บทที่ 371 วันๆ ไม่ทำอะไร หยิบหย่งไม่เอาไหน

ประตูห้องผ่าตัดเปิดออก ชายร่างใหญ่ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อย้อยๆ เดินเข้ามา

แม้จะมีหน้ากากอนามัยและหมวกปิดบังใบหน้าจนมองไม่เห็นสีหน้า แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจนั้นกลับไม่เคยเปลี่ยนไปเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความหยิ่งยโส ไม่แม้แต่จะปรายตามองสวีกั๋วเฉียงที่ออกมายืนต้อนรับอยู่ตรงหน้า แต่เมื่อเห็นอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ในห้องผ่าตัด เขาก็เริ่มบ่นระรัวขึ้นมาอีกระลอก