บทที่ 92 โทรศัพท์สายเดียวก็จัดการได้เหรอ

"คุณเฉิน เมื่อกี้เป็นใคร ดูหนุ่มมาก"

ไม่นาน เจ้าของธุรกิจคนหนึ่งมาที่เถาเจียงอวี้จิ่ง

"เจ้าของธุรกิจที่เพิ่งรู้จัก"

"เจ้าของธุรกิจ?"

คุณจางแปลกใจ "เจ้าของธุรกิจจากไหน ซินเฟิงมีคนแบบนี้ด้วยเหรอ?"

"คนซินเฟิง แต่ไม่ได้ทำธุรกิจที่ซินเฟิง ทำที่เซินเจิ้น"

"เซินเจิ้น เป็นไง?"

"มูลค่าบริษัท 500 ล้านหยวน คิดเอาเอง แถมนี่แค่บริษัทเดียว"

"ให้ตาย..."

คุณจางเงียบไป แล้วก็พูดทันที "คุณเฉิน เมื่อไหร่แนะนำให้รู้จักหน่อย"

"ก็อยากเหมือนกัน แต่ก็เพิ่งรู้จัก ยังไม่สนิท"

"ก็จริง"

เห็นเช่นนั้น คุณจางก็ไม่พูดอีก

"คุณจาง โปรเจกต์ที่ว่าเป็นไง?"

"อย่าพูดถึงเลย ห้างค้าปลีกที่คุยไว้ไม่อยากมา"

"ทำไม?"

"บอกว่าเมืองเล็กของเรา สภาพไม่ได้มาตรฐาน"

"ฮ่า ๆ..."

เฉินกู่หยี่หัวเราะ "ผมก็บอกแล้วว่าเขาดูไม่ขึ้นเมืองเล็กของเรา คุณยังยืนยันจะไป ก็ดูสิ ร้านค้าก็ทุบผนังเชื่อมหมดแล้ว จะทำห้างค้าปลีก หรือไม่ทำ"

"ต้องทำ ไม่ทำก็ขาดทุนตาย ผมคิดว่าจะสร้างตราสินค้าเอง"

"เลิกเถอะ สร้างตราสินค้าเอง ตายยังไม่รู้ตัว ห้างค้าปลีกดูเหมือนง่าย แต่ขนาดใหญ่ไม่ง่ายเลย เรื่องข้างในซับซ้อนกว่าสมัยก่อนทำธุรกิจหินทรายไม่รู้กี่เท่า"

"ผมก็คิดแบบนั้น แต่ห้างค้าปลีกใหญ่ไม่ยอมมา คุณเฉิน คุณรู้จักผู้คนกว้างขวาง ช่วยหน่อย..."

"เลิกเถอะ... คุณพยายามหาความช่วยเหลือมาครึ่งปีแล้ว พูดถึงอสังหาริมทรัพย์ ผมยังพอมีเส้น แต่ห้างค้าปลีกขนาดใหญ่ เขาระดับไหน จะมาสนใจเรา"

"เฮ้อ ปวดหัว"

คุณจางกดขมับ ตอนนั้น เฉินกู่หยี่ก็นึกอะไรขึ้นได้ "คุณคิดว่าไป่เหลียนเป็นอย่างไร?"

"กว่งกว่งยังไม่อยากมา จะเป็นไป่เหลียน"

"ฟังนะ..."

เฉินกู่หยี่ก็กระซิบให้คุณจางฟัง คุณจางฟังจนตาค้าง

สุดท้าย เฉินกู่หยี่พูดว่า "เรื่องนี้ผมไม่กล้ารับประกัน แต่ก็เป็นโอกาส แต่เขาทำธุรกิจที่เซินเจิ้น จะขอความช่วยเหลือก็ต้องหาจังหวะดีๆ"

"ได้ คุณเฉิน ผมเชื่อคุณครับ"

...

ปีนี้ตรุษจีนก็เหมือนทุกปี แม้เฉินหนิงจะรวยหลายสิบล้านหยวน แต่ก็ไม่ได้อวด

ไม่ใช่แค่เฉินหนิงไม่อยากอวด แม่พ่อก็ไม่อยากให้อวด

วันสิ้นปีกลับบ้านไหว้บรรพบุรุษ ยังให้เฉินหนิงนั่งรถตู้ของบ้าน

รถคันนี้พ่อเพิ่งซื้อเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ราคา 10,000 หยวน

นอกจากวิ่งได้ เฉินหนิงรู้สึกว่ารถนี้มีปัญหาทุกที่

แต่พ่อกลับรู้สึกว่าดี เพราะก่อนหน้าขี่มอเตอร์ไซค์ ลมฝนก็ลำบาก

ตอนนี้มีรถ ต่อให้เป็นรถตู้ ก็กันลมกันฝนได้ แถมยังใช้งานเกษตรได้

ฤดูเก็บเกี่ยวก็ขนปุ๋ย ขนส้มจีน

"ลูก ไม่ใช่พ่อแม่ไม่ให้ขับรถกลับไป"

"รถลูกหรูเกินไป กลับไปก็ต้องถูกถามเรื่องนั้นเรื่องนี้"

"ลูกยังเด็ก เรียนหนังสือสำคัญกว่า ต่อไปเก่งจริง ๆ แล้วค่อยกลับมาช่วยชาวบ้าน"

เฉินหนิงยิ้มบอกได้ พ่อแม่พอใจพยักหน้า แม้จะสงสัยอยู่

ทำไมไม่เจอกันปีหนึ่ง ลูกถึงเปลี่ยนเป็นคนว่านอนสอนง่ายขนาดนี้

...

"จุดธูป จุดประทัด ฆ่าไก่"

ตามประเพณีฮากกา เฉินหนิงกับพ่อแม่ไหว้บรรพบุรุษที่ศาลตระกูลเสร็จ ก็กลับบ้านฉลองตรุษจีน

ตอนค่ำเฉินหนิงกับเพื่อนบ้านไปจุดพลุริมแม่น้ำ ก็ไม่ได้ทำอะไรอื่น

คงเพราะช่วงนี้เหนื่อยมากที่เซินเจิ้น ประมาณสามทุ่มเฉินหนิงก็หลับ

วันตรุษจีน เฉินหนิงไม่ได้ไปไหน แค่ถามสถานการณ์ต้าหลานจิงกับชานมต้าต้า วันที่สองตามปกติต้องไปเยี่ยมญาติ

แต่พ่อบอกว่าอากาศร้อน ต้องไปรดน้ำที่สวน อืม พ่อแม่ช่วงนี้เช่าสวนผลไม้หลายสิบไร่ ปลูกส้มจีน

รายได้ก็พอเลี้ยงครอบครัว ที่ต้องไปรดน้ำ เพราะกั้นซื่ออยู่ทางใต้ อากาศคล้ายกว่างตง

ต่อให้หน้าหนาว บางทีก็แดดจัด อุณหภูมิถึง 30 องศา

เฉินหนิงก็บอกว่าจะไปด้วย พ่อลูกก็ออกไปสวน

"เอ๊ะ... เกิดอะไรขึ้น..."

พอถึงเชิงเขา ก็เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังสั่งงานคนงานซ่อมถนน

ตลอดทางก็เทปูนซีเมนต์ ถนนนี้ถ้าซ่อมเสร็จ ขึ้นเขาลงเขาก็สะดวกมาก

พ่อเฉินหนิงพูดว่า "พี่น้อง ซ่อมถนนนี้เราต้องจ่ายเท่าไหร่?"

ชายวัยกลางคนโบกมือ "จ่ายอะไร ทางการช่วย ไม่ต้องจ่าย"

พ่อเฉินหนิงทั้งตกใจทั้งดีใจ "จริงเหรอ?"

ชายวัยกลางคนพูด "จริงครับ ตอนนี้นโยบายผู้ใหญ่ดี จากนี้ขึ้นไปทั้งหมด ทางการเป็นผู้อุดหนุน ไม่อย่างนั้น ตรุษจีนแท้ๆ ผมจะมาซ่อมถนนทำไม"

พ่อเฉินหนิงชูนิ้วโป้งให้ บอกว่าจะช่วย ชายวัยกลางคนบอก "รับเหมาเขาทำ ช่วยผมยังต้องจ่ายค่าแรง อย่าช่วย อย่าช่วย"

"ตอนนี้นโยบายผู้ใหญ่ดีจริง"

ลาจากชายวัยกลางคน พ่อเฉินหนิงก็ตื่นเต้นไปสวน เฉินหนิงกลับขมวดคิ้ว

รู้สึกว่ามีอะไรไม่ปกติ ผู้ใหญ่มีนโยบายหรือเปล่าเฉินหนิงไม่รู้

แต่ตรุษจีนแท้ๆ มาซ่อมถนน... ประสิทธิภาพสูงเกินไป

แต่เฉินหนิงก็คิดไม่ออกว่าเพราะอะไร แต่ซ่อมถนนก็เป็นเรื่องดี

ถนนนี้ซ่อมเสร็จ ชาวสวนทั้งย่านก็สะดวกหมด

...

วันที่สามของตรุษจีน เฉินหนิงพาลูกพี่ลูกน้องเดินเที่ยว

ไม่คิดว่าจะเจอเฉินกู่หยี่ที่สะพานเก่าสุ่ยตง เฉินกู่หยี่ก็แปลกใจ "บังเอิญจัง คุณเฉิน... คุยหน่อย"

เฉินหนิงก็ให้ลูกพี่ลูกน้องไปก่อน ชายวัยกลางคนที่ดูคุ้นหน้าก็เดินมา

ดูดี ก็คือคนที่เจอตอนไปสวนเมื่อวาน คนที่ซ่อมถนน

ไม่กี่วินาที เฉินหนิงก็เข้าใจเรื่องถนนแล้ว

"คุณเฉิน ก็รู้จักกันอยู่ มีเรื่องอะไรก็โทรมาตรง ๆ ก็ได้ ไม่ต้องอ้อมค้อมขนาดนี้"

"ผมก็คิดอย่างนั้น แต่คุณจางบอกว่ายังไม่ใช่ญาติสนิท จะมาขอความช่วยเหลือตรง ๆ ก็เกรงใจ"

เฉินกู่หยี่แนะนำ ชายวัยกลางคนแซ่จาง ชื่อจางเหลียง

เคยทำธุรกิจหินทราย ตอนนี้อยากทำห้างค้าปลีก เฉินหนิงกับจางเหลียงก็ทักทาย

จางเหลียงยื่นบุหรี่ เฉินหนิงแม้จะไม่สูบ ก็รับ

"คุณเฉิน จริง ๆ มีเรื่องอยากรบกวน"

"พูดมา"

"ก็คือ..."

จางเหลียงเล่าเรื่องทั้งหมด เฉินหนิงมองร้านค้าสิบกว่าห้องที่ทุบผนังเชื่อมแล้ว "ผมสงสัยว่าทุบผนังร้านทำไม ที่แท้จะทำห้างค้าปลีก"

"ก็ใช่ แต่ห้างค้าปลีกใหญ่ดูไม่ขึ้นเมืองเล็กของเรา บอกว่ากำลังซื้อไม่พอ... ทำให้ค้างๆ คาๆ ได้ยินว่าคุณเฉินมีสายสัมพันธ์กับไป่เหลียน... ก็อยากให้ช่วยพูดให้สักหน่อย แน่นอน ช่วยได้ก็ดี ถ้าไป่เหลียนไม่ตกลง ก็ไม่ว่าอะไร"

จางเหลียงก็พาเฉินหนิงไปดูสถานที่จริง เฉินหนิงดู "ตำแหน่งก็พอได้ สองชั้นทุบผนังหมด ก็กว้างดี น่าจะทำห้างค้าปลีกขนาดใหญ่ได้ เอ้อ คุณเฉิน ซินเฟิงของเรามีคนกี่คน?"

"780,000 ใกล้ 800,000 แล้ว"

"800,000 นะ... ตามเหตุผลก็น่าจะได้"

เฉินหนิงไม่เคยทำห้างค้าปลีก แต่ชานมต้าต้าก็เป็นธุรกิจค้าปลีกคล้ายกัน

ประชากร 800,000 ไม่ต้องพูดถึงห้างค้าปลีกเดียว สองสามแห่งก็ยังได้

ส่วนที่ทำไมไม่มาเปิด เฉินหนิงก็รู้ มณฑลกั้นเศรษฐกิจก็ไม่ค่อยดี

กั้นซื่อก็พัฒนาไม่ค่อยดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมืองเล็กในกั้นซื่อ

คนจะเยอะแค่ไหน ถ้าเขาดูไม่ขึ้น... ก็ทำอะไรไม่ได้

"อย่างนี้ คุณจาง ผมก็ไม่กล้ารับประกัน ขอโทรถามสถานการณ์ก่อน"

เฉินหนิงโทรหาจงเหยียนซาน ไม่กี่นาทีต่อมา เฉินหนิงพูดว่า "ฝั่งไป่เหลียนบอกว่าอีกสองสามวันจะมาดูสถานที่จริง"

คุณจางก็ไม่กล้าเชื่อ เฉินกู่หยี่ก็มองเฉินหนิง โทรศัพท์สายเดียวก็จัดการได้เหรอ?