บทที่ 208 ราวกับปรมาจารย์แพทย์

"อาจารย์สวี่ พวกเราไม่ต้องเกรงใจกันหรอกครับ เรียกผมว่าเสี่ยวเซียวก็พอ"

น้ำเสียงของเซียวเฉินกวงแฝงไปด้วยความสนิทสนม ซึ่งแตกต่างจากท่าทีราบเรียบที่ปฏิบัติกับเสิ่นอี้เหว่ยเมื่อครู่นี้ราวฟ้ากับเหว

เพราะถึงอย่างไรก็เป็นพี่น้องของตาเฒ่าวัง เมื่อรักใครก็ย่อมเผื่อแผ่ไปถึงคนรอบข้าง เซียวเฉินกวงจึงไม่ถือสาที่สวีกั๋วเฉียงจะเรียกเขาว่าเสี่ยวเซียว