บทที่ 80 โรงพยาบาลใหญ่เก่าแก่

"เสี่ยวเซียว มานี่สิ เดี๋ยวฉันแนะนำให้รู้จัก"

หวังจินกังทักทายเซียวเฉินกวงที่อยู่ข้างๆ แล้วแนะนำว่า

"นี่คือพี่น้องที่ไปอบรมด้วยกันสมัยก่อน ตอนนี้เป็นรองหัวหน้าแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีของโรงพยาบาลศูนย์ที่สอง สวีกั๋วเฉียง ผู้เชี่ยวชาญสวี"

"อยู่ต่อหน้าพี่ใหญ่ จะมาเรียกผู้เชี่ยวชาญอะไรกันล่ะครับ"

สวีกั๋วเฉียงรีบโบกมือปฏิเสธ ยิ้มแล้วพูดว่า "ถ้าตอนนั้นพี่เลือกอยู่โรงพยาบาลที่สองต่อ ป่านนี้ความสำเร็จคงนำหน้าผมไปไกลแล้ว"

"เฮ้อ มันเป็นอดีตไปแล้วล่ะ"

แววตาที่หม่นหมองลงชั่วขณะของหวังจินกัง ถูกเซียวเฉินกวงที่อยู่ข้างๆ สังเกตเห็น ในใจก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา

ส่วนสวีกั๋วเฉียงเห็นได้ชัดว่ารู้ต้นสายปลายเหตุ รู้ตัวว่าพูดมากไป จึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

"เฒ่าหวัง ตอนนั้นผักกาดดองที่พี่เอามาจากบ้านเกิด พวกพี่น้องที่อยู่หอพักเดียวกันเอามากินแกล้มกับหมั่นโถว มันช่างอร่อยจริงๆ"

"ฮ่าๆ ตอนนั้นฉันจำได้ว่าผักกาดดองขนาดเท่ากำปั้น กินแค่สองมื้อก็หมดเกลี้ยง แล้วพวกเราก็ไปนั่งยองๆ ข้างโอ่งน้ำ ตักน้ำซดอึกๆ ลงท้องไปเป็นขันๆ"

คนเราพอแก่ตัวลง ก็มักจะชอบรำลึกความหลัง

ทั้งสองคนอดไม่ได้ที่จะนึกถึงความห้าวหาญในอดีต ตอนนี้พริบตาเดียวก็ผ่านไป สรรพสิ่งเปลี่ยนแปร ผู้คนเปลี่ยนไป

"คิดไม่ถึงเลยว่านายจะยังคิดถึงผักกาดดองในหมู่บ้านฉัน ถ้านายอยากได้ ที่นี่นอกจากผักกาดดองแล้ว ก็ยังมีกะปิสูตรพิเศษด้วย ถึงเวลาจะกลับก็เอาติดมือไปด้วยสิ"

"พี่พูดเองนะ แค่นึกถึงตอนนี้ผมก็ยังน้ำลายสอเลย"

ทั้งสองคนกอดคอกัน เดินมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลด้วยกัน

เซียวเฉินกวงเห็นดังนั้น ก็ดูเหมือนจะนึกถึงอดีตของตัวเอง จึงเดินตามหลังพวกเขาไปเงียบๆ

"เหลาสวี เดินทางมาเหน็ดเหนื่อย อุตส่าห์เชิญนายมาตั้งไกล การผ่าตัดครั้งนี้ไม่มีปัญหาใช่ไหม"

หลังจากทักทายกันเสร็จ สิ่งที่หวังจินกังให้ความสำคัญที่สุดในตอนนี้ ก็คือการผ่าตัดของคนไข้

"ไม่มีปัญหา ตอนนี้ผมรับผิดชอบเทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องของโรงพยาบาล การผ่าตัดเอาถุงน้ำดีออกแบบนี้ ผมทำมาไม่ต่ำกว่าร้อยเคสแล้ว" สวีกั๋วเฉียงพูดอย่างสบายๆ

"งั้นเหรอ พอดีเลย นี่คือเซียวเฉินกวงจากแผนกของเรา เขาก็เป็นคนรับผิดชอบเทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องของโรงพยาบาลเหมือนกัน ถึงเวลาให้เขาตามนายไปเรียนรู้ให้มากๆ หน่อยนะ"

หวังจินกังพูดไปพลาง ก็ส่งสัญญาณให้เซียวเฉินกวงที่เดินตามหลังมาเข้าไปหา

"ผมก็ว่าทำไมครั้งนี้พี่ถึงดูกระตือรือร้นนัก ให้ผมมาผ่าตัดข้ามถิ่น ที่แท้ก็รับลูกศิษย์นี่เอง"

"พี่วางใจได้เลย ให้เสี่ยวเซียวตามผมไปที่โรงพยาบาลศูนย์ที่สอง ผมรับรองว่าใช้เวลาแค่สามเดือน ก็จะทำให้เขาเชี่ยวชาญการผ่าตัดเอาถุงน้ำดีออกผ่านกล้องได้แน่นอน"

"ถึงตอนนั้น การผ่าตัดที่ยากขึ้นอย่างการตัดตับกลีบซ้าย หรือการส่องกล้องท่อน้ำดีร่วม เขาก็สามารถขึ้นโต๊ะผ่าตัดกับผมได้เลย"

"หรือแม้กระทั่ง รอให้โรงพยาบาลที่สองของเรามีความพร้อมที่จะผ่าตัดตัดหัวตับอ่อน หางตับอ่อน และลำไส้เล็กส่วนต้นผ่านกล้อง ผมรับรองว่าจะต้องมีตำแหน่งผู้ช่วยให้เสี่ยวเซียวแน่นอน"

สวีกั๋วเฉียงตบหน้าอก รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

หวังจินกังรู้ว่าเขาเข้าใจความหมายผิดไป แต่การที่สวีกั๋วเฉียงพูดมาถึงขั้นนี้ ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนที่รำลึกถึงความหลังมาก

อย่างน้อยในใจเขาก็ยอมรับหวังจินกังเป็นพี่ใหญ่

ไม่อย่างนั้น ผู้เชี่ยวชาญระดับมณฑล ไม่ว่าจะเป็นทรัพยากรหรือสถานะ ก็ย่อมสูงกว่าหัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลระดับเมืองอยู่มาก

เขาจะยอมสละทรัพยากรของตัวเองเพื่อลูกศิษย์ของคุณทำไม

"เหลาสวี ไม่ว่าจะยังไง ก็ต้องขอบใจนายมากนะ" หวังจินกังรู้สึกซาบซึ้งใจ ยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันอยากให้การผ่าตัดครั้งนี้ เขาเป็นผู้ช่วยมือหนึ่งของนาย"

"!!!" สวีกั๋วเฉียงประหลาดใจตกตะลึง หันขวับไปมองหวังจินกัง

"รีบร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ"

เดิมทีเขาคิดว่าการผ่าตัดครั้งนี้ หวังจินกังจะเป็นคนช่วย เพราะถึงอย่างไรก็รู้ไส้รู้พุงกันดี เวลาทำงานก็เข้าขากัน

ใครจะไปคิดว่าหวังจินกังกลับให้ชายหนุ่มอายุน้อยอย่างเซียวเฉินกวงมาเป็นผู้ช่วยมือหนึ่ง นี่มันเพราะอะไรกัน

"เหลาสวี นายอย่าคิดมากเลย หลักๆ คือเสี่ยวเซียวเก่งเกินไป ให้เขาเป็นผู้ช่วย ฉันวางใจกว่าตัวเองทำเองเสียอีก"

คำพูดของหวังจินกังทำให้สวีกั๋วเฉียงตกตะลึงอีกครั้ง

นี่คือคำพูดที่ออกมาจากปากของเฒ่าหวังเหรอ

ในความทรงจำของเขา หวังจินกังเป็นคนหัวแข็ง เป็นประเภทที่ว่าฟ้ากว้างแผ่นดินใหญ่ แต่การผ่าตัดของตนเองคือใหญ่ที่สุด

ถึงขั้นที่ว่าตอนผ่าตัดเสร็จ ก็ต้องเป็นคนเย็บปิดแผลด้วยตัวเอง

คนแบบนี้เนี่ยนะ กลับบอกว่าให้คนอื่นช่วยผ่าตัดแล้ววางใจกว่าตัวเองทำเสียอีก นี่มันจะเกินจริงไปหน่อยมั้ง

สวีกั๋วเฉียงจับจ้องสายตาไปที่เซียวเฉินกวงที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ เป็นครั้งแรก

หน้าตาไม่เลว เกิดมาก็มีรูปร่างหน้าตาที่ดูดี เพียงแต่ว่าอายุน้อยแค่นี้ กลับได้รับคำวิจารณ์จากหวังจินกังขนาดนี้ ทำให้สวีกั๋วเฉียงรู้สึกสงสัยขึ้นมาจริงๆ

"เหลาสวี อย่าเห็นว่าเขาอายุยังน้อยล่ะ จบจากมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล เป็นนักเรียนหัวกะทิตัวจริงเสียงจริง ลูกศิษย์ของศาสตราจารย์เฉิน ทฤษฎีแน่น ประสบการณ์โชกโชน เรื่องปฏิบัติยิ่งไม่มีที่ติ..."

เมื่อเห็นว่าเซียวเฉินกวงดึงดูดความสนใจของสวีกั๋วเฉียงได้แล้ว หวังจินกังก็ใส่เกียร์เดินหน้า อวยจนแม้แต่ตัวเองก็แทบจะฟังไม่ได้แล้ว

ถึงได้หยุด แล้วแกล้งทำหน้าขรึมพูดกับเซียวเฉินกวงว่า "เมื่อกี้คำพูดของอาจารย์สวี นายคงได้ยินหมดแล้วนะ ยังไม่รีบมาขอบคุณอาจารย์สวีอีก"

"สวัสดีครับอาจารย์สวี" เซียวเฉินกวงประดับรอยยิ้ม โค้งคำนับเล็กน้อย

สวีกั๋วเฉียงที่เดิมทีนั่งรถมาทั้งเช้า ถูกเหวี่ยงไปมาตามทางจนปวดเมื่อยไปทั้งตัว แต่เมื่อได้เห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิของเซียวเฉินกวง ก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

ดูเหมือนว่าในตัวของเซียวเฉินกวงจะมีพลังแห่งความหนุ่มสาวแผ่ซ่านออกมาเสมอ ทำให้คนรู้สึกเบิกบานใจ ถึงขั้นที่ความเหนื่อยล้าเมื่อครู่นี้ปลิวหายไปจนหมดสิ้น

"จบจากมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลเหรอ"

"ครับ อาจารย์สวี"

"ลูกศิษย์ของอาจารย์เฉินเหรอ"

"ครับ"

"ดี ไม่เลวเลย"

สวีกั๋วเฉียงพยักหน้า โปรไฟล์ความสามารถถือว่าไม่เลวเลยจริงๆ ถึงขั้นพูดได้ว่าเหนือกว่าคนในวัยเดียวกันไปไกล

"เดี๋ยวคนไข้ที่เราจะไปดู นายช่วยเล่าให้ฟังคร่าวๆ หน่อยสิ"

คนที่ทำให้หวังจินกังอวยได้แบบไม่เผื่อแผ่ใคร สวีกั๋วเฉียงจึงเผลอทำตัวเป็นผู้เชี่ยวชาญ อยากจะทดสอบเขาดูสักหน่อย

ต้องรู้ไว้ว่าการรายงานเคสคนไข้ เป็นเรื่องพื้นฐานที่สุดของหมอ และเป็นหนึ่งในความสามารถที่ทดสอบความละเอียดรอบคอบของหมอได้ดีที่สุด

"คนไข้ชาย อายุ 56 ปี..."

เซียวเฉินกวงไม่ได้คิดอะไร ก็โพล่งออกไปโดยตรง

ลำดับความสำคัญในประวัติการรักษา สิ่งที่ควรระมัดระวัง เซียวเฉินกวงพูดออกมาทั้งหมดโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

ถึงขั้นที่เขายังใช้รูปแบบการส่งมอบเวรแบบการประชุมหารือเคสที่เป็นมาตรฐาน การรายงานมีความกระชับและครอบคลุม ทำให้คนฟังเข้าใจได้ในทันที

"เยี่ยมจริงๆ"

สวีกั๋วเฉียงพยักหน้ารัวๆ ในใจรู้สึกชื่นชมการรายงานเคสของเซียวเฉินกวงเป็นอย่างมาก

ลูกศิษย์ของเฒ่าหวังคนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ

เก่งกว่าแพทย์เจ้าของไข้ที่ตามกลุ่มเขาในมณฑลเสียอีก

ประวัติการรักษาทั้งหมด จุดที่เขาควรจะให้ความสนใจ เซียวเฉินกวงได้ทำเครื่องหมายไว้ล่วงหน้าแล้ว

แม้กระทั่งขั้นตอนสำคัญในการผ่าตัด ก็ยังมีการแทรกแซงไว้ล่วงหน้า

กระบวนการคิดที่คาดการณ์ล่วงหน้าได้แบบนี้ เกรงว่าพวกหัวหน้ากลุ่มศัลยแพทย์ที่ดูแลกลุ่มในมณฑลยังเทียบไม่ติดเลย

หลังจากรายงานประวัติการรักษาเสร็จ เซียวเฉินกวงก็มุ่งหน้าไปที่ห้องผ่าตัดทันที เพื่อเตรียมตัวสำหรับการผ่าตัดของผู้เชี่ยวชาญ

ส่วนสวีกั๋วเฉียงก็ไปที่ห้องพักผู้ป่วยแผนกศัลยกรรมทั่วไปกับหวังจินกังอีกรอบ เพื่อเยี่ยมคนไข้ที่กำลังจะรับการผ่าตัด

เพราะถึงอย่างไรก็เป็นการเชิญผู้เชี่ยวชาญระดับมณฑลมาผ่าตัดข้ามถิ่น สวีกั๋วเฉียงจึงต้องพบกับคนไข้และญาติก่อนผ่าตัด เพื่อพูดคุยสักสองสามประโยคให้พวกเขาสบายใจ

หลังจากคุยกับญาติเสร็จ สวีกั๋วเฉียงกับหวังจินกังก็มุ่งหน้าไปที่ห้องผ่าตัด

ระหว่างทาง สวีกั๋วเฉียงมีท่าทีอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไป

เมื่อหวังจินกังเห็นดังนั้น จึงพูดว่า "มีอะไรเหรอเหลาสวี มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ ที่นี่ไม่มีคนนอก"

"ช่วงหลายปีมานี้ ทำไมผมถึงรู้สึกว่าโรงพยาบาลของเราไม่มีการพัฒนาอะไรเลยล่ะ"

สวีกั๋วเฉียงมองดูกำแพงสีเขียวสลับขาว และพื้นปูนซีเมนต์ ด้วยความรู้สึกสะท้อนใจ

เขาจำได้ว่าโรงพยาบาลเซิ่งลี่เป็นโรงพยาบาลใหญ่เก่าแก่ ก่อตั้งขึ้นตั้งแต่ปี 1964 สร้างก่อนโรงพยาบาลศูนย์ที่สองของพวกเขาตั้งยี่สิบปี

เป็นโรงพยาบาลรัฐวิสาหกิจของแหล่งน้ำมัน ตอนนั้นมีเงินทุนหนา บุคลากรและเทคโนโลยียิ่งไม่ต้องพูดถึง ยอดเยี่ยมมาก

เหมือนว่าช่วงต้นยุคเก้าศูนย์ก็สามารถทำการผ่าตัดเปลี่ยนไตได้แล้ว เรื่องนี้แม้แต่โรงพยาบาลในมณฑลส่วนใหญ่ยังเทียบไม่ติดเลย

ทำไมตอนนี้ ถึงได้ตกต่ำลงขนาดนี้ล่ะ