บทที่ 89 ไปพบกับบุคคลอันดับหนึ่งแห่งวงการเกมออนไลน์ในตำนานผู้นี้เสียหน่อย

ในตอนนี้เฉินหนิงยังไม่มีวิธีแก้ปัญหาที่ชัดเจน แต่จากข้อมูลที่ได้มาจากสมุดบันทึก เฉินหนิงรู้ดีว่า ในอนาคตสิ่งที่เป็นไพ่ตายของอเมริกาในการบีบคอประเทศของตน ชิ้นส่วนที่ใหญ่ที่สุดก็คือชิป

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เฉินหนิงจึงรีบไปที่ห้องสมุดมหาวิทยาลัยเซินเจิ้น เพื่อทำการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับชิปอย่างจริงจัง

การศึกษานี้ ไม่ใช่ว่าเฉินหนิงจะสามารถวิจัยชิปสุดยอดอะไรออกมาได้ เขาเรียนเอกเศรษฐศาสตร์ ส่วนเรื่องชิปเป็นสายวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ มันคนละทิศคนละทางกันเลย

การศึกษาของเฉินหนิง เพียงแค่อยากจะทำความเข้าใจอุตสาหกรรมชิป ตลอดจนห่วงโซ่เศรษฐกิจที่อยู่เบื้องหลังก็เท่านั้น

หลังจากใช้เวลาไปหลายวัน เฉินหนิงลูบดวงตาที่เริ่มพร่ามัวเล็กน้อย แม้ว่าชั่วคราวนี้จะยังไม่มีวิธีจัดการมากนัก แต่เมื่อนำไปผนวกกับข้อมูลในสมุดบันทึกแห่งอนาคต เฉินหนิงก็ยังพอมองเห็นเค้าลางบางอย่าง

ความจริงแล้วในส่วนของชิป ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะเป็นเทคโนโลยีขั้นสูงอะไรนักหนา ขอแค่ทุ่มเงินลงไป เขาก็สามารถทุ่มจนมันสำเร็จออกมาได้

อย่างเช่นที่สมุดบันทึกได้กล่าวถึงบริษัทในอนาคต ไม่ว่าจะเป็นหัวเว่ยไฮซิลิคอน จงซินอินเตอร์เนชันแนล เซี่ยงไฮ้ไมโครอิเล็กทรอนิกส์ แคมบริคอน เป็นต้น สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นบริษัทที่โดดเด่นในแวดวงชิป แถมพวกเขายังสามารถสั่นคลอนการปิดล้อมจากชาติตะวันตกและยุโรปได้อีกด้วย

ขณะเดียวกันเฉินหนิงก็ค้นพบว่า แม้ชิปจะเป็นเทคโนโลยีขั้นสูง แต่ท้ายที่สุดแล้ว มันก็ยังจัดอยู่ในหมวดการผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์

ในแวดวงการผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ หากสามารถทำได้ในระดับอุตสาหกรรมขนาดใหญ่แล้วล่ะก็ มันจะแสดงให้เห็นถึงความได้เปรียบอย่างเด็ดขาด

หากภายในประเทศสามารถยึดครองเทคโนโลยีส่วนนี้ได้เมื่อไหร่ ย่อมสามารถตีตลาดโลกจนแตกพ่ายไร้ทิศทางได้เลย

ชิปที่เดิมทีราคาหลักพันหลักหมื่นหยวน ภายใต้การผลิตขนาดใหญ่ในประเทศ สามารถกดราคาลงมาเหลือแค่หลักร้อย หลักสิบ หรือแม้กระทั่งไม่กี่หยวนได้

ทว่าเงื่อนไขก่อนหน้าทั้งหมดนี้ก็คือ คุณจำเป็นต้องหาเงินให้ได้มากๆ หากไม่มีเงิน คุณก็ไม่มีขีดความสามารถในการวิจัยและพัฒนา หากไม่มีขีดความสามารถในการวิจัยและพัฒนา คุณก็ไม่อาจสร้างแรงกระเพื่อมใดๆ ต่อตลาดชิปได้เลย

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ แผนการในอนาคตของเฉินหนิง นอกเหนือจากเซินต้าต้าและต้าหลานจิงแล้ว นั่นก็คือการหาเงินในทุกวิถีทาง

"เอ๊ะ หุ้นขึ้นกลับมาแล้วที่จริง ด้วย"

เมื่อมองดูหุ้นในพอร์ตของตัวเองที่จากเดิมร่วงลงไปสิบกว่าจุด แต่ตอนนี้กลับทำกำไรได้หลายจุด จงเหยียนซานก็รู้สึกดีใจอยู่ลึกๆ

"ไอ้เด็กคนนี้ เป็นอัจฉริยะรอบด้านเลยนี่นา" เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนที่บังเอิญเจอเฉินหนิงที่หนิงโป จงเหยียนซานก็เผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

ไม่รู้ว่าผีผลักหรืออะไร จงเหยียนซานจึงต่อสายโทรศัพท์หาเฉินหนิง

"ท่านประธานจง มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ" เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากจงเหยียนซาน เฉินหนิงก็รู้สึกประหลาดใจแกมดีใจเล็กน้อย

"ไม่มีเรื่องอะไรแล้วโทรหาไม่ได้หรือไง?"

"ได้สิครับ" เฉินหนิงพยักหน้ารับ "ยังไงผมก็เป็นแค่หนุ่มโสดคนหนึ่ง ยินดีให้รบกวนได้ทุกเมื่อเลยครับ"

"เธอโสดเนี่ยนะ เป็นไปได้ยังไงกัน อย่างเธอเนี่ย สาวๆ ทั้งมหาวิทยาลัยเซินเจิ้นคงต้องแย่งกันจีบเธอแล้วล่ะ"

"น่าเสียดายที่ผมมันมนุษย์ล่องหน ไม่มีใครมาสนใจผมที่จริง หรอกครับ"

"ฮ่าๆๆ" หลังจากพูดคุยเล่นกันสองสามประโยค จงเหยียนซานก็เอ่ยขึ้นว่า "จริงสิ เรื่องที่เธอบอกฉันคราวก่อน ช่วงนี้หุ้นขึ้นมาแล้วนะ ขอบใจมาก"

"จะมาขอบคุณอะไรผมล่ะครับ ผมไม่ได้เป็นเจ้ามือสักหน่อย หุ้นของคุณ ผมก็ไม่ได้เป็นคนปั่นให้มันขึ้นด้วย"

"ถ้าเธอเป็นเจ้ามือได้ก็คงจะดีสิ นี่ เธอว่าฉันลงทุนเพิ่มอีกหน่อยดีไหม?"

"เท่าไหร่ครับ?"

"50 ล้านหยวน"

"ลองดูก็ได้ครับ แต่ 50 ล้านหยวนคงต้องกระจายความเสี่ยงไปที่หุ้นหลายๆ ตัวหน่อย อย่าทุ่มไปที่ตัวเดียวเลย"

"ตกลง ถ้าถึงตอนที่ฉันระดมทุนได้แล้ว ฉันจะเลือกหุ้นมาสักสองสามตัว แล้วเธอช่วยแนะนำฉันหน่อยนะ"

"ได้ครับ แต่ผมแค่แนะนำเฉยๆ นะ ขาดทุนขึ้นมาอย่ามาโทษผมล่ะ"

"วางใจเถอะ เธอยังไงก็ต้องเก่งกว่าฉันอยู่แล้วล่ะ"

วางสายโทรศัพท์ไปแล้ว จงเหยียนซานมองดูชื่อที่บันทึกไว้บนหน้าจอโทรศัพท์ แล้วพึมพำชื่อเฉินหนิงออกมาเบาๆ

จากนั้นเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จงเหยียนซานก็รีบหุบปากทันที เธอลูบคลำใบหน้าของตัวเอง รู้สึกได้ว่ามันกำลังร้อนผ่าวและแดงระเรื่อ

วันต่อมา จงเหยียนซานเดินทางไปที่บ้านของคุณลุงที่เซี่ยงไฮ้ "คุณลุงคะ"

เมื่อเห็นหลานสาวที่ไม่ได้เจอหน้ากันหลายวัน คุณลุงก็ยิ้มและพูดขึ้นว่า "ซานซาน มาได้จังหวะพอดีเลย ลูกพี่ลูกน้องของหลานเพิ่งจะกลับมาน่ะ"

ขณะที่กำลังพูดคุยกัน ลูกพี่ลูกน้องของเธอก็เดินออกมาจากห้องพอดี "น้องสาว ไม่เจอกันนานเลยนะ ป่ะ เราออกไปคุยกันข้างนอกเถอะ"

"พี่คะ เกิดอะไรขึ้น ฉันเพิ่งจะมาถึง พี่ก็จะลากฉันออกไปข้างนอกซะแล้ว" จงเหยียนซานถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

ลูกพี่ลูกน้องชายกลับตอบไปว่า "น้องสาว พี่มีเรื่องอยากจะขอร้องเธอหน่อยน่ะ"

"เรื่องอะไรคะ?"

"พี่ขอยืมเงินเธอสักหน่อยได้ไหม"

"ฉัน..." จงเหยียนซานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา "พี่คะ พี่รู้ไหมว่าวันนี้ฉันมาทำไม?"

"มาทำไมล่ะ?"

"ฉันตั้งใจจะมายืมเงินคุณลุงน่ะสิคะ"

"เวรล่ะ" ลูกพี่ลูกน้องชายกางมือออกอย่างหดหู่ "แต่เธอไม่ต้องไปถามพ่อพี่หรอกนะ เขาไม่มีให้หรอก"

"เดี๋ยวฉันค่อยถามคุณลุงเองค่ะ"

"ไม่ต้องถามแล้ว ปีที่แล้วพี่เพิ่งเบิกเงินพ่อมาตั้ง 200 ล้านหยวน ตอนนี้กำลังขาดทุนย่อยยับอยู่ในตลาดหุ้นเนี่ย"

"ไม่จริงน่า" จงเหยียนซานรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "ช่วงนี้สถานการณ์ในตลาดหุ้นก็กำลังดีไม่ใช่หรือคะ ทำไมถึงขาดทุนได้ล่ะ?"

"ก็ไม่ได้เรียกว่าขาดทุนหรอก แค่ติดดอยน่ะ"

"ติดดอยก็ขายทิ้งไปสิคะ"

"เธอคิดว่าขายผักกาดขาวหรือไงวะ นั่นมันตั้ง 200 ล้านหยวนเลยนะ! พี่ถูกเจ้ามือเพ่งเล็งซะตายติดหนึบ จะถอนตัวก็ถอนไม่ได้"

หลังจากที่ลูกพี่ลูกน้องอธิบายให้ฟัง จงเหยียนซานก็ไม่ได้เข้าใจอย่างถ่องแท้นัก

จากนั้นเมื่อนึกถึงเฉินหนิงขึ้นมาได้ เธอจึงพูดต่อว่า "พี่คะ ฉันรู้จักเซียนหุ้นที่เก่งมากๆ อยู่คนหนึ่ง ให้ฉันช่วยแนะนำให้รู้จักไหมคะ"

"คนที่พี่หาก็เป็นพวกแก๊งกล้าตายแห่งหนิงโปทั้งนั้นแหละ คนของเธอเก่งกว่าพวกแก๊งกล้าตายหนิงโปอีกหรือไง?"

"แก๊งกล้าตายหนิงโปคืออะไรคะ?"

"เป็นบริษัทจัดการกองทุนส่วนบุคคลที่เก่งมากๆ แห่งหนึ่งน่ะสิ"

"อ๋อ เรื่องพวกนี้ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกค่ะ แต่ผู้ชายคนนี้เก่งมากๆ ที่จริง นะคะ"

"ช่างมันเถอะ" ลูกพี่ลูกน้องชายดูไม่ค่อยมีความสนใจนัก ไม่ใช่ว่าเขาไม่สนใจ เพียงแต่เขาเพิ่งพบว่าน้องสาวคนนี้ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับหุ้นเลยที่จริง

สำหรับตัวเขาเองแล้ว ไอ้เรื่องเซียนหุ้นอะไรนั่น เขาเคยเห็นมามากพอแล้ว

ในความคิดของเขา ตลาดหุ้นไม่มีคำว่าเซียนหรอก มีแต่คำว่าใครเงินหนากว่ากันต่างหาก ใครเงินหนากว่า คนนั้นก็มีสิทธิมีเสียงมากกว่า ใครเงินหนากว่า คนนั้นก็สามารถควบคุมราคาหุ้นได้

ต่อให้เธอเล่นหุ้นเก่งแค่ไหน เธอจะเก่งกว่าเจ้ามือได้อย่างนั้นหรือ?

ทางด้านนิคมอุตสาหกรรมเขตหลงหัว ผู้อำนวยการซ่งได้ยื่นชื่อของเฉินหนิงให้เข้าร่วมองค์กรผู้ประกอบการรุ่นเยาว์ไปแล้วหนึ่งที่นั่ง

องค์กรผู้ประกอบการรุ่นเยาว์ก็คือ สมาคมผู้ประกอบการรุ่นเยาว์นั่นเอง

โดยทั่วไปสมาคมนี้จะประกอบไปด้วยเยาวชนและคนหนุ่มสาวอายุระหว่างสิบแปดถึงสี่สิบห้าปี

แม้ว่าเฉินหนิงจะไม่ได้เป็นคนที่ยอดเยี่ยมที่สุดในหมู่ผู้ประกอบการรุ่นเยาว์ของเมืองเซินเจิ้น แต่ด้วยการสร้างเนื้อสร้างตัวจากสองมือเปล่า ก็ทำให้เขาสามารถติดอันดับต้นๆ ในกลุ่มผู้ประกอบการรุ่นเยาว์ของเซินเจิ้นได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

แน่นอนว่าคำว่าผู้ประกอบการที่กล่าวไปข้างต้นนั้น เฉินหนิงคิดว่าตัวเองยังไปไม่ถึงระดับนั้น ระดับของเขาในตอนนี้คงนับได้แค่เถ้าแก่ตัวเล็กๆ คนหนึ่งเท่านั้น

ถึงกระนั้นเฉินหนิงก็ยังคงตกลงเข้าร่วมองค์กรผู้ประกอบการรุ่นเยาว์ ไม่ใช่เพื่อเอาหน้า แต่เพราะสมาคมนี้มีทรัพยากรค่อนข้างมากต่างหาก อย่างเช่นช่วงนี้ องค์กรผู้ประกอบการรุ่นเยาว์เมืองเซินเจิ้น ก็มีแผนจะจัดตั้งกลุ่มผู้ประกอบการรุ่นเยาว์เดินทางไปดูงานที่เซี่ยงไฮ้

ซึ่งบริษัทที่จะไปดูงานนั้น ได้แก่ จงซินอินเตอร์เนชันแนล เซิ่งต้า และซ่างชี่กรุ๊ป ตลอดจนบริษัทเทคโนโลยีขั้นสูงอีกหลายแห่ง

ธุรกิจทั้งสองอย่างที่เฉินหนิงทำอยู่ตอนนี้ แทบจะไม่มีเทคโนโลยีขั้นสูงอะไรเข้ามาเกี่ยวข้องเลย เขาจึงอยากเห็นที่จริง ว่าบริษัทเทคโนโลยีขั้นสูงพวกนี้มีหน้าตาเป็นอย่างไร

ยกตัวอย่างเช่น ซ่างชี่กรุ๊ป บริษัทแห่งนี้อาจเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในบริษัทผลิตรถยนต์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศเลยก็ว่าได้

นอกจากนี้ เฉินหนิงเองก็อยากจะไปดูงานที่จงซินอินเตอร์เนชันแนลเช่นกัน

พวกเขาเป็นบริษัทรับจ้างผลิตชิป ซึ่งเฉินหนิงก็มีคำถามมากมายที่อยากจะขอคำชี้แนะจากพวกเขา

ส่วนบริษัทเซิ่งต้านั้น เมื่อก่อนเฉินหนิงเคยเป็นผู้เล่นตัวยงของเกมฉวนฉีมาก่อน

ก่อนขึ้นปีหนึ่ง เฉินหนิงกับหลิวหมิงต๋าหมกตัวอยู่ในร้านอินเทอร์เน็ตทุกวันเพื่อตีมอนสเตอร์เพิ่มระดับ ก็แค่ช่วงนี้มีธุรกิจให้จัดการเยอะแยะมากมาย เขาถึงไม่ได้แตะมันอีกเลย

แถมยังได้ยินมาว่า การไปเยือนในครั้งนี้ เฉินเทียนเฉียวจะเป็นคนออกมาต้อนรับพวกเขาด้วยตัวเอง

สิ่งนี้ทำให้เฉินหนิงรู้สึกตื่นเต้นไม่เบา เขาอยากจะไปพบกับบุคคลอันดับหนึ่งแห่งวงการเกมออนไลน์ในตำนานผู้นี้เสียหน่อย

(จบบท)