...

สองชั่วโมง งานสัมมนาเศรษฐกิจจบ นักเศรษฐศาสตร์และนักวิชาการชื่อดังเห็นตรงกันว่า

ครั้งนี้ตลาดหุ้นน่าจะทดสอบจุดสูงสุดเดิมที่ 1,783 จุด

"เอ๊ะ เฉินหนิง ทำไมอยู่ที่นี่?"

เห็นว่าใกล้จบ เฉินหนิงก็ออกมาก่อน ไม่คิดว่าจะเจอเซี่ยฟานกับโจวเซิ่งเจ๋อข้างนอก

เฉินหนิงก็แปลกใจ "ทำไมพวกนายถึงอยู่ที่นี่?"

เซี่ยฟานพูด "เราอยากมาฟัง แต่เข้าไม่ได้ นายเข้าไปได้อย่างไร?"

เฉินหนิงยิ้มเฉย "ผมแอบเข้าไป"

เซี่ยฟานอิจฉา "โจวเซิ่งเจ๋อ ก็เพราะนาย เมื่อกี้ถ้าทำเร็วหน่อย เราก็แอบเข้าไปได้แล้ว"

โจวเซิ่งเจ๋อจนใจ "จะแอบเข้าได้ไง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจ้องหน้าเราเลย"

"ก็บอกว่าเป็นพนักงานเสิร์ฟ เข้าไปเทน้ำให้ผู้ใหญ่ไง"

เฉินหนิงเสริมประโยคหนึ่ง เซี่ยฟานชูนิ้วโป้ง "นายเก่งจริง ๆ เฮ้อ เมื่อกี้ข้างในพูดอะไร เล่าให้ฟังหน่อย"

"ได้"

ทุกคนก็เป็นเพื่อนร่วมชั้น เฉินหนิงก็ไม่ถือตัว "พูดเรื่องพัฒนาเศรษฐกิจในประเทศ นักเศรษฐศาสตร์หลายท่านก็มองเศรษฐกิจในประเทศเป็นบวก และคิดว่าตลาดหุ้นอาจจะขึ้นไปถึงจุดเดิม 1,783 จุด"

โจวเซิ่งเจ๋อก็พยักหน้า "ผมก็มองเป็นบวก"

เซี่ยฟานก็พูด "โจวเซิ่งเจ๋อ นายก็เล่นหุ้นนี่ ช่วงนี้เป็นไง?"

"ก็งั้นๆ"

โจวเซิ่งเจ๋อน้อยใจ "ก่อนหน้าตลาดธรรมดา ผมกำไรก็พอได้ ตอนนี้ตลาดพุ่ง แต่หุ้นผมกลับไม่ขึ้น"

เฉินหนิงหัวเราะ "เราก็เป็นนักลงทุนรายย่อย ไม่ขึ้นก็ทำอะไรไม่ได้"

เฉินหนิงรู้ปัญหาของโจวเซิ่งเจ๋อ โจวเซิ่งเจ๋อเป็นหัวกะทิจริง แถมระมัดระวัง

ตลาดธรรมดา ความระมัดระวังก็ช่วยให้ได้กำไร แต่ตลาดพุ่ง ก็ใช้ความคิดแบบปกติเล่นหุ้นไม่ได้แล้ว

...

"ดึกแล้ว กินอะไรไหม?"

สามคนเดินกลับมหาวิทยาลัย เห็นร้านอาหารกลางคืนข้างหน้า เฉินหนิงเสนอ

เซี่ยฟานก็พยักหน้า "ดี โจวเซิ่งเจ๋อ แล้วนายล่ะ?"

โจวเซิ่งเจ๋อพยักหน้า "กินสิ คิดว่าผมเป็นหนอนหนังสือเหรอ อยู่แต่ในมหาวิทยาลัย"

สามคนหัวเราะ ไม่เกรงใจกัน เฉินหนิงก็พาทั้งสองมาร้านบาร์บีคิวที่ชอบ สั่งอะไรอร่อยก็สั่งเยอะ

พอเฉินหนิงสั่งเสร็จ เซี่ยฟานกับโจวเซิ่งเจ๋อก็จ้องเฉินหนิง เฉินหนิงลูบหน้า "หน้าผมมีดอกไม้เหรอ"

เซี่ยฟานพูด "ได้ยินเพื่อนบอกว่านายซื้อรถออดี้"

เฉินหนิงก็ไม่ปิดบัง "ใช่ ตอนนั้นเดินผ่านร้านหวย ถูกรางวัล 500,000 หยวน"

"พูดจริงได้ไหม"

"ที่จริงก็คือก่อนหน้าผมขายชานม ต่อมาชานมต้าต้าซื้อสูตรชานมผม จ่ายให้ 1 ล้านหยวน ก็เลยซื้อรถออดี้"

"เจ๋ง ไม่แปลกเลยที่ชานมต้าต้าพัฒนาเร็วขนาดนี้"

ทั้งสองอิจฉา "1 ล้านหยวนนะ ดูแบบนี้ตอนนี้ยังเหลือ 500,000 หยวน"

"พวกนายคิดจะทำอะไร"

"ดูนายสิ ก็ไม่ได้จะขอยืม แค่อิจฉาสุดๆ มา มา ยินดีด้วย เงินก้อนแรกในชีวิตได้แล้ว"

ทั้งสองยกแก้วเครื่องดื่มให้เฉินหนิง เฉินหนิงก็ยกแก้วตอบ

คืนนี้ท้องฟ้าสวยมาก ดาวเต็มฟ้า สามคนกินไปคุยไป มองดาวบนฟ้า

เซี่ยฟานพูด "ได้ยินว่าดาวบนฟ้ามีเท่าไหร่ คนบนโลกก็มีเท่านั้น"

โจวเซิ่งเจ๋อแก้ "ดาวบนฟ้าเยอะกว่าคนบนโลกมาก"

เซี่ยฟานหลิ่วตาใส่โจวเซิ่งเจ๋อ "ก็รู้ หมายความว่า คนบนโลกเยอะขนาดนี้ นักศึกษาก็เยอะ ไม่รู้ว่าจบแล้วจะทำอะไร"

เฉินหนิงนึกถึงบทเรียนก่อนหน้า "นายเคยบอกว่าหลังเรียนจบอยากสอบเข้าราชการไม่ใช่หรือ ตอนนั้นไม่ทันถามว่าทำไม"

"บอกไม่ถูก ด้านหนึ่งก็รู้สึกว่ามั่นคง อีกด้านก็คิดว่า ถ้าทำได้ ก็อยากทำอะไรสักอย่างให้ประชาชน"

"สูงส่งจัง"

เฉินหนิงชื่นชม

"สูงส่งอะไร... พ่อบอกว่า เมื่อมาเกิดเป็นมนุษย์แล้ว ก็ควรทิ้งอะไรไว้สักอย่างในโลกนี้ ไม่อย่างนั้น ผ่านไป 100 ปี ใครจะรู้ว่าฉันเคยมา"

โจวเซิ่งเจ๋อมองเซี่ยฟาน ก็ตื่นเต้นพูด "เซี่ยฟาน นายพูดถูก ต้องทิ้งอะไรไว้สักอย่างในโลกนี้"

เซี่ยฟานมองเฉินหนิง "ว่าที่นายทุนใหญ่ในอนาคต นายอยากทิ้งสิ่งใดไว้?"

เฉินหนิงเกาหัว "ยังคิดไม่ออก"

แต่แม้จะบอกว่าคิดไม่ออก มองดาวบนฟ้า เฉินหนิงก็นึกถึงความฝันที่เห็นบ่อยช่วงนี้

เขาฝันเห็น อีก 20 ปีข้างหน้า อุตสาหกรรมการผลิตจีนครองโลก

ทุกคนถือสิ่งที่เรียกว่าโทรศัพท์อัจฉริยะ ท่องโลกออนไลน์ได้ทุกที่ทุกเวลา

ดูการใช้งาน จิ้มๆ บนหน้าจอ มหัศจรรย์มาก เขายังฝันเห็นรถยนต์จีนถล่มทั้งโลก

เขาฝันเห็นที่มหาวิทยาลัยซีเป่ยกงเยี่ย มีรูปปั้น "สร้างดาบให้ชาติ"

เขาเห็นสิ่งที่เรียกว่าเรือพิฆาต 055 ไล่ตามอเมริกาจนหนีกระเจิง

เขายังเห็นเครื่องบินรบรุ่นที่ 6 ของจีนอีกด้วย เขาฝันเห็น...

แน่นอนนี่คือเนื้อหาจากสมุดบันทึก เฉินหนิงอยากจะดู

อีก 20 ปี เรื่องเหล่านี้... เป็นจริงไหม ถ้าเป็นจริง ก็ดีที่สุด

ถ้าไม่เป็นจริง เฉินหนิงจะหาทางทำให้มันเป็นจริง

(จบบท)