บทที่ 105: พระอาทิตย์ตกอีกแล้ว! วันนี้เสียเวลาเปล่า!

จ้าวต้าไห่กลับมาถึงหมู่บ้านแล้วก็เอาปลาลิ้นหมาที่เราเอามาให้หนึ่งตัวไปให้จ้าวสือ จงสือจู้ เหลยต้าโหย่ว และหลิวปิน พอพวกเขาได้ยินว่าเราทำเงินได้กว่าหนึ่งพันหยวนก็อิจฉามาก เพราะมันดีกว่าอยู่บ้านเฉยๆ เยอะเลย แต่พรุ่งนี้ที่กระชังปลาคงจะมีแต่คนไปเต็มไปหมด ถึงไปก็คงตกได้ไม่เยอะ ปลาลิ้นหมาที่เลี้ยงไว้ไม่ใช่ของมีราคาอะไร แค่สามห้าตัวก็ทำเงินไม่ได้แล้ว พวกเขาก็เลยคิดแล้วคิดอีกแล้วก็ตัดสินใจที่จะอยู่บ้านต่อไป

จ้าวต้าไห่กลับมาถึงบ้าน ไม่ได้กินข้าวเที่ยง เลยต้องกินข้าวเย็นเร็วหน่อย ตอนห้าโมงเย็นก็เริ่มทำอาหารแล้ว ปลาตัวใหญ่แบ่งเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งกินตอนนี้ ส่วนที่เหลือก็เอาเกลือหมักไว้

เนื้อปลาลิ้นหมาค่อนข้างแห้งๆ ไม่มีรสชาติอะไรมากนัก ถ้าจะทำให้มันอร่อยก็มีวิธีเดียวคือ พะโล้ วิธีทำก็ง่ายๆ ล้างกระทะเหล็กใหญ่ให้สะอาด ตั้งไฟจนแห้งแล้วใส่น้ำมันลงไปจนควันขึ้น เอาเนื้อปลาลิ้นหมาที่หั่นเป็นชิ้นใหญ่ๆ ใส่ลงไป ทอดจนเป็นสีเหลืองทอง แล้วเอาขิง กระเทียม น้ำ ซีอิ๊ว และเกลือใส่ลงไป ต้มด้วยไฟแรงยี่สิบนาที

จ้าวต้าไห่เปิดฝากระทะ น้ำซุปก็เหลืออยู่ไม่น้อย ท่วมเนื้อปลาอยู่ กลิ่นหอมมาก ผักใบเขียวในสวนก็โตเร็วทุกวัน กินไม่ทันเลย เขาทำปลาพะโล้หนึ่งอย่าง ผักผัดน้ำมันหนึ่งอย่าง และข้าวสวยก็กินจนท้องป่องไปเลย

จ้าวต้าไห่กินข้าวเย็นเสร็จแล้วก็เอาปลาลิ้นหมาอีกส่วนหนึ่งที่หมักเกลือไว้ไปตากให้แห้ง ถ้าแห้งแล้วก็จะเป็นปลาเค็ม เวลาอยากกินก็เอามากินได้เลย การออกไปข้างนอกหนึ่งครั้ง เสียค่าเข้ากระชังสามสิบหยวน ทำเงินได้หนึ่งพันสามร้อยหยวน เอาปลามาหลายตัวแล้วแบ่งให้คนอื่นกิน ตัวเองก็ได้กินอิ่มด้วย คุ้มค่ามากจริงๆ