บทที่ 95 กลัวหรือยัง ร้าน 200 ตารางเมตรเอามาคีบตุ๊กตา

เย่เผิงโทรมา ขอบคุณที่เมื่อคืนเฉินหนิงมาช่วย เฉินหนิงบอกว่าตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไร ก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ต้องออกหน้าอยู่แล้ว แล้วก็บอกว่าบาร์แบบนี้อย่าไปบ่อย

ไม่ใช่เฉินหนิงดูถูกสถานบันเทิง แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าไปอย่างไร

สถานบันเทิงพวกนี้ก็คนปนกัน ทะเลาะกันทุกวันก็ปกติ

แถมทุกคนก็ยังเด็ก เลือดร้อน เกิดเรื่องง่าย

"เย่เผิง เมื่อคืนกลัวตายเลย"

เพื่อนผู้หญิงหลายคนพูดกับเย่เผิง "โชคดีที่เฉินหนิงมา แต่ก็แปลก พวกนั้นทำไมจู่ ๆ ก็ไป"

เย่เผิงก็ไม่ค่อยเข้าใจ "อาจจะเห็นว่าพวกเราคนเยอะ แถมเฉินหนิงก็บอกว่าแจ้งตำรวจแล้ว ก็เลยไป"

"ใช่ เฉินหนิงฉลาดจริง ตอนนั้นเห็นพวกนั้นตามมา ก็น่าจะแจ้งตำรวจทันที"

"อืม"

เย่เผิงพยักหน้า แต่แม้จะพูดอย่างนั้น เขาก็รู้สึกว่าเมื่อคืนไม่ธรรมดาขนาดนั้น

...

วันที่ 7 เดือนอ้าย เฉินหนิงกลับเซินเจิ้น แต่เพิ่งถึงเซินเจิ้น

จางเหลียงก็โทรมา บอกว่าตกลงร่วมงานกับไป่เหลียนแล้ว

จางเหลียงออกร้านกับเงินทุน ไป่เหลียนบริหาร จางเหลียงถือหุ้น 60% ส่วนไป่เหลียนถือหุ้น 40%

เพื่อขอบคุณเฉินหนิง จางเหลียงจึงให้สิทธิถือหุ้น 5%

เฉินหนิงถามว่าลงทุนเท่าไหร่ ประมาณ 5 ล้านหยวน เฉินหนิงก็โอนเงิน 250,000 หยวน ให้จางเหลียง

ไม่ใช่ไม่อยากรับน้ำใจ จริง ๆ ที่เชิญเข้าหุ้นก็ถือว่าเป็นน้ำใจแล้ว

เพราะไป่เหลียนก็ตกลง เปิดร้านก็ไม่มีปัญหา แถมจางเหลียงก็เป็นเจ้าถิ่น

ห้างค้าปลีกนี้ต้องกำไรแน่ แถมอย่ามองว่าเมืองเล็ก

ตามที่สมุดบันทึกเขียนเรื่องเศรษฐกิจในอนาคต เมืองเล็กก็จะฟื้นตัวเต็มที่ แถมยังไม่มีการแข่งขันมาก

อีกสักสองสามปี กำไรไม่น้อยกว่าเมืองใหญ่ เฉินหนิงแม้จะช่วยจางเหลียง

แต่เรื่องเงิน คิดให้ชัดดีกว่า ต่อไปจะได้ไม่มีปัญหา

จางเหลียงปฏิเสธหลายครั้ง เห็นเฉินหนิงยืนยัน ก็ชื่นชมในใจว่าเฉินหนิงทำเรื่องชัดเจน ไม่แปลกที่ธุรกิจจะโตได้

...

"หลี่ผิง แจกของขวัญปีใหม่กับอั่งเปาให้พนักงานด้วย"

วันที่ 7 เดือนอ้ายสำหรับพนักงานชานมต้าต้าหลายคนก็เหมือนทุกวัน

เพราะชานมต้าต้าตรุษจีนหยุดแค่วันเดียว วันที่ 2 ก็เริ่มทำงานแล้ว

แม้เพิ่งถึงเซินเจิ้น เฉินหนิงก็ให้หลี่ผิงซื้อของขวัญให้พนักงาน แถมทุกคนก็ได้อั่งเปา

ไม่ว่าจะมีเงินเดือน 3 เท่าแล้ว แต่น้ำใจก็ต้องทำ

ฝั่งต้าหลานจิง พนักงานบางส่วนก็อยู่ เฉินหนิงก็ให้หยางฝ่านอิ่งแจกอั่งเปาทุกคน

วันที่ 7 เป็นวันเปิดงานเต็มที่ เฉินหนิงดูคำสั่งซื้อ

จากคำสั่งซื้อในปีนี้ คาดว่ายอดตู้คีบตุ๊กตาจะเกิน 500,000 ตู้

เป็นการเพิ่มขึ้นมหาศาล เฉินหนิงก็ให้หยางฝ่านอิ่งกระตุ้นพนักงานในวันเปิดงาน

บอกว่าปีนี้คำสั่งซื้อเพิ่มเป็นเท่าตัว เงินเดือนพื้นฐานเพิ่มคนละ 100 หยวน

ค่าคอมมิชชันก็จะเพิ่ม รายละเอียดยังต้องคำนวณ แต่รวมๆ

ปีนี้เงินเดือนจะสูงกว่าปีที่แล้ว อย่างน้อยก็ตามมาตรฐานจีดีพี

พนักงานก็ตื่นเต้น ออกมาทำงานก็อยากได้เงินเยอะกลับบ้าน

ปีนี้จะได้มากขึ้นก็มีกำลังใจ บอกว่าจะตั้งใจทำงาน

...

แต่ช่วงตรุษจีน เฉินหนิงก็มีแนวคิดใหม่ เขานึกถึงร้านตู้คีบตุ๊กตาที่มียอดเดือนละ 2 ล้านหยวนในสมุดบันทึก

เฉินหนิงเคยคิดว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ยอดขายของเทียนเหอเฉิง กว่างโจว ทำให้ตาสว่าง

ช่วงสิ้นปีถึงต้นปี เทียนเหอเฉิงยอดขายวันละ 80,000 หยวน ขึ้นไป

สูงสุดทะลุ 100,000 หยวน เดือนหนึ่งก็มีลุ้นถึง 2 ล้านหยวน

แต่เฉินหนิงรู้ เทียบกันไม่ได้ ย่านการค้าเทียนเหอเฉิงต่างจากที่อื่นโดยสิ้นเชิง

ที่นี่ถึง 2 ล้านหยวน ที่อื่นก็ไม่ถึง เฉินหนิงก็ตรวจดูยอดที่อื่น

สูงสุด 800,000 หยวน ยังห่าง 2 ล้านหยวนมาก แต่ถึงอย่างนั้น 800,000 หยวน ก็ถือว่าดี

แถมตรุษจีนขึ้นมาเยอะขนาดนี้ เฉินหนิงก็คิดว่า ถ้าทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนตรุษจีนตลอด ตู้คีบตุ๊กตาก็จะระเบิดอีกรอบ

แต่พูดง่ายทำยาก ตอนที่ยังไม่ผ่านหยวนเซียว ยังมีบรรยากาศปีใหม่

เฉินหนิงก็ไปเดินตามห้างต่าง ๆ ห้างก็ยังคนเยอะ ตู้คีบตุ๊กตาก็คึกคัก

เฉินหนิงลองเล่น แล้วก็ดูคนอื่นเล่น มีสาวน้อยมาเล่น

มีพ่อแม่พาเด็กมาเล่น มีวัยรุ่นมาเล่น โดยเฉพาะวัยรุ่น

เฉินหนิงสังเกตว่าวัยรุ่นหลายคนสนใจคีบตุ๊กตามาก

คีบแล้วคีบอีก คีบไม่หยุด จนคีบได้สิบกว่าตัว เฉินหนิงเดินไปถาม "สาวสวย โชคดีจัง คีบได้เยอะมาก"

สาวน้อยก็ยิ้ม "ที่นี่คีบง่ายดี คีบไม่กี่ทีก็ได้"

"ดูเหมือนจะมีเคล็ดลับ แต่คีบได้เยอะขนาดนี้ ทำไมยังคีบอยู่ จะแลกชานมเหรอ?"

สาวน้อยส่ายหัว "แลกชานมก็แลกหลายรอบแล้ว แค่ชอบความรู้สึกของการคีบ"

"ชอบความรู้สึกของการคีบ... หมายความว่ายังไง?"

"ก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง แค่รู้สึกว่าคีบตุ๊กตาแล้วมีความสุข ได้ความสำเร็จ ได้ผ่อนคลาย"

สาวน้อยจากไป เฉินหนิงก็ตบมือ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมคีบตุ๊กตาถึงได้รับความนิยมขนาดนี้

คีบตุ๊กตาที่ได้รับความนิยม หลายคนคิดว่าเพราะความสำเร็จ

ก็จริง แต่ ทุกคนไม่ได้สนใจตุ๊กตาที่คีบได้มากนัก

ทุกคนแค่ชอบความรู้สึกตอนคีบได้ ก็คือความสำเร็จ

แต่ว่า ที่สาวน้อยพูดเรื่องความสุขและการผ่อนคลาย... จริง ๆ ก็เป็นเหตุผลสำคัญมาก

บางครั้งต่อให้คีบไม่ได้ แต่กระบวนการคีบตุ๊กตาก็สนุก มีความสุข ผ่อนคลาย

เมื่อสนุก มีความสุข ผ่อนคลาย ก็จะคีบไม่หยุด สรุปประโยคเดียว

คีบตุ๊กตา ไม่ใช่คีบตุ๊กตา แต่คีบความสุข คิดออกแล้ว

เฉินหนิงก็สั่งหลี่เหล่ยเช่าร้าน 200 ตารางเมตรที่ห้างใกล้ๆ

หลี่เหล่ยไม่เข้าใจ "200 ตารางเมตร คุณเฉิน จะเอาไปทำอะไร?"

"คีบตุ๊กตา"

หลี่เหล่ยมึน "200 ตารางเมตร คีบตุ๊กตา?"

"ใช่"

"หรูไปไหม?"

"หรูจริง แต่ผลลัพธ์ก็จะดีกว่า"

เฉินหนิงไม่สนมาก แม้จะไม่กล้ารับประกัน 100% ว่า 200 ตารางเมตรจะได้ผล

แต่ เขาอยากลอง ไม่นาน หลี่เหล่ยก็หาร้าน 200 ตารางเมตรได้

ตกแต่ง ก็ใช้จินถังหลางที่ร่วมงานมาดี พอจินถังหลางรู้ว่าร้าน 200 ตารางเมตรที่เฉินหนิงจะตกแต่ง เป็นร้านคีบตุ๊กตา

ทีมออกแบบของจินถังหลางต่างตกตะลึง แม้แต่ยังโทรกลับมาถามว่าเข้าใจผิดไหม

ได้คำยืนยันแล้ว จินถังหลางถึงเริ่มทำแบบ แต่ถึงอย่างนั้น

เผชิญกับร้านคีบตุ๊กตา 200 ตารางเมตร ฝ่ายจินถังหลางก็รู้สึกสับสนอย่างยิ่ง

ไม่รู้ว่าต้าหลานจิงจะทำอะไรกันแน่

"ว่าจะทำเงินได้ไหม?"

"ทำเงินอะไร?"

"ก็เปิดร้านคีบตุ๊กตาไง"

"อ้อ... นายคิดว่าอย่างไรล่ะ"

"ฮ่า ๆ 200 ตารางเมตร เพื่อคีบตุ๊กตา... เอาเงินมาเผาเล่นไม่ใช่เหรอ?"

"ผมก็คิดแบบนั้น ได้ยินว่าเจ้าของยังหนุ่ม คงหลงระเริงกับความสำเร็จแล้ว"

"ช่างเถอะ... บริษัทพวกนี้ก็แบบนี้ ตอนแรกก็ตั้งใจ พอมีเงินก็ชอบทำมั่ว เราจะไปสนทำไม แค่ตกแต่งให้ดีก็พอ"

"ก็จริง"

พนักงานตกแต่งก็ไม่พูดอีก ไม่ว่าจะบ้าหรือรวยเกินไป

แค่ทำหน้าที่ตัวเองให้ดีก็พอ