บทที่ 53 ใบหน้าดุดัน ผ่าตัดเย็บห้ามเลือด

"กู้ชีพฉุกเฉิน หลีกไป หลีกไปให้หมด!"

ตัวยังไม่ทันมาถึง เสียงก็ดังมาก่อนแล้ว

บุคลากรทางการแพทย์หลายคนเข็นเตียงผู้ป่วยวิ่งกระหืดกระหอบมาทางลิฟต์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ล้อเตียงหมุนเสียดสีกับพื้นด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดราวกับประกายไฟ

หญิงตั้งครรภ์บนเตียงยังคงหมดสติไม่ฟื้น หมอที่ตามเตียงมาคอยบีบลูกยางของเครื่องช่วยหายใจที่ครอบอยู่บนใบหน้าของเธออย่างรวดเร็ว

บรรยากาศอันน่าเกรงขามแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ทำให้ฝูงชนในที่นั้นตกตะลึงจนตาค้าง

และสิ่งที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงที่สุด ก็คือเซียวเฉินกวงที่คุกเข่าอยู่บนเตียงตลอดเวลานั่นเอง

ในเวลานี้เสื้อกาวน์สีขาวของเขาเต็มไปด้วยเลือด ดูน่ากลัวราวกับเพิ่งปีนขึ้นมาจากขุมนรก

เขาก้มตัวอยู่หน้าผู้ป่วย นัยน์ตาแดงก่ำ มือซ้ายกดห้ามเลือด มือขวาสอดเข้าไปในร่างกายผู้ป่วยเพื่อบีบนวดหัวใจโดยตรง

ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ชวนให้รู้สึกสะเทือนใจอย่างยิ่ง

"ลิฟต์มาหรือยัง!"

เซียวเฉินกวงตะโกนถามไปทางหน้าลิฟต์อย่างบ้าคลั่ง

ตลอดทางมีแต่ความโคลงเคลง เซียวเฉินกวงยิ่งต้องทุ่มเทสุดกำลัง ทำงานสองมือพร้อมกัน เพื่อให้แน่ใจว่าทั้งการนวดหัวใจและการห้ามเลือดจะได้ผล

เพียงชั่วครู่ เหงื่อเม็ดโป้งก็ผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากและไหลหยดลงมาไม่ขาดสาย คราบเหงื่อและรอยเลือดปะปนกันจนเปียกชุ่มไปทั้งตัว

ตอนนั้นเอง เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นชายร่างใหญ่ที่ขวางอยู่หน้าลิฟต์พอดี จึงแสดงสีหน้าดุดันออกมาทันที

"หมอนั่นมาทำอะไร ทำไมถึงขวางอยู่หน้าลิฟต์ล่ะ!"

"คนไข้กำลังกู้ชีพ ยังไม่รีบหลีกไปอีก!"

สิ้นเสียง สายตาอันคมกริบของทุกคนก็พุ่งเป้าไปที่ชายร่างใหญ่ราวกับลูกศร

ดวงตาแดงก่ำนับไม่ถ้วนจ้องมองชายร่างใหญ่ ราวกับสัตว์ร้ายที่พร้อมจะเขมือบคน และกำลังแยกเขี้ยวอันแหลมคมออกมา

"ผม... ผมไม่ได้เป็นอะไร... แค่บังเอิญขวางทางอยู่ เดี๋ยวหลีกให้เดี๋ยวนี้แหละครับ"

ชายร่างใหญ่เคยเจอภาพแบบนี้ที่ไหนกัน

วินาทีที่แล้วยังทำตัวกร่าง ไม่เห็นหัวใคร แต่วินาทีนี้กลับกลายเป็นหนูเจอแมว กลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะปริปาก

แถมเขายังมีลางสังหรณ์ว่า หากตัวเองกล้าพูดอะไรออกไปอีกคำเดียว ก็คงมีสภาพไม่ต่างจากหญิงตั้งครรภ์ที่นอนอยู่บนเตียง ถูกบุคลากรทางการแพทย์ที่กำลังตาแดงก่ำพวกนี้เข็นเข้าห้องผ่าตัดไปแน่ๆ...

เขารีบหลบไปด้านข้าง ก้มหน้าส่งยิ้มประจบประแจงและขอโทษไม่หยุด เพราะกลัวว่าจะไปมีเรื่องกับบุคลากรทางการแพทย์ตรงหน้าเข้า

แถมเขายังเป็นฝ่ายใช้มือบังประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิดไว้ เพราะกลัวว่าประตูลิฟต์จะหนีบพวกเขาทุกคน

จนกระทั่งลิฟต์ปิดลง ชายร่างใหญ่ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ผม... ไม่แซงคิวแล้ว ผมเดินลงบันไดก็ได้ครับ"

เมื่อเผชิญกับสายตาดูถูกเหยียดหยามจากทุกคนในที่นั้น เขาก็หน้าแดงก่ำ อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เพียงชั่วพริบตาก็หายวับเข้าไปในปล่องบันไดด้านข้าง

เมื่อชายร่างใหญ่จากไป บรรยากาศในที่เกิดเหตุถึงได้ผ่อนคลายลง

เมื่อนึกถึงฉากกู้ชีพอันตรายสุดขีดเมื่อครู่นี้ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง

"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น คนไข้บนเตียงกับหมอที่ช่วยชีวิตเลือดอาบทั้งตัวเลย ฉันกลัวจนไม่กล้ามองเลยเนี่ย"

"เมื่อกี้ไม่ได้ยินพยาบาลที่กดลิฟต์อธิบายหรือไงว่า มีคนไข้อาการกำเริบกะทันหัน ต้องรีบผ่าตัดด่วนน่ะ"

"พระเจ้าช่วย ที่แท้การผ่าตัดฉุกเฉินก็เป็นแบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะเมื่อกี้บุคลากรทางการแพทย์แต่ละคนถึงได้ดูหน้าตาดุดันขนาดนั้น ใครเจอเรื่องแบบนี้ก็ต้องตาขวางกันทั้งนั้นแหละ"

บรรดาไทยมุงยังคงซุบซิบนิินทากันอยู่ แต่มีคนหนึ่งที่แฝงตัวอยู่ในฝูงชนยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตกไปแล้ว

มือซ้ายของเขาหิ้วตะกร้าผลไม้สด มือขวาถือกล่องของขวัญ ตอนนี้เขาจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดี

เดิมทีวันนี้เขาลงเวรดึกจากแผนกฉุกเฉิน ก็ทำตามคำสั่งของหัวหน้าแผนก ตรงไปกดเงินที่ธนาคาร แล้วแวะซื้อของมากมายที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเซิ่งต้าข้างๆ ตั้งใจจะมาขอโทษเซียวเฉินกวงถึงที่แผนกศัลยกรรมทั่วไป

แต่เพิ่งจะก้าวออกจากลิฟต์ ก็เห็นภาพเหตุการณ์ที่จะตราตรึงอยู่ในความทรงจำไปตลอดชีวิต

เซียวเฉินกวงที่เลือดอาบทั้งตัวคุกเข่าอยู่บนเตียง กำลังใช้มือเปล่าบีบนวดหัวใจของผู้ป่วย

ภาพแบบนี้ที่เคยเห็นแต่ในตำราเรียน ได้ทำให้เขาตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง

เป็นแพทย์ประจำบ้านของโรงพยาบาลเหมือนกัน แถมกงเลี่ยงยังเข้ามาทำงานในโรงพยาบาลก่อนเซียวเฉินกวงตั้งหนึ่งหรือสองปีด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้ ช่องว่างระหว่างคนทั้งสองกลับห่างกันราวกับหุบเหวที่ยากจะก้าวข้าม ทำให้กงเลี่ยงที่อยู่ชั้นล่างสุดยากที่จะเอื้อมถึง

มิน่าล่ะหัวหน้าแผนกถึงได้เตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ให้เตรียมของขวัญมาขอโทษเยอะๆ หน่อย

หัวหน้าแผนกนี่มองการณ์ไกลจริงๆ แค่ฝีมือที่เซียวเฉินกวงโชว์ให้เห็นในวันนี้ ก็คุ้มค่าให้กงเลี่ยงเรียนรู้ไปทั้งชีวิตแล้ว

เพียงแต่ว่า...

กงเลี่ยงมองดูรอยเลือดที่ถูกล้อลากเป็นทางบนพื้นซีเมนต์ ในใจก็อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

ตกลงว่าเขาเข้าเวรแผนกฉุกเฉิน หรือว่าเซียวเฉินกวงเป็นคนเข้าเวรแผนกฉุกเฉินกันแน่

ทำไมคนไข้ที่เขาเจอ แต่ละคนถึงได้อันตรายขนาดนี้ พอมาเทียบกันแล้ว คนไข้ที่ตัวเองเจอที่แผนกฉุกเฉิน มันคือตัวอะไรกันเนี่ย

"เอ่อ ขอโทษนะครับ หมอเซียวเฉินกวงจะกลับมาเมื่อไหร่หรือครับ" กงเลี่ยงถือโอกาสถามพยาบาลร่างบอบบางที่กำลังเตรียมตัวจะกลับห้องพักผู้ป่วย

"ไม่รู้สิคะ คุณรอไปก่อนแล้วกัน หมอเซียวเพิ่งพานำตรวจวอร์ดยังไม่เสร็จเลย คาดว่าน่าจะกลับมาตอนสายๆ นะคะ"

พยาบาลสาวไม่เคยเจอกงเลี่ยง แต่เห็นเขาหิ้วของพะรุงพะรัง ก็คิดว่าเป็นคนที่มาเพราะได้ยินชื่อเสียง จึงพูดอธิบายเพิ่มไปสองสามประโยค

"หมอ... เซียว?"

"เขาเลื่อนขั้นเป็นแพทย์ประจำบ้านอาวุโสแล้วหรือ เร็วขนาดนี้เลยหรือ"

เมื่อได้ยินคำพูดของพยาบาล กงเลี่ยงก็ตกตะลึงอีกครั้ง

คนทั่วไปอาจจะไม่รู้ว่าคำว่าหมอเซียวจากปากพยาบาลหมายถึงอะไร แต่กงเลี่ยงเป็นหมอแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารอยู่แล้ว ย่อมไวต่อคำว่าแพทย์ประจำบ้านอาวุโสเป็นพิเศษ

ต้องรู้ไว้ว่าแผนกของพวกเขาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีแพทย์ประจำบ้านอาวุโสเลย ก็เพราะเป็นแผนกที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่ หัวหน้าแผนกรู้สึกว่าความสามารถของทุกคนยังไม่เป็นที่ยอมรับ จึงยื้อเรื่องไว้ยังไม่ยอมปล่อย

แต่ตอนนี้ หมอที่เข้ามาทำงานช้ากว่าเขาตั้งสองปี กลับได้เลื่อนขั้นเป็นแพทย์ประจำบ้านอาวุโสของแผนกศัลยกรรมทั่วไปแล้ว ความเร็วในการเลื่อนขั้นนี้เทียบเท่ากับการนั่งจรวด เลื่อนขึ้นไปหลายระดับภายในเวลาแค่สองเดือน

แล้วตัวเขาล่ะ ยังถูกหัวหน้าแผนกส่งตัวไปฝึกฝนที่แผนกฉุกเฉินอยู่เลย จะได้กลับแผนกเมื่อไหร่ก็ยังไม่รู้...

กงเลี่ยงเงียบไปทันที

เขาก้มมองข้าวของพะรุงพะรังในมือ จู่ๆ ก็กัดฟัน ราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้

ไม่ได้การแล้ว!

ของแค่นี้ในมือจะไปพอดูอะไรได้ ในเมื่อหัวหน้าแผนกบอกว่าต้องแสดงความจริงใจ ก็จะทำตัวขี้เหนียวไม่ได้

โดยเฉพาะตอนนี้ที่เซียวเฉินกวงเพิ่งจะเลื่อนขั้นเป็นแพทย์ประจำบ้านอาวุโส การมาขอโทษก็เรื่องหนึ่ง การมาแสดงความยินดีที่ได้เลื่อนขั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง ในเมื่อมาทั้งทีแล้ว คนที่รู้ความก็ควรจะทำตามธรรมเนียมให้ครบถ้วน

ตอนนี้ถือโอกาสที่เซียวเฉินกวงยังไม่กลับมา ไปซื้อมาเพิ่มอีกสักชุด ขอเพียงผูกมิตรไว้ได้ ต่อไปไม่ว่าจะเจอคนไข้ที่รับมือยากแค่ไหนที่แผนกฉุกเฉินหรือแผนกผู้ป่วยในของศัลยกรรมทางเดินอาหาร ก็จะได้หน้าด้านขอให้เซียวเฉินกวงช่วยจัดการได้

เมื่อคิดได้ดังนั้น กงเลี่ยงก็ยิ่งแน่วแน่ในความคิดของตัวเอง แล้วเดินหายเข้าไปในฝูงชน

......

ทันทีที่ทุกคนลงจากลิฟต์ ก็มีบุคลากรทางการแพทย์รออยู่ข้างๆ แล้ว

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก กลิ่นคาวเลือดที่โชยมาปะทะหน้า ก็ทำให้สีหน้าของเจ้าหน้าที่ห้องผ่าตัดเปลี่ยนไปทันที

จากนั้นเซียวเฉินกวงก็คุกเข่าอยู่บนเตียง ถูกเข็นออกมาพร้อมกับคนไข้ในท่าทางที่ดูแปลกประหลาด

ภาพนี้ทำให้พวกเขาตกตะลึง และยิ่งตระหนักถึงความเร่งด่วนและความรุนแรงของสถานการณ์

ตอนนั้นเองก็มีคนอยากจะเข้ามาสลับตำแหน่งกับเซียวเฉินกวง แต่กลับถูกเขาปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

ในระหว่างที่คนไข้ยังไม่ถึงเตียงผ่าตัด และยังไม่ได้รับการพยุงชีพอย่างมืออาชีพกว่านี้ เซียวเฉินกวงที่ใช้มือบีบนวดควบคุมหัวใจอยู่ ตอนนี้เขาไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นนอกจากตัวเอง

เมื่อทุกคนเห็นดังนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก สถานการณ์ฉุกเฉิน ตอนนี้พวกเขาไม่สนเรื่องมีเชื้อหรือปลอดเชื้ออีกแล้ว รีบเข็นเตียงผู้ป่วยจากแผนกเข้าไปในห้องผ่าตัดทันที

เลือดยังคงหยดติ๋งๆ ลงมาจากเตียง ย้อมพื้นห้องผ่าตัดให้เป็นสีแดงฉานในชั่วพริบตา

นอกจากเซียวเฉินกวงแล้ว คนเข็นเตียงในชุดกาวน์สีขาวถูกเปลี่ยนเป็นหมอดมยาและพยาบาลในชุดคลุมสีเขียวเข้ม

พวกเขาเข็นได้มั่นคงและรวดเร็วมาก มุ่งตรงไปข้างหน้า จนมาถึงห้องผ่าตัดที่เตรียมไว้

การผ่าตัดเย็บห้ามเลือดฉุกเฉินกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว