บทที่ 117 การทำงานเป็นทีมที่น่าอิจฉา

การพัฒนาเทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องอย่างราบรื่นในช่วงที่ผ่านมา ทำให้สถานะของหลิวเถี่ยในห้องผ่าตัดมั่นคงและสูงขึ้นเรื่อยๆ ตอนที่ไปเรียนรู้วิธีการจัดการยาสลบสำหรับการผ่าตัดผ่านกล้องที่โรงพยาบาลในเมืองหลวงของมณฑล นอกจากการพัฒนาทักษะแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือเขาต้องการความก้าวหน้าอย่างมาก ตอนนี้ดูเหมือนว่า ขอแค่เดินตามรอยเซียวเฉินกวง การได้เป็นรองหัวหน้าแผนกวิสัญญีวิทยาในห้องผ่าตัดก็คงไม่ใช่เรื่องยาก ดังนั้น พอได้ยินว่ามีการผ่าตัดด่วนของเซียวเฉินกวง เขาก็ไม่ลังเลเลย ทิ้งภรรยาไว้ ใส่กางเกงแล้วรีบบึ่งมาที่ห้องผ่าตัดของโรงพยาบาลทันที เริ่มเตรียมความพร้อมสำหรับการวางยาสลบให้คนไข้ของเซียวเฉินกวง

"เสี่ยวเซียว คนไข้สลบแล้ว สัญญาณชีพคงที่ เริ่มผ่าตัดได้เลย" ในฐานะวิญญาณดวงที่สองของห้องผ่าตัด สถานะของวิสัญญีแพทย์บนโต๊ะผ่าตัดเป็นรองเพียงแค่ศัลยแพทย์ผู้ทำการผ่าตัดเท่านั้น เหมือนกับที่คนที่ผ่าตัดบ่อยๆ มักจะคุยกัน บนโต๊ะผ่าตัด ถ้าวิสัญญีแพทย์นั่งเล่นเฉยๆ บรรยากาศในห้องผ่าตัดก็มักจะดี แต่ถ้าการผ่าตัดไหนวิสัญญีแพทย์ยุ่งจนหัวหมุน ก็คงเดาได้เลยว่าคนไข้กำลังจะมีปัญหา หลิวเถี่ยทำตามขั้นตอน สอดท่อช่วยหายใจให้คนไข้ ต่อเข้ากับเครื่องช่วยหายใจ ปรับค่าต่างๆ เรียบร้อยแล้ว ก็ส่งสัญญาณมือโอเคให้เซียวเฉินกวง แสดงว่าทุกอย่างปกติ

"โอเค ขึ้นเตียงเลย" เซียวเฉินกวงกอดอก พูดกับหลินเกายางที่ดูประหม่าเล็กน้อย "ได้ ฉันฟังนาย" อุปกรณ์ผ่าตัดผ่านกล้องที่สูงกว่าครึ่งตัวคนข้างๆ ทำเอาหลินเกายางตาลาย แม้เขาจะตื่นเต้นมากที่จะได้ร่วมผ่าตัดผ่านกล้องกับเซียวเฉินกวง แต่พอต้องขึ้นเตียงจริงๆ เมื่อเผชิญกับสิ่งที่ไม่รู้จัก หลินเกายางก็รู้สึกเหมือนกลับไปเป็นนักศึกษาฝึกงานอีกครั้ง ทั้งงุนงงและประหม่า "ไม่เป็นไร ฉันดูอยู่ ทำตัวตามสบายเลย" เซียวเฉินกวงพูดเรียบๆ ในตอนนี้ เขาดูเหมือนกลับไปเป็นตอนที่สอนนักศึกษาปริญญาเอกผ่าตัดในอดีต น้ำเสียงที่เป็นกันเองแฝงความน่าเกรงขามเล็กน้อย ความมั่นใจอย่างประหลาดทำให้ใจที่แขวนลอยของหลินเกายางสงบลงได้มาก