บทที่ 335 ราวกับพญาอินทรีสยายปีก โบยบินอย่างอิสระ

หวังจินกังมีสีหน้างุนงง หันไปมองสวีกั๋วเฉียง ฝ่ายหลังเองก็มีสีหน้าสงสัย หันขวับไปจ้องเซียวเฉินกวงเขม็ง

บรรยากาศภายในห้องพักผู้ป่วยดูตึงเครียดขึ้นมาทันที เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ หมอเวชศาสตร์ฟื้นฟูก็ก้มหน้าต่ำลง ค่อยๆ เขยิบตัวไปที่ประตูอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินออกไป พร้อมกับปิดประตูให้อย่างรู้มารยาท

เซียวเฉินกวงมองซ้ายทีขวาที ชายแก่รุ่นราวคราวเดียวกันสองคน นั่งขนาบซ้ายขวาอยู่ข้างเตียง ราวกับสิงโตและเสือโคร่ง ไม่ยอมพูดจาอะไร เอาแต่จ้องเขาเขม็ง