บทที่ 55 ความเร็วในการเย็บแผล น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้

รองหัวหน้าแผนกสวมถุงมือปราศจากเชื้อ ตรวจสอบตามรอยผ่าตัด ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกตื่นตระหนก สีหน้าที่เดิมทีดูเรียบเฉยค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ

"รอยผ่าตัดที่เรียบร้อยขนาดนี้ เป็นการผ่าตัดฉุกเฉินจริงๆ หรือ"

เห็นเพียงรอยผ่าตัดที่มีทั้งชั้นในและชั้นนอก แบ่งแยกอย่างชัดเจน และมีความยาวที่เหมาะสม

เทคนิคการกรีดแผลที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ราวกับเป็นฝีมือของผู้เชี่ยวชาญด้านสูตินรีเวชจากเมืองเอกที่เคยผ่านการผ่าตัดมาแล้วอย่างน้อยพันเคส

ในเวลานี้รองหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชเบิกตากว้าง มองรอยผ่าตัดด้วยความไม่อยากจะเชื่อ แต่สีหน้าของเธอกลับดูเป็นเรื่องปกติในสายตาของหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจที่อยู่ข้างๆ

หากเมื่อครู่นี้เขาไม่ตั้งสติให้ดี คาดว่าตอนนี้ก็คงตกตะลึงจนอ้าปากค้างเหมือนกับรองหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชไปแล้ว

แต่ตอนนี้สิ่งที่ทำให้รองหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชตกตะลึง ไม่ใช่แค่เทคนิคการลงมีดของเซียวเฉินกวงเท่านั้น แต่ที่สำคัญที่สุดคือการผ่าตัดแบบแผลขวางที่เขาเลือกใช้

นี่คือเทคนิคการผ่าคลอดแบบใหม่ที่ประธานสมาคมเพิ่งนำเสนอในการประชุมสมาคมสูตินรีเวชระดับมณฑลที่เธอเพิ่งไปเข้าร่วมเมื่อไม่นานมานี้

เมื่อก่อนเพื่อความสะดวกในการนำทารกออกมา มักจะเลือกใช้การผ่าแนวตั้ง แม้การผ่าตัดจะสะดวก แต่กล้ามเนื้อหน้าท้องจะถูกตัดขาด ไม่เพียงแต่ฟื้นตัวช้า แต่หญิงตั้งครรภ์ยังต้องทนรับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสอีกด้วย

ดังนั้นเมื่อการแพทย์ก้าวหน้าขึ้น จึงค่อยๆ หันมาใช้การผ่าแบบแผลขวาง

ไม่เพียงแต่ช่วยลดความเจ็บปวดได้ รอยแผลยังอยู่ใต้สะดือ เมื่อหายแล้วรอยแผลเป็นจะเล็กและดูสวยงาม

เพียงแต่มีข้อกำหนดด้านทักษะของผู้ผ่าตัดสูงกว่าเมื่อก่อนมาก

รองหัวหน้าแผนกรู้เรื่องพวกนี้ดีอยู่แล้ว เพราะมันเป็นเรื่องในสายงานของเธอ ประกอบกับเพิ่งไปประชุมมาเมื่อไม่นานนี้ จึงเข้าใจเรื่องนี้อย่างกระจ่างแจ้ง

แต่เซียวเฉินกวงจากแผนกศัลยกรรมทั่วไปไปรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร

ที่สำคัญที่สุดคือ เทคนิคที่ประธานสมาคมเพิ่งนำเสนอนั้น ทั่วทั้งโรงพยาบาลเซิ่งลี่ยังไม่มีใครทำเป็น แต่ตอนนี้มันกลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอโดยตรง

การผ่าตัดแบบแผลขวางที่ราวกับเป็นมาตรฐานนี้ ราวกับกำลังเปิดประตูบานใหม่ต่อหน้าเธอ

"หัวหน้าซือ ถึงเวลาเย็บแผลแล้วครับ"

เมื่อได้รับการเตือน ซือชงถึงได้สติกลับมา ว่าตัวเองขึ้นโต๊ะผ่าตัดไม่ได้เพื่อมาเป็นพยานในการกำเนิดเทคนิคการผ่าตัดใหม่ แต่มาเพื่อกู้สถานการณ์ต่างหาก

เธอรับเข็มและด้ายเย็บแผลจากพยาบาลส่งเครื่องมือ แล้วเริ่มลงมือ

แต่การเปลี่ยนแปลงของรอยผ่าตัด ทำให้พื้นที่การผ่าตัดที่เดิมทีกว้างขวางกลับแคบลงอย่างมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งการผ่าคลอด ซึ่งต้องเย็บจากด้านในออกด้านนอก ส่วนแรกที่เริ่มและยากที่สุดก็คือการเย็บโพรงมดลูก

เธอรวบรวมสมาธิ ถือเข็มและด้ายเริ่มทำการเย็บในพื้นที่การผ่าตัดที่จำกัด

การเย็บแต่ละเข็มเป็นไปอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ ความเร็วในการเย็บก็ลดลงไปไม่น้อย

แต่เพิ่งจะเย็บไปได้ครึ่งเดียว ก็เกิดเสียงดังผึง คีมจับเข็มเย็บแผลในมือพลันเบาหวิว สีหน้าของซือชงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

สัญชาตญาณบอกเธอว่า ด้ายขาดแล้ว

"นี่มัน... ยากเกินไปแล้ว"

ซือชงฝันไปก็ยังคิดไม่ถึงเลยว่า เมื่อเทียบการผ่าแบบแผลขวางกับการผ่าแนวตั้ง ความยากในการเย็บจะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

ต้องรู้ไว้ว่าเมื่อก่อนตอนที่เธอเย็บแผลผ่าคลอด ใช้เวลาไม่นานก็เสร็จแล้ว

แต่ตอนนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เหงื่อของซือชงผุดพรายขึ้นมาทันที

การเย็บแผลของเทคนิคการผ่าตัดแบบใหม่ ยากกว่าที่เธอคิดไว้มาก

เธอดึงปลายด้ายที่ขาดออกจากชั้นกล้ามเนื้อ จากนั้นก็ผูกปมใหม่ ยึดให้แน่น แล้วเริ่มเย็บใหม่อีกครั้ง

ในเวลานี้มือของเธอสั่นเล็กน้อย เมื่อต้องเผชิญกับขอบเขตที่ไม่รู้จัก ทำให้เธอสูญเสียความมั่นใจไปจนหมด ทำได้เพียงค่อยๆ คลำทางไปทีละก้าวเหมือนคนคลำหินข้ามแม่น้ำ

ท่าทีที่ผิดปกติของเธอ ดึงดูดความสนใจของทุกคนในที่นั้นเช่นกัน

"หัวหน้าซือ เป็นอะไรไปครับ ต้องการความช่วยเหลือไหม"

แม้การเย็บแผลของแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจจะเสร็จสิ้นแล้ว แต่หัวหน้าแผนกก็ไม่ได้รีบจากไป ยังคงเฝ้าสังเกตจังหวะการเต้นของหัวใจหญิงตั้งครรภ์อยู่ตลอดเวลา

ตอนนี้เมื่อเห็นซือชงที่มาช่วยกู้สถานการณ์ด้วยกันมีอาการผิดปกติ จึงเอ่ยถามด้วยความหวังดี

"หัวหน้าคะ ไม่เป็นไรค่ะ..."

เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ซือชงจะกล้าให้หัวหน้าแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจมาลงมือช่วยได้อย่างไร

อีกอย่างปีนี้เธอเพิ่งจะก้าวขึ้นสู่ระดับหัวหน้าแผนก ถ้าเรื่องเย็บแผลเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ยังทำไม่ได้ ขืนแพร่งพรายออกไปจะไม่อายคนอื่นแย่หรือ

ทว่า

วินาทีต่อมา

ผึง...

เสียงเบาๆ ดังขึ้น ด้ายขาดอีกแล้ว

ภายในห้องผ่าตัดที่เงียบสงัด คราวนี้ทุกคนต่างก็ได้ยินกันถ้วนหน้า

เมื่อซือชงเห็นดังนั้น ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

"นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย"

ครั้งนี้เธอได้รับบทเรียนแล้ว แต่ละขั้นตอนทำอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ แต่เทคนิคการเย็บแผลที่เคยภาคภูมิใจมาตลอด เมื่ออยู่ต่อหน้าการผ่าตัดเคสนี้ กลับไร้ประโยชน์ไปเสียหมด

พอซือชงคิดว่าหลังจากนี้ยังต้องเย็บเนื้อเยื่ออีกอย่างน้อยห้าหกชั้นทีละชั้น เธอก็รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที

หรือจะเย็บแบบไม่ต่อเนื่องดี

ซือชงไม่กล้าลองใช้วิธีเย็บแบบต่อเนื่องอีกต่อไป จึงเตรียมใช้วิธีเย็บแบบดั้งเดิมที่สุด และปลอดภัยที่สุด นั่นคือการเย็บทีละเข็มและผูกปมทีละจุด

แม้วิธีนี้จะใช้เวลานานมาก แต่อย่างน้อยก็รับประกันผลการเย็บได้ ไม่ต้องมาเจอด้ายขาดกลางคันแล้วต้องมาเริ่มเย็บใหม่

ทว่าเมื่อเธอตัดสินใจเช่นนี้ และเตรียมจะเริ่มเย็บแผลอีกครั้ง เครื่องมอนิเตอร์ในห้องผ่าตัดก็กะพริบแสงสีแดงขึ้นมากะทันหัน พร้อมกับเสียงเตือนบาดแก้วหูดังขึ้นอีกครั้ง

"คนไข้เริ่มตกเลือดในโพรงมดลูกอย่างหนักอีกแล้วค่ะ"

"หัวหน้าซือ รีบเย็บห้ามเลือดเถอะค่ะ ไม่อย่างนั้นสัญญาณชีพของคนไข้จะควบคุมไม่อยู่แล้ว"

พยาบาลรอบนอกเมื่อเห็นอาการของคนไข้ไม่สู้ดีนัก ก็มีท่าทีร้อนรนขึ้นมาบ้าง

อัตราการเต้นของหัวใจและความดันโลหิตของคนไข้บนเครื่องมอนิเตอร์กำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง บนโต๊ะผ่าตัด จุดที่เคยกดห้ามเลือดไว้ ก็เริ่มมีเลือดทะลักออกมาอีกครั้ง

เพียงไม่นาน ผ้าก๊อซที่ยัดไว้ก็ถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงสดทั้งหมด

เมื่อเผชิญกับการเร่งเร้าของทุกคน ซือชงก็อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

เธอก็อยากจะให้เร็วขึ้นเหมือนกัน แต่ความสามารถมันไม่อำนวยนี่สิ

เมื่อเห็นคนไข้อาการวิกฤต ซือชงหมดหนทาง ทำได้เพียงวางเข็มและด้ายลง แล้วเลือกที่จะกดห้ามเลือดต่อไป

เพียงไม่นานเลือดก็หยุด เครื่องมอนิเตอร์ก็หยุดร้องเตือน

แต่วิธีแก้ที่ปลายเหตุแบบนี้ ใช้ได้ผลแค่ชั่วคราวเท่านั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ ก็ยังคงเป็นการรีบเย็บแผลห้ามเลือด

"หรือว่า... จะเรียกหัวหน้าแผนกของเรามาดีคะ"

ซือชงมีสีหน้าย่ำแย่ หากไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ เธอไม่อยากเรียกหัวหน้าแผนกมาช่วยกู้สถานการณ์หรอก

แต่ในสถานการณ์ปัจจุบันนี้ เธอหมดหนทางแล้ว หากปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป มีแต่จะทำให้อาการของคนไข้แย่ลงเรื่อยๆ

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องผ่าตัดก็ค่อยๆ เปิดออก

เซียวเฉินกวงที่เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณเตือนดังมาจากในห้องผ่าตัด ก็กลับเข้ามาในห้องผ่าตัดอีกครั้ง

"เกิดอะไรขึ้นครับ คนไข้เป็นอะไร"

เมื่อเผชิญกับคำถาม ภายในห้องผ่าตัดก็ตกอยู่ในความเงียบกริบ ทุกคนในเวลานี้ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามของเซียวเฉินกวงอย่างไรดี

จะบอกว่ารองหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชเย็บแผลไม่ได้เรื่อง เลยเตรียมจะไปเชิญหัวหน้าแผนกมาช่วยผ่าตัดแทนอย่างนั้นหรือ

ขืนแพร่งพรายออกไป มันจะดูเสียหน้าเกินไปแล้ว

"ให้ผมลองดูไหมครับ"

เซียวเฉินกวงเห็นปฏิกิริยาบนใบหน้าของพวกเธอ ก็พอจะเดาออกคร่าวๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่นี้

จากนั้นเขาก็ไปล้างมือ แล้วขึ้นโต๊ะผ่าตัด

พยาบาลรอบนอกรีบยื่นชุดผ่าตัดสีเขียวเข้มมาให้

เมื่อสวมชุดเรียบร้อย และใส่ถุงมือปราศจากเชื้อ เซียวเฉินกวงก็กลับมายืนอยู่หน้าโต๊ะผ่าตัดอีกครั้ง

เขาแค่มองปราดเดียว ก็หันไปสั่งพยาบาลข้างๆ ว่า "เตรียมเยนตามัยซินและน้ำเกลืออุ่นล้างช่องท้อง คาดว่าจะปิดช่องท้องภายในแปดนาที คอยสังเกตการเปลี่ยนแปลงของอัตราการเต้นของหัวใจและความดันโลหิตของคนไข้ด้วยครับ"

สิ้นคำพูดนี้ ไม่ใช่แค่พยาบาลที่ยืนอึ้ง ทุกคนในที่นั้นต่างก็ยืนอึ้งกันหมด

สถานการณ์อะไรเนี่ย

ทางนั้นเพิ่งจะเตรียมเชิญหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชมาช่วยผ่าตัดอยู่เลย ทำไมจู่ๆ ก็จะให้ล้างช่องท้อง เตรียมลงจากโต๊ะผ่าตัดแล้วล่ะ

ทว่าวินาทีต่อมา ด้ายเย็บแผลสีดำเส้นเรียวยาวและเบาบางราวกับเส้นผม ก็กลายร่างเป็นผีเสื้อที่กำลังร่ายรำอย่างงดงามอยู่ในมือของเซียวเฉินกวง

มันเดี๋ยวบินวน เดี๋ยวหมุนตัว ภายใต้การนำของเข็มกลมและคีมจับเข็ม ภายในห้องผ่าตัดก็เกิดเสียงโลหะกระทบกันดังชิ้งฉับขึ้นมาทันที

รอยผ่าตัดที่กำลังถูกเย็บปิดอย่างรวดเร็วปรากฏขึ้นแก่สายตาของทุกคน พลิกคว่ำจินตนาการของพวกเขาทั้งหมดโดยสิ้นเชิง